ตอนที่ 79 จอกสุราเฉียนคุน

ตอนที่ 79 จอกสุราเฉียนคุน

“ช่างเถอะท่านแม่” ซูเสวี่ยจู๋ขมวดคิ้วและหยุดแม่ซูไว้

“เฮอะ” แม่ซูหยุดมือ

แต่หลิงเฉินได้ยินซูเสวี่ยจู๋พูดแทนตนจึงรู้สึกว่าการโดนตบหน้าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอายอีกต่อไป

นี่คือการยืนยันว่าเสวี่ยจู๋มีเขาอยู่ในใจ

ความพยายามของเขาทุกวันนี้ไม่สูญเปล่า!

แต่ความจริงแล้วซูเสวี่ยจู๋ไม่เห็นใจหลิงเฉินสักนิด นางแค่รู้สึกว่าการทำเช่นนี้ในที่สาธารณะเป็นการเสียหน้ามาก

ส่วนซูเมิ่งเหยาไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องตลกที่คนเหล่านี้ทำ

นางยังคงจินตนาการถึงการได้พบซูอันครั้งต่อไป บรรยากาศของมวลบุปผาใต้แสงจันทร์ ความรู้สึกของหญิงสาวมักเหมือนบทกวี บางครั้งความรักของพวกนางเรียบง่ายมาก

แต่บางครั้งสาวน้อยก็สามารถดึงดูดสุนัขจิ้งจอกได้ง่ายเช่นกัน

“คุณหนูท่านนี้กำลังคิดอะไรอยู่หรือ” ชายหนุ่มในชุดหรูหราฉูดฉาดคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายและจ้องมองซูเมิ่งเหยาด้วยแววตาลุกเป็นไฟ “ข้าชื่อถานหมิง พ่อของข้าคือถานชาง ขุนนางสังกัดไท่พูซื่อ (หน่วยดูแลม้าและรถม้า)”

แม้ว่าชายหนุ่มพูดคำสุภาพและแต่งตัวเหมาะสม

แต่แววตาชั่วร้ายนั้นไม่สามารถปกปิดได้

“ไม่ได้คิดอะไรเลย” ซูเมิ่งเหยาโบกมือเพราะไม่อยากคุยกับคนผู้นี้

“ถ้าเช่นนั้นคุณหนูซูอยากดื่มกับข้าหรือไม่” ถานหมิงยังไม่ยอมรามือ

“ขอโทษที ตอนนี้ข้าไม่อยากดื่ม” ซูเมิ่งเหยายังคงปฏิเสธ

“หมายความว่าไม่ไว้หน้าข้าเลยสินะ” มีสัญญาณบ่งบอกถึงภัยคุกคามในน้ำเสียงของถานหมิง

ในฐานะบุตรชายคนรองของขุนนางสังกัดไท่พูซื่อ เขาคือคุณชายเจ้าสำราญตัวจริง เพราะเขาสู้พี่ชายไม่ได้สักเรื่อง พรสวรรค์ย่ำแย่และไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตามพี่ชายไม่ทัน สุดท้ายเขาจึงยอมแพ้และเริ่มต้นชีวิตคุณชายเจ้าสำราญตัวจริง

เมื่อเทียบกับหญิงสาวที่ฉลาดเหล่านั้น เขาชอบผู้หญิงประเภทอ่อนต่อโลกมากกว่า เพราะเขาชอบความรู้สึกที่ได้บีบบังคับ ล่อลวง ล้อเล่นแล้วทอดทิ้งโดยไร้ความปรานี ยามได้มองสีหน้าเจ็บปวดของพวกนาง...

มันสร้างความสุขให้เขามากกว่าตอนได้เชยชมพวกนางนับพันเท่า

ส่วนจวนหย่งเวยปั๋ว เฮอะ แค่จวนปั๋วที่ตกอับถึงขีดสุดจะกล้าเย่อหยิ่งใส่เขาได้อย่างไร

“ข้า...”

“คุณชายถาน เมิ่งเหยาของข้าขี้อายและไม่ชอบดื่มสุรา” ในเวลานี้ซูเสวี่ยจู๋ลุกขึ้นแล้วดึงซูเมิ่งเหยามาไว้ข้างหลังนางพร้อมช่วยออกหน้าแทน

นางบอกได้เลยว่าเมิ่งเหยาไม่ชอบหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้

ยิ่งไปกว่านั้นคือน้องสาวคนนี้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยให้นางพิชิตซูอัน

แต่ฟูเหรินผู้เฒ่าไม่คิดเช่นนั้น นางยิ้มให้ถานหมิงแล้วพูดกับซูเมิ่งเหยาว่า “เมิ่งเหยาไปดื่มกับคุณชายถานเถอะ หนุ่มสาวควรพูดคุยและทำความรู้จักกันไว้ให้มาก”

ถ้าซูเมิ่งเหยากับซูอันรักกัน แน่นอนว่านางจะไม่พูดเช่นนี้ แต่นี่ยังไม่สำเร็จนางย่อมหาตัวเลือกอื่นได้

แม้ว่าหลานสาวของนางจะงดงาม แต่ยังด้อยกว่าคุณหนูตระกูลขุนนางพวกนั้น

คนเช่นท่านโหวซูอาจลืมผู้หญิงคนนี้ได้ในพริบตา

แม้ว่าตระกูลถานจะไม่ใช่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ แต่ขุนนางสังกัดไท่พูซื่อถือได้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในราชสำนักและมีสถานะไม่ธรรมดา แม้ไม่สามารถเทียบได้กับจวนหย่งเวยปั๋วในปัจจุบัน แต่ก็เกินพอแล้วสำหรับเมิ่งเหยา

ท่านพ่อท่านแม่ของซูเมิ่งเหยารวมถึงคนอื่นๆ ก็ไม่คัดค้าน

ในตระกูลซูทั้งหมดมีเพียงซูเสวี่ยจู๋เพียงคนเดียวที่มีจุดประสงค์แตกต่างออกไป

ถานหมิงมองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ด้วยความสนใจ “ทำไมหรือ ข้าไม่คู่ควรที่จะดื่มกับคุณหนูเมิ่งเหยาหรือ?”

ซูเมิ่งเหยาส่ายหน้า ทว่าใบหน้าของนางเต็มไปด้วยการต่อต้าน

“นางไม่อยากดื่มกับเจ้า ยังไม่เข้าใจอีกหรือ?” ทันใดนั้นหลิงเฉินก็พูดขึ้นมา

แน่นอนว่าทำให้ทั้งตระกูลซูตกตะลึง

ลูกเขยจะออกหน้าแทนได้อย่างไร แม้ว่าต้องการปฏิเสธก็ห้ามทำในลักษณะก้าวร้าวเช่นนี้!

“เจ้าคือ...ลูกเขยไร้ค่าของตระกูลซูสินะ?” ถานหมิงมองหลิงเฉินอยู่พักหนึ่ง จากนั้นหัวเราะออกมา “หากข้ายืนกรานให้นางดื่ม เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”

“เฮอะ ข้าจะ...”

เพียะ!

แรงตบที่แก้มของหลิงเฉินทำให้การเดินพลังเวทของเขาหยุดชะงักลง

“ไอ้สวะ กลับมานี่!” แม่ซูดึงใบหูของหลิงเฉินให้กลับมานั่ง

ถานหมิงเห็นเช่นนี้จึงยิ้มเหยียดหยามและหันไปเอ่ยกับซูเมิ่งเหยาอีกครั้ง “คุณหนูเมิ่งเหยามาดื่มกับข้าหน่อยสิ ข้าสนใจคุณหนูเมิ่งเหยามากจริงๆ”

แต่ทันใดนั้นไหล่ของเขาถูกกระแทกโดยแรงจนเสียหลักและจอกสุราในมือหล่นลงพื้น

“ใคร! ใครวะ!” เขาหันหลังไปมองจึงพบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งมองเขาด้วยความสนุกและเมื่อถานหมิงเห็นว่าชายหนุ่มคือใคร ความโกรธบนใบหน้าของเขาสลายหายไปทันทีและกลายเป็นรอยยิ้มประจบประแจงเข้ามาแทน “ท่านโหวซูมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรขอรับ”

ซูเมิ่งเหยาเห็นผู้มาเยือนจึงมีความหวังปรากฏบนใบหน้า

“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ?” ซูอันถามถานหมิง

“รู้จักขอรับ ข้าน้อยชื่อถานหมิงและท่านพ่อเป็นขุนนางสังกัดไท่พูซื่อขอรับ” ถานหมิงอธิบายและยิ้มประจบ

“โอ้ ตระกูลถานนี่เอง” ซูอันกล่าวขอโทษ “เมื่อครู่นี้ต้องขอโทษจริงๆ ข้าเผลอทำจอกสุราของเจ้าหล่น”

“ไม่ ไม่ ไม่ จะตำหนิท่านโหวซูได้อย่างไร เพราะเห็นได้ชัดว่าข้าน้อยทำหลุดมือเอง”

ถานหมิงจะกล้าตำหนิซูอันได้อย่างไร แม้แต่บิดาของเขายังไม่กล้าบาดหมางกับท่านโหวคนนี้ แล้วเขาเป็นใครกัน

เขาเป็นคนสำมะเลเทเมาแต่ไม่ใช่คนโง่ เขายังรู้ว่าใครที่สามารถยุ่งได้หรือยุ่งไม่ได้

“ได้อย่างไรล่ะ” ซูอันโบกมือ “เซิ่งหนาน รินสุราให้คุณชายถานหน่อย”

ถูเซิ่งหนานที่อยู่ข้างหลังจึงหยิบจอกสุราที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา ในจอกมีปริมาณสุราเพียงชั้นตื้นๆ เท่านั้น

แต่เมื่อถานหมิงเห็นจอกสุรานี้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที

เขาจำจอกสุราประเภทนี้ได้ มันเรียกว่าจอกสุราเฉียนคุน ถือเป็นจอกสุราที่พวกขี้เมาโปรดปราน เพราะจอกสุราเฉียนคุนสามารถบรรจุสุราได้เท่ากับมหาสมุทรทั้งผืน

ซูอันหยิบจอกสุรานั้นมาวางไว้ในมือของถานหมิง

“มาเถอะ ดื่มเลย ข้าจะร่วมดื่มอวยพรกับคุณชายถาน” ซูอันดื่มสุราในจอกของตัวเองพลางมองถานหมิง

“ท่านโหวซู นี่ นี่มัน...” มือของถานหมิงสั่นเทา

“หืม?” ซูอันหรี่ตาลงพลางเอ่ย “คุณชายถานไม่อยากดื่มกับข้าสินะ”

ถูเซิ่งหนานให้ความร่วมมือโดยเปิดเผยรัศมีเล็กน้อย ทว่าในระดับหยางบริสุทธิ์สามารถสร้างแรงกดดันต่อร่างกายของถานหมิง ทำให้กระดูกของเขาส่งเสียงดังเอี๊ยด แต่คนอื่นๆ รอบตัวไม่สังเกตเห็นเลย

“ดื่มสิขอรับ ข้าดื่ม!” ถานหมิงกัดฟัน หลับตาขณะถือจอกสุรา จากนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วเทสุราใส่ปาก

เขาเข้าใจว่าซูอันพยายามช่วยจวนหย่งเวยปั๋ว คราวนี้เขาชนกำแพงอิฐเข้าแล้ว

หากเขาไม่ดื่มสุราจอกนี้ เกรงว่าเรื่องของวันนี้จะแก้ไขไม่ง่ายนัก

จอกสุราเฉียนคุนที่ซูอันหยิบออกมานี้ แม้ปริมาณสุราในแก้วเหมือนมีไม่มาก แต่ความจริงแล้วมันบรรจุสุราเท่ากับแม่น้ำหลายสายรวมกัน

สำหรับคนขี้เมาที่มีระดับพลังวิญญาณขั้นสูงอาจไม่มีผลนัก

แต่สำหรับถานหมิงผู้มีความสามารถต่ำและยังอยู่ในระดับผันวิญญาณแม้อายุยี่สิบปีนั้นมีผลมาก

เขารู้สึกอิ่มจนท้องป่องและพุงจะแตก แต่ปริมาณสุราที่ไหลเข้าปากของเขาไม่ได้ลดลงเลย

ถูเซิ่งหนานกอดอกและยืนขวางหน้าไว้ ด้วยร่างสูงตระหง่านทำให้เงาที่หลงเหลือจากการปิดกั้นแสงทาบทับร่างของถานหมิง ราวกับว่าหากเขากล้าหยุด เขาจะถูกโจมตีด้วยสายฟ้าฟาดทันที

ในที่สุดจึงมีเสียงดัง ตุบ ขึ้นมา