ตอนที่ 10 ข้าอยากฝึกควบรวมอินหยางกับท่านอีก

ตอนที่ 10 ข้าอยากฝึกควบรวมอินหยางกับท่านอีก

ซูอันพูดด้วยท่าทางดุร้ายน้ำเสียงแข็งกร้าว เมื่อรวมกับแสงสลัวในห้องลับยิ่งเป็นภาพที่น่าขนลุก

หลี่จื่อซวงรู้สึกโกรธ อับอายแต่ก็หวาดกลัว

แก้มซ้ายของนางร้อนผ่าวราวกับถูกไฟไหม้ และนางไม่คาดคิดว่าซูอันจะลงมือทำร้ายนาง

ในฐานะบุตรสาวผู้เป็นที่รักเพียงคนเดียวของเสนาบดีกรมพิธีการ และนางยังเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้มีชื่อเสียงและมีความสามารถในเมืองหลวง มีบุรุษนับไม่ถ้วนหมายปอง คนเหล่านั้นต่างระมัดระวังและกลัวที่จะทำให้นางโกรธ นางจึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่หยาบคายเช่นนี้มาก่อน

และการที่ซูอันกล่าวหาว่านางสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ ทำให้นางรู้สึกเสียใจมากขึ้น

“ข้า...ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้เรื่อง...” นางรีบแก้ตัวด้วยเสียงสั่นเครือ

นางไม่รู้จริงๆ ว่าเยี่ยเสวียนต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับจวนอู่ซ่วนโหว เพราะคนในจวนโหวทั้งหมดปิดปากเงียบ และเยี่ยเสวียนไม่เคยเล่าให้นางฟังเช่นกัน

การสมคบคิดที่จะสังหารท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่ถือเป็นความผิดร้ายแรง

แม้จะมีสถานะเช่นนางก็ไม่สามารถแบกรับไหว บิดาของนางเองก็หนีไม่พ้นเช่นกัน

“เยี่ยเสวียนทำลายจวนของข้าและเกือบสังหารข้าสำเร็จ เจ้าจะเอาตัวรอดโดยบอกว่าไม่รู้เรื่องอีกหรือ!”

ซูอันพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

ในความเป็นจริงย่อมเห็นได้ชัดว่าเขาวางกับดักและทำร้ายเยี่ยเสวียนเจียนตาย ทว่าตอนนี้เขาพูดเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อ

แน่นอนว่าหลี่จื่อซวงไม่รู้ความจริง

“ข้า คือข้า...” นางหาคำอธิบายไม่ได้เลย

นางจะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับเยี่ยเสวียนหรือ?

แต่นางคือคนที่พาเยี่ยเสวียนเข้างานประมูล

เมื่อเห็นท่าทางพูดไม่ออกของหลี่จื่อซวงแล้ว ซูอันจึงเงื้อมือขึ้นอีกรอบ

หลี่จื่อซวงเห็นภาพนี้แล้วรีบหลับตาลงทันที แต่กลับไม่มีเสียงตบหน้าอีก

กลายเป็นมือของซูอันลูบไล้บนแก้มที่บวมแดงของนางแทน

“เจ็บหรือเปล่า?”

“...” หลี่จื่อซวงเกิดความสับสนว่าซูอันจะมาไม้ไหนกันแน่?

แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด ความโกรธและความกลัวที่จะถูกทุบตีในตอนแรกได้หายไปบ้างแล้ว

“จงบอกข้าเกี่ยวกับเยี่ยเสวียนทั้งหมดและห้ามปิดบัง” ซูอันพูดเบาๆ คล้ายกำลังคุยกับหญิงคนรักก็มิปาน “มิฉะนั้น…ข้าคงสงสัยว่าเสนาบดีกรมพิธีการมีความสัมพันธ์ไม่บริสุทธ์กับกบฏของจักรพรรดินี”

“เจ้าคงไม่อยากให้บิดาสูญเสียตำแหน่งขุนนางไปหรอกกระมัง!”

ซูอันพูดกระแทกเสียงตอนท้าย ราวกับกลัวว่าหลี่จื่อซวงจะได้ยินไม่ชัดเจน

อันที่จริงการปั้นน้ำเป็นตัวเช่นนี้ หากไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดย่อมไม่สามารถประหารเสนาบดีกรมพิธีการได้

แต่มันจะส่งผลต่อหน้าที่การงานของหลี่เต๋อเฉวียนแน่นอน

ต้องทราบก่อนว่าตระกูลหลี่ไม่ใช่หนึ่งในตระกูลขุนนางที่มีรากฐานลึกซึ้ง แม้จะมีความสัมพันธ์กับตระกูลเสิ่นซึ่งเป็นตระกูลขุนนางขั้นสูงก็ตาม แต่ไม่ได้มีสายเลือดตระกูลเสิ่นและการที่หลี่เต๋อเฉวียนกลายเป็นเสนาบดีกรมพิธีการได้นั้นมาจากความโปรดปรานของอดีตจักรพรรดิล้วนๆ

“...ข้าพูดแล้ว!”

ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเยี่ยเสวียนไม่ได้ลึกซึ้งมากนัก เป็นแค่มิตรภาพในวัยเยาว์ต่อกันเท่านั้น

เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกชายและตัวเอกหญิงมักจะทำลายไม่ได้ แม้ว่าประสบปัญหาครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่เมื่อมีซูอันคอยขวางจึงเห็นได้ชัดว่าตัวเอกชายและตัวเอกหญิงไม่มีทางสื่อสารความรู้สึกต่อกันได้เลย

หลี่จื่อซวงคิดว่าการปิดบังเรื่องเยี่ยเสวียนอาจคุกคามบิดาของตนได้ นางจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้เมื่อได้ไตร่ตรองให้ดีก็เป็นเยี่ยเสวียนที่มีความลับต่อนางก่อน

เมื่อเห็นคะแนนตัวร้ายที่เพิ่มขึ้นในแผงควบคุมโปร่งใส ซูอันจึงแสดงรอยยิ้มที่จริงใจออกมา “ดูเหมือนว่าคุณหนูหลี่จะมีเหตุผลและไม่มีวันสมรู้ร่วมคิดกับกบฏจริงๆ”

สำหรับข่าวของเยี่ยเสวียนน่ะหรือ?

เขาไม่สนใจมันหรอก เพราะหลี่จื่อซวงคงไม่รู้เรื่องของเยี่ยเสวียนมากไปกว่าเขา

แต่การหลอกให้หลี่จื่อซวงเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับเยี่ยเสวียนให้เขาซึ่งเป็นศัตรูของเยี่ยเสวียน จะเท่ากับเป็นการทรยศจริงๆ

เดิมทีเป็นเพียงความเข้าใจผิดฝ่ายเดียวของเยี่ยเสวียน แต่หลังจากนี้มันจะแตกต่างออกไป

การทรยศของตัวเอกหญิงหมายถึงการแตกหักระหว่างตัวเอกชายและตัวเอกหญิง

ยิ่งเป็นตัวเอกหญิงคนสำคัญเช่นนี้

“ท่านปล่อยข้าไปได้หรือยัง?” หลังจากบอกทุกเรื่องของเยี่ยเสวียนแล้ว หลี่จื่อซวงก็อดถามไม่ได้

นางไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมและบอกทุกสิ่งที่ตนรู้จริงๆ

“แน่นอน” ซูอันช่วยคลายผนึกให้หลี่จื่อซวง

หลี่จื่อซวงวิ่งออกไปราวกับวิ่งหนีผี เพราะนางไม่อยากอยู่ในสถานที่อัปมงคลนี้อีกต่อไป

นางไม่หยุดฝีเท้าจนกระทั่งเห็นดวงอาทิตย์ข้างนอก และหญิงชราผู้ติดตามกำลังยืนรออยู่นอกจวนโหวด้วยใจจดจ่อ เมื่อเห็นหลี่จื่อซวงออกมา หญิงชราจึงก้าวไปข้างหน้าด้วยความกังวล

“คุณหนูปลอดภัยหรือไม่เจ้าคะ?”

“อืม ข้าไม่เป็นไร”

หลี่จื่อซวงยกมือแตะแก้มโดยไม่รู้ตัว หลังจากผนึกถูกคลายออกแล้วรอยแดงและอาการบวมก็หายไปทันทีที่พลังวิญญาณเริ่มไหลเวียนในกาย

แต่ดูเหมือนจะเป็นผลกระทบทางจิตใจที่ทำให้นางยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดแสบร้อนนั้น

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกตบหน้า

แต่น่าแปลกใจเหลือเกินที่นางไม่ได้รู้สึกแค้นซูอันมากนัก

ในขณะที่ความรู้สึกของนางต่อเยี่ยเสวียนเปลี่ยนไป เพราะนอกจากความรู้สึกผิดยังมีความขุ่นเคืองมากด้วย

เยี่ยเสวียนมาหานางหลังจากโจมตีจวนโหว แต่เขาไม่ได้บอกนางเลย

นี่ไม่ได้ผลักนางเข้าไปในกองเพลิงหรือ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเยี่ยเสวียนแล้วซูอันคงไม่ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้

……

ในห้องลับ เยี่ยหลีเอ๋อร์เดินออกจากห้องเล็กด้านใน

นางโผเข้าหาซูอันแล้วซุกศีรษะไว้บนไหล่ของเขาพลางสูดกลิ่นกายของเขาด้วยความคิดถึง

“พี่ชายจะปล่อยนางไปแบบนี้หรือ?”

หลังจากถูกล้างความทรงจำออกไปแล้ว คนแรกที่นางเห็นคือซูอันและโดยธรรมชาติแล้วนางถือว่าซูอันเป็นคนใกล้ชิดที่สุด

กอปรกับวิธีการของซูอันจึงทำให้เยี่ยหลีเอ๋อร์ได้รับการฝึกฝนให้เชื่อฟังภายในเวลาอันสั้น

หากเยี่ยเสวียนได้มาเห็นเยี่ยหลีเอ๋อร์เช่นนี้ เกรงว่าจิตวิญญาณเต๋าจะเสียหายและพลังวิญญาณสูญเสียหนักมาก

แต่อาจเป็นเพราะห้องลับนี้คือฉากแรกที่นางได้เห็นหลังถูกล้างความทรงจำ จึงดูเหมือนว่าเยี่ยหลีเอ๋อร์จะปลุก XP แปลกๆ ขึ้นมา

“ยังไม่รีบร้อน เพราะตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา แค่ปล่อยให้ลูกศรบินต่อไปอีกหน่อยเถอะ”

ซูอันยกมือลูบศีรษะของเยี่ยหลีเอ๋อร์ หากเขาบังคับกักขังบุตรสาวของเสนาบดีกรมพิธีการ เขาไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้ต่อจักรพรรดินีได้จริงๆ

แต่ถ้าหลี่เต๋อเฉวียนไม่ได้เป็นเสนาบดีกรมพิธีการอีกต่อไป...

“อืม~”

เยี่ยหลีเอ๋อร์เอียงศีรษะของนางเพื่อรับสัมผัสของซูอันเหมือนลูกแมวน้อย

นางรู้สึกสบายมากๆ เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย

“พี่ชาย ข้าอยากฝึกควบรวมอินหยางกับท่านอีก”

ดวงตากลมโตกระจ่างใสของนางจ้องมองซูอัน ร่างกายที่อ่อนนุ่มบดเบียดอยู่กับร่างกายของซูอัน

ในมวลอากาศเหมือนจะมีรูปหัวใจปรากฏขึ้นด้วย

“ได้!”

จากนั้นในห้องลับก็บังเกิดเสียงฝึกตนแสนหวานขึ้นมา

……

อีกด้านหนึ่ง เสนาบดีกรมพิธีการหลี่เต๋อเฉวียนรู้สึกโล่งใจที่เห็นบุตรสาวกลับมาด้วยสภาพสมบูรณ์

หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับซูอันจริงๆ

เพราะทุกคนรู้ดีว่าสุนัขรับใช้สารเลวของจักรพรรดินีคนนี้ได้รับความไว้วางพระทัยอย่างลึกซึ้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะความด้อยอาวุโสและไม่มีการหนุนหลังจากครอบครัวอีก เกรงว่าซูอันจะไปได้ไกลกว่านี้มาก

ในอีกแง่หนึ่ง การไม่มีตระกูลขุนนางขั้นสูงหนุนหลังซูอันจึงอาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้จักรพรรดินีไว้วางพระทัยในตัวเขามาก

เดิมทีหลี่เต๋อเฉวียนต้องการปลอบใจบุตรสาว แต่กลายเป็นว่านางตอบคำถามลวกๆ แค่สองสามคำแล้วเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง

บิดาเฒ่าจึงทำได้เพียงจากไปด้วยความหดหู่

“ช่างเถอะ ไปดูที่หอเซียวเซียงดีกว่า ได้ยินว่าหอเซียวเซียงรับแม่นางคนใหม่เข้ามา นางเก่งทั้งร้องทั้งรำเชียวล่ะ”

หอเซียวเซียงเป็นหอนางโลมที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง และเฉินต้าเจียคือหญิงงามอันดับหนึ่งของหอเซียวเซียง ไม่รู้ว่ามีคุณชายและผู้มั่งคั่งใช้เงินไปมากมายเพียงใดเพื่อให้หญิงงามแย้มยิ้ม

บางคนถึงกับพูดว่า ‘นั่งเล่นหอเซียวเซียง ตามองเห็นความงามล่มเมือง’

แม้จะพูดเกินจริง แต่แสดงให้เห็นว่าหอเซียวเซียงได้รับความนิยมเพียงใดในเมืองหลวง

ราชวงศ์ต้าซางไม่ได้ห้ามขุนนางเที่ยวหอนางโลม แต่ทำได้แค่ร้องเพลงเต้นรำดื่มสุราเท่านั้น ห้ามใช้บริการหมอนส่วนตัวเด็ดขาด

พูดง่ายๆ คือสามารถฟังเพลงได้ แต่ไม่อนุญาตให้มีการค้าประเวณี

ณ ห้องโถงของหอเซียวเซียง มีหนุ่มเจ้าสำราญคนหนึ่งกำลังมองไปทางซ้ายทีทางขวาที

บางครั้งเขาก็มองไปที่ประตู

จนกระทั่งเขาเห็นชายวัยกลางคนในชุดลำลองเดินเข้ามา เขาจึงแสร้งหันไปมองทางอื่น

“ไอโหยว ข้าน้อยก็นึกสงสัยว่าเหตุใดจึงได้ยินเสียงนกกางเขนร้องตามกิ่งก้านในตอนเช้า ปรากฎจะได้ต้อนรับใต้เท้าหลี่นี่เอง”

“เหมือนเดิม เรียกพวกซีซุนมาเหมือนเดิม” หลี่เต๋อเฉวียนโบกมือพลางเอ่ย

“เจ้าค่ะ เชิญทางนี้ ข้าน้อยจะจัดเตรียมให้ทันที” แม่เล้าให้การต้อนรับหลี่เต๋อเฉวียนและเชิญเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว

บัดนี้หลี่เต๋อเฉวียนกำลังนั่งดื่มสุราฟังดนตรีในห้องส่วนตัวด้วยความผ่อนคลาย

แม่นางส่วนใหญ่ในหอเซียวