ตอนที่ 128 ฝ่ายหนึ่งมุ่งครอบครอง อีกฝ่ายมุ่งทำลาย
ตอนที่ 128 ฝ่ายหนึ่งมุ่งครอบครอง อีกฝ่ายมุ่งทำลาย
ตอนที่ 128 ฝ่ายหนึ่งมุ่งครอบครอง อีกฝ่ายมุ่งทำลาย
ในจัตุรัสหินสีดำขนาดใหญ่ เผ่ามังกรและเผ่าปีศาจกำลังเผชิญหน้ากัน
ยังมีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนมารวมตัวกันที่นี่และแสดงท่าทีไม่ยอมถอยเช่นกัน
ณ ใจกลางจัตุรัส มีแท่นสูงหนึ่งตั้งอยู่และบนแท่นมีกู่ฉินสีดำวางไว้
พื้นผิวคล้ายหยกมืดของกู่ฉินนี้ดูเหมือนกักเก็บความมืดมิดของโลกเอาไว้ทั้งหมด สายฉินสีขาวบริสุทธิ์เปรียบเสมือนวิญญาณโบราณ
ตัวกู่ฉินสลักลวดลายมารที่บิดเบี้ยว ดูแปลกประหลาดและสวยงามในที
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสมบัติวิญญาณที่มีมนต์ขลังและไม่ใช่สมบัติวิญญาณธรรมดา เพราะแค่วางอยู่ตรงนั้นยังสามารถทำให้ผู้คนสั่นสะท้านราวกับว่าไม่ได้เห็นกู่ฉิน แต่เห็นจอมมารที่น่าสะพรึงกลัว
“หลงจั้น เผ่าปีศาจของข้าค้นพบสมบัติวิญญาณนี้ก่อน” ตี้เมิ่งเหยามองชายหนุ่มจากเผ่ามังกรที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
หากเผ่ามังกรไม่มาขวางไว้ ป่านนี้พวกนางอาจเก็บสมบัติวิญญาณนี้ไว้ในกระเป๋าแล้ว
“เฮอะ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่ามาก่อนได้ก่อนสำหรับที่นี่ ใครแกร่งกว่าย่อมได้ครอบครองต่างหาก” ชายหนุ่มจากเผ่ามังกรมองตี้เมิ่งเหยาด้วยสายตาโลภ “ตี้เมิ่งเหยา เจ้าแต่งเป็นอนุให้ข้าสิ แล้วข้าจะมอบสมบัติวิญญาณนี้ให้เจ้า”
เขารู้ว่าตี้เมิ่งเหยาจะไม่เห็นด้วยและการพูดแบบนี้แค่อยากทำให้นางอับอายเท่านั้น
แต่ถ้านางตกลงจริงๆ เขาก็จะได้ครองทั้งสาวงามและสมบัติวิญญาณพร้อมกัน
“บังอาจ!”
“อวดดี!”
เผ่าปีศาจรู้สึกโกรธแค้น
ตี้เมิ่งเหยาเป็นบุตรสาวของอดีตจักรพรรดิปีศาจและเป็นหลานสาวของจักรพรรดินีปีศาจองค์ปัจจุบัน นางคือองค์หญิงเผ่าปีศาจผู้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นจักรพรรดินีปีศาจองค์ใหม่ สถานะของนางจึงสูงส่งมาก
หลงจั้นแห่งเผ่ามังกรกล้าดีอย่างไรมาทำให้เผ่าปีศาจของพวกเขาอับอายเช่นนี้
“ถ้าเช่นนั้นก็มาสู้กัน” การแสดงออกของตี้เมิ่งเหยาไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าในแววตาของนางมีเจตนาสังหารวาบผ่าน
เมื่อเทียบกับเผ่าปีศาจแล้ว เผ่ามังกรไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ
มีหยางบริสุทธิ์ห้าคน แม้จะมากกว่าเผ่าปีศาจหนึ่งคน แต่หากเปิดศึกกันจริงๆ และด้วยไพ่ตายใบเดียวที่อาหญิงมอบให้ ตี้เมิ่งเหยาก็มั่นใจว่าจะสังหารหยางบริสุทธิได้ในพริบตา
“ถ้าจะสู้ก็ไม่มีปัญหา แต่พวกเราควรเก็บกวาดสถานที่นี้ก่อน จากนั้นค่อยสู้เพื่อชิงสมบัติวิญญาณกันแต่สองเผ่า” หลงจั้นเหลือบมองผู้ปลูกฝังมารอื่นๆ ในจัตุรัสแล้วพูดเช่นนั้น
เขาไม่ต้องการถูกฝูงมดเอาเปรียบ
กลุ่มผู้ปลูกฝังมารที่รอเอาเปรียบ “...”
