ตอนที่ 89 นางหนีไปแล้ว

ตอนที่ 89 นางหนีไปแล้ว

พลังเวททรงอานุภาพระเบิดไปทั่วทุกพื้นที่

ผลที่ตามมาครั้งใหญ่คือสี่คชสารผนึกสวรรค์เกิดความไม่เสถียรอยู่ระยะหนึ่งแล้วมีช่องโหว่มากมายเกิดขึ้น

“โฮ่ว!” มังกรแดงคำรามด้วยความหดหู่แล้วมันก็หายไปพร้อมเงาของมังกรดำ

ถึงอย่างไรมันก็เป็นเพียงร่างอวตารเท่านั้น

เสวียนเจี้ยนที่กำลังถือกระบี่เตรียมพร้อมช่วยเหลือก็มีสีหน้าประหลาดใจ นางไม่คิดว่าซูอันมียันต์หยกแห่งจิตวิญญาณเผ่ามังกรอยู่ในมือด้วย

“อะแฮ่ม นี่เป็นของที่ระลึกจากสหายมังกรชื่อชุ่ยฮวามอบให้ข้าก่อนตายน่ะ” ซูอันหาข้ออ้างไปเรื่อย

ในความเป็นจริง แม้ว่ามีคนได้รับยันต์หยกประเภทนี้มา แต่พวกเขาจะไม่กล้าใช้มันเช่นนี้ เพราะผลกระทบหนึ่งคือหากอันเชิญวิญญาณมาจุติ มันอาจเลือกข้างผิดและหันมาเป็นศัตรูกับเจ้าของแทน อีกหนึ่งผลกระทบคือการทำเช่นนี้จะกระตุ้นความโกรธของจิตวิญญาณผู้ทรงพลังได้ง่าย แต่ซูอันไม่สนใจ

เพราะถ้าเผ่ามังกรกล้ามาก่อปัญหาที่ต้าซาง พวกมันคงไม่ส่งแค่นางมังกรระดับมิ่งตานตัวเดียวมาตามหาสมบัติวิญญาณ

“สหายของเจ้านั้น...ดีมากเลยนะ” เสวียนเจี้ยนกล่าว

“ดีมากจริงๆ” ซูอันพยักหน้าพลางนึกถึงรสชาติเนื้อของชุ่ยฮวาที่หอมมากจริงๆ

ร่างกายของหลิงเฉินสูญเสียทั้งพลังเวทและพลังวิญญาณ เขาเจ็บปวดไปทั้งร่างกายและไม่มีพลังต้านทานอีกต่อไป ดูสิ้นหวังมาก

ไอ้โจรชั่วซูอัน

เหตุใดสวรรค์จึงเข้าข้างคนชั่ว!

สวรรค์ไม่ยุติธรรม!

อาจเพราะผลพวงของการต่อสู้เมื่อครู่ทำให้พื้นที่นี้เกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่อยๆ

เกิดรอยแยกมิติขึ้นไม่ไกลจากหลิงเฉิน

มีลมหายใจจางๆ อยู่ข้างในซึ่งแตกต่างจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

ดวงตาที่สิ้นหวังของหลิงเฉินเริ่มสว่างขึ้นด้วยความหวังอีกครั้ง “เหมืองนี้มีพื้นที่ซ้อนทับกับอาณาจักรลับธรรมชาติจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้มันไม่ค่อยเสถียร”

มีรอยแยกมิติที่เชื่อมต่อกับอาณาจักรลับธรรมชาติมากมายและทางเข้าอาณาจักรลับอยู่ไม่ไกลจากเขา อีกทั้งตอนนี้พวกหยางบริสุทธิ์กำลังพุ่งความสนใจไปที่ซูอัน

เป็นโอกาสดีในการหลบหนี!

เขาจุดพลังเฮือกสุดท้ายขึ้นมาแล้วรีบเร่งไปยังทางเข้าอาณาจักรลับ

รอให้เขาฟื้นพลังได้ก่อนเถอะ เขาจะต้องตามหาโจรชั่วคนนี้เพื่อชำระบัญชีเลือด!

ทางเข้าอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว

“ตำหนักเซียนไท่ซวี!”

ทันใดนั้นตำหนักเซียนไท่ซวีหลังเล็กลอยลงมาเหนือศีรษะของหลิงเฉินและกดเขาลงกับพื้นทันที แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างจากทางเข้าอาณาจักรลับเพียงครึ่งฝ่ามือ แต่เขาไม่สามารถไปต่อได้อีกแล้ว

“ข้าระวังเจ้าไว้นานแล้ว” ซูอันก็คาดไม่ถึงว่าทางเข้าอาณาจักรลับจะปรากฏขึ้นใกล้กับหลิงเฉิน

โชคดีที่เขาแอบวางตำหนักเซียนไท่ซวีไว้บนท้องฟ้าเหนือหลิงเฉินตั้งนานแล้วเพื่อรับมือกับความผันผวนโดยกะทันหันของพื้นที่

มือของหลิงเฉินเอื้อมไปข้างหน้าด้วยความสิ้นหวัง เขาต้องการสัมผัสทางเข้าอาณาจักรลับ แต่ระยะทางสั้นๆ นี้กลับไกลเกินเอื้อม

“ตัวตลก!” บัดนี้เสียงของผู้หญิงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูของเขา

รองเท้าปักเหยียบบนหลังมือของหลิงเฉิน จากนั้นเจ้าของรองเท้าปักก้าวข้ามเขาไปโดยไร้ปรานีและหายเข้าไปในอาณาจักรลับ

แม้แต่พวกซูอันยังไม่มีเวลาตอบสนอง

“อ่า นั่นคือ...ซูเมิ่งเหยา?!” ใบหน้าของซูอันดูน่าเกลียดขึ้นมา

เกิดอะไรขึ้น สถานที่แห่งนี้ถูกผนึกโดยสี่คชสารผนึกสวรรค์ แล้วนางเข้ามาได้อย่างไร

โอ้ ใช่แล้ว การปะทะกันระหว่างมังกรดำและมังกรแดงเมื่อครู่เหมือนจะทำให้ค่ายกลไม่เสถียรชั่วขณะหนึ่ง หากสบโอกาสก็จะสามารถแอบเข้ามาในค่ายกลได้แน่นอน

แต่การแอบเข้ามาภายใต้จมูกของหยางบริสุทธิ์หลายคน แม้รอยแยกมิติและพลังเวทจะทำให้ลมหายใจในนี้แปรปรวน แต่ไม่ควรเป็นสิ่งที่ซูเมิ่งเหยาสามารถทำได้

“นางวิ่งมาที่นี่ได้อย่างไร? เรื่องนี้เป็นความลับไม่ใช่หรือ”

จังหวะดีเกินไป เพราะที่ผ่านมาบุปผามรณะตรวจไม่พบความผิดปกติจากนางเลย ราวกับว่าจู่ๆ นางก็โผล่มา

นอกจากนี้ยังมีทัศนคติของนางที่ดูไม่เหมือนเมื่อก่อนด้วย

“นักเดินทางข้ามเวลาหรือ?”

หรือกลับมาเกิดใหม่?

“เสวียนเจี้ยน ตามไปและจับผู้หญิงคนนั้นกลับมา!” ซูอันสั่งเสวียนเจี้ยน

ถ้าไม่ดูสภาพแวดล้อมรอบข้าง ฉากนี้จะเหมือนหนุ่มเจ้าสำราญคนหนึ่งสั่งให้ลูกน้องไปฉุดสาวน้อย

เขาไม่รู้ว่าในอาณาจักรลับนั้นเป็นอย่างไร แม้จะมีอาณาจักรลับเพียงไม่กี่แห่งที่สามารถทำร้ายหยางบริสุทธิ์ได้ แต่เขาไม่ปล่อยให้พวกเซิ่งหนานไปเสี่ยงเด็ดขาด

เสวียนเจี้ยนไม่ลังเลเลย นางปฏิบัติตามคำสั่งและเข้าสู่อาณาจักรลับทันที

เพียงครึ่งเค่อต่อมา นางกลับออกมาและส่ายหน้าไปทางซูอัน “มันเป็นอาณาจักรลับธรรมชาติขนาดเล็กมากและกำลังจะถูกทำลายด้วย ภายในไม่เสถียร จึงมีช่องทางเชื่อมต่อมากมายและมีช่องใหม่ปรากฏขึ้นทุกเมื่อ หญิงสาวคนเมื่อครู่หายไปแล้ว”

“หายไปแล้ว” ซูอันหรี่ตามอง

เขาประมาทเอง เพื่อที่จะจัดการกับหลิงเฉิน เขาย้ายบุปผามรณะกลับมาและสั่งให้ซูเสวี่ยจู๋จับตามองซูเมิ่งเหยา

เขาคิดว่าซูเมิ่งเหยาอยู่ในระดับผันวิญญาณเท่านั้น ไม่มีทางสร้างปัญหาใดๆ ได้ แต่ไม่คาดคิดว่านางจะหนีจากเขาได้ในพริบตา

“แล้วเจ้าล่ะ เจ้าสามารถหนีได้หรือไม่?” เขาเหยียบศีรษะของหลิงเฉินแรงๆ แล้วเช็ดพื้นรองเท้า

หลิงเฉินทนความอัปยศอดสูไม่ไหวจึงหมดสติไป

……

“ฟู่ สุดท้ายก็หนีพ้น!”

จุดหนึ่งในหุบเขาที่ไม่รู้จัก ซูเมิ่งเหยาทรุดตัวลงกับพื้น

หลังจากใช้วิธีปลุกสายเลือดเพียงส่วนเล็กๆ และเพื่อป้องกันไม่ให้ซูอันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ นางจึงพยายามปกปิดพลังวิญญาณเอาไว้

จากนั้นใช้ประโยชน์จากสถานการณ์วุ่นวายในเหมืองและใช้วิธีลับของเผ่าปีศาจที่เรียนรู้จากชาติที่แล้วเพื่อซ่อนตัวและแฝงตัวจากระยะไกล

หลังจากรอยแยกมิติปรากฏและเมื่อความสนใจของซูอันถูกหลิงเฉินดึงดูด นางจึงถือโอกาสลงมือ

เหยียบหลิงเฉินและเข้าสู่อาณาจักรลับ

บางทีนางอาจโชคดี เพราะอาณาจักรลับธรรมชาตินี้ไม่ใหญ่นัก นางจึงได้พบกับผลเทียนหลิงทันทีที่เข้าสู่อาณาจักร

ผลเทียนหลิงสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของสายเลือดเผ่าปีศาจได้และยังสามารถใช้เพื่อปรับแต่งยาอายุวัฒนะด้านความแข็งแกร่ง ผลลัพธ์ที่ได้นั้นทรงพลังและล้ำค่ายิ่ง แม้ว่ามันจะเป็นรองโอกาสที่นางได้รับในอาณาจักรลับของชีวิตที่แล้ว

นางหยิบผลไม้ที่มีลักษณะคล้ายคริสตัลใสออกจากแหวนจัดเก็บ

ด้วยสิ่งนี้นางสามารถเปิดใช้งานสายเลือดล่วงหน้าและไปที่เผ่าปีศาจเพื่อตามหาอาหญิง

เมื่อความแข็งแกร่งของนางเหนือกว่าซูอัน เมื่อนั้น...ฮึฮึ

แต่นางไม่ได้สังเกตว่ามีรอยตราสีม่วงอ่อนระหว่างคิ้วหายไป

……

เมื่อหลิงเฉินตื่นขึ้นมาอีกครั้งจึงพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่แคบๆ แห่งหนึ่ง

เขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ เพราะมันเป็นห้องเก็บของที่แม่ซูเตรียมไว้ให้เขาเป็นพิเศษ

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

“อ่า...อึก!”

เขาแค่อยากจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่น้อย

เขาอ้าปากอยากพูดแต่ไม่มีเสียงออกมา

พลังหยางบริสุทธิ์อันยิ่งใหญ่หายไปจนหมด ไร้วี่แววของหยางแท้และเขาแทบจะไม่สามารถรักษาการรับรู้ไว้ได้

การฝึกตนของเขาถูกทำลายจนสิ้น!

หัวใจของหลิงเฉินจมดิ่งสู่ก้นบึ้ง เขาจำได้ว่าพ่ายแพ้ให้กับไอ้สารเลวซูอัน แต่ตอนนี้ซูอันไม่ได้ฆ่าเขา

อาจจะ...

ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าสองคู่อยู่นอกประตู

หลิงเฉินเงี่ยหูฟังทันที

“ท่านโหวซู ได้โปรดปล่อยหลิงเฉินไปเถอะ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคู่หมั้นของข้า” เสียงผู้หญิงขอร้อง

คือเสวี่ยจู๋!

หัวใจของหลิงเฉินสั่นไหวเมื่อได้ยินว่าเสวี่ยจู๋ร้องขอความเมตตาแทนตน หัวใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

“เฮอะ เจ้าอยากให้ข้าปล่อยเขาไปหรือ?” เสียงของซูอันที่ทำให้หลิงเฉินรู้สึกรังเกียจดังตามมา “ถ้าเช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจริงใจพอหรือไม่”

***แจ้งข่าว***

พรุ่งนี้ (พฤหัสบดีที่ 20 มิถุนายน 2567) นักแปลติดภารกิจโดยสารรถไฟ 12 ชั่วโมง งดอัปเดต 1 วัน

หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด เจอกันวันที่ 21 ครับ