รีบสู้กันสิ พวกเจ้าอย่าเลิกทะเลาะกันแล้วหันมามองพวกข้าแบบนี้!
หลี่ซื่อซึ่งซ่อนตัวอยู่ที่มุมจัตุรัสรู้สึกกังวล “พวกเราออกไปก่อนดีกว่า”
เขาไม่สามารถจัดการกับเผ่ามังกรและเผ่าปีศาจเหล่านี้ได้ แม้ว่าพลังวิญญาณระดับมิ่งตานจะไม่น่าเกลียด แต่ถ้าเขาต้องต่อสู้กับทั้งสองเผ่าจริงๆ ความลับของเขาจะถูกเปิดเผยแน่นอน
“น้องเซวี่ยเหอไม่ต้องกังวล ข้ามีอาวุธวิเศษที่พวกเราสามารถซ่อนตัวได้ชั่วคราว แม้แต่หยางบริสุทธิ์ก็ยังหาเราไม่เจอในเวลาอันสั้น” เจ้าลัทธิมารโลหิตหยิบแหวนสีดำออกมา “เมื่อทั้งสองเผ่าพ่ายแพ้ พวกเราค่อยออกไปเก็บเกี่ยวลูกท้อ!”
“ข้ามีลางสังหรณ์ไม่ดีน่ะสิ”หลี่ซื่อนึกสาปแช่งเจ้าลัทธิมารโลหิตในใจ แต่การแสดงออกยังต้องประจบประแจง
เก็บเกี่ยวลูกท้อบ้านเจ้าสิ
“ฮึฮึฮึ เนื่องจากพวกเจ้าไม่หยิบมันสักที ข้าก็ไม่สุภาพแล้วกัน”
ทันใดนั้นกู่ฉินที่วางอยู่ด้านบนก็หลุดจากพันธนาการและบินไปที่ริมจัตุรัสแล้วตกอยู่ในมือของชายหนุ่มที่แบกไซเหล็กดำไว้บนหลัง
“ไปนะ”
จากนั้นพลังมารในตัวชายหนุ่มระเบิดออกแล้วกลายเป็นกระแสแสงก่อนจะหายไปทันที
“โจรชั่ว บังอาจนัก!” ดวงตาของหลงจั้นเบิกกว้างและโกรธมาก
กล้าแย่งชิงของที่เผ่ามังกรหมายตาเอาไว้
ตอนนี้เขาไม่สนใจเผ่าปีศาจและนำกลุ่มผู้ปลูกฝังมังกรไล่ตามไปทันที
“ตามไป!” ตี้เมิ่งเหยาก็สั่งเช่นกัน
ผู้ปลูกฝังมารในจัตุรัสซึ่งเดิมทีกลัวภัยคุกคามจากทั้งสองเผ่าพันธุ์อ้าปากค้าง
“นั่นคือผู้กล้าจากสำนักปราบมารหรือ?”
“ข้าได้เห็นประกาศจากสำนักปราบมารแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นสายลับของลัทธิมารที่เข้าไปแฝงตัวในสถาบันปราบมารนะ ชื่อว่าเซียวเย่า”
“นี่คือการแย่งอาหารจากปากเสือเชียวนะ เซียวเย่าคนนี้กล้าได้กล้าเสียจริงๆ!”
เจ้าลัทธิมารโลหิตทุบพื้นโดยแรง “เซียวเย่าคนนั้นกล้าแย่งของกับข้า!”
แต่หลี่ซื่อแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ไม่ต้องต่อสู้กัน
……
“อมิตาพุทธ!”
นอกอาณาจักรลับ ณ ฐานที่ตั้งของสาวกแห่งพุทธะ แสงสีทองในดวงตาของธิดาแห่งพุทธะสว่างวาบและใบหน้าของนางแสดงท่าทีไม่อดทน
“ธิดาแห่งพุทธะ?” เด็กหญิงที่มาด้วยเกิดความสับสน
“ข้าเห็นจอมมารถือกำเนิดและทุกสรรพชีวิตในแดนเหนือเดือดร้อนหนัก”
“นะโม อมิตาพุทธ”
……
เผ่ามังกรและเผ่าปีศาจทั้งสองค้นหาโดยเปล่าประโยชน์ เพราะ ‘เซียวเย่า’ แย่งกู่ฉินแล้วตกลงไปในหุบเขา
“อืม การได้ดูดซับพลังมารแบบอิสระช่างรู้สึกดีมากจริงๆ”
พลังมารจำนวนมากจากหุบเขาหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ยิ่งทำให้เขาดูชั่วร้ายมากขึ้นไปอีก ไม่ต่างจากจอมมารโบราณมาเยือนโลก
แม้แต่สัตว์ประหลาดแห่งความมืดเหล่านั้นเมื่อเห็นซูอันก็ยังอดหนีห่างไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการโจมตีเขาด้วย เพราะบัดนี้มือใหญ่ที่เกิดจากพลังมารได้คว้าสัตว์ประหลาดที่วิ่งหนีแบบสบายๆ แล้วนวดๆ กลิ้งๆ เป็นลูกบอลขนาดเล็กก่อนจะยัดเข้าปากเคี้ยวกรุบกรอบ
ร่างกายของเขาเติบโตขึ้นมาก
“ผลลัพธ์ของคัมภีร์ปลูกฝังมารรุนแรงจริงๆ”
‘เซียวเย่า’ คือซูอันที่ปลอมตัวมาเอง เพราะตัวตนของผู้ปลูกฝังมารไม่เหมาะกับท่านโหวผู้เที่ยงธรรมแห่งต้าซาง
เขาหันความสนใจไปที่กู่ฉินในมือ บัดนี้กู่ฉินยังบรรเลงเองเบาๆ เพื่อแสดงถึงความเคารพและความสุข
เมื่อตกอยู่ในมือของซูอัน มันไม่มีการต่อต้านแม้แต่น้อย
ทันทีที่พลังเวทของซูอันถ่ายเทลงในกู่ฉิน มันก็ให้ความร่วมมือโดยอัตโนมัติและแทบรอไม่ไหวที่จะให้ซูอันขัดเกลา
“เจ้าคือฉินเทียนหมัว? อืม เทียนหมัว ฮึฮึ”
นิ้วของซูอันดีดสายกู่ฉินและสัตว์ประหลาดที่วิ่งหนีไปเหมือนควบคุมจิตใจไม่ได้ พวกมันวิ่งกลับมาหาแล้วยืนนิ่งๆ เงียบๆ ต่อหน้าซูอัน ยอมให้ถูกมือมารบดขยี้เป็นลูกบอล
ดูเหมือนว่าการขัดเขลาฉินเทียนหมัวจะทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ในอาณาจักรลับ
พลังมารจำนวนมากมารวมตัวกันที่ใจกลางป่ามืดมิด ลำแสงสีฟ้าจางๆ พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า
พลังเวทจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในลำแสง นับตั้งแต่ขอบเขตก่อกำเนิดถึงหยวนเสินล้วนเต็มไปด้วยพลังมาร
มีกระทั่งแผ่นหยกดำที่เปล่งประกายความมีชัยออกมา มันเปล่งรัศมีที่อยู่เหนือระดับหยวนเสินด้วยซ้ำและมันวาววับภายในลำแสงนั้น
“มรดกออกมาแล้ว!”
“มันคือมรดกของลัทธิมารโบราณ!”
บรรดาผู้ปลูกฝังมารอุทาน
“มีเคล็ดวิชามากมาย”
“เร็ว! รีบคว้ามรดกและเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตน!”
ไม่ว่าจะมีพลังวิญญาณระดับใดก็ตาม แต่ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังทิศทางของลำแสงโดยเร็วที่สุด
“มีมรดกทางการฝึกฝนวิชามารที่อยู่เหนือระดับหยวนเสินด้วย อย่าปล่อยให้ผู้ปลูกฝังมารได้มันไป!” มู่ฉยงอีสังหารผู้ปลูกฝังมารที่วิ่งผ่านมาในระยะไกล นางพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่น “มรดกนี้จะต้องถูกทำลาย!”
หากใครสักคนได้รับอนุญาตให้รับมรดกนี้จริงๆ จะทำให้เกิดผู้ปลูกฝังมารที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมา
“ไป พวกเรารีบไปขัดขวาง!”
“รับคำสั่งนักบุญหญิง”
ทุกคนจากสำนักปราบมารเริ่มมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งมีลำแสงอยู่
“วิทยายุทธเสินทงนับพัน วิธีการนับพัน หากได้มาครองจะทำให้เส้นทางมารของข้าเป็นอิสระ!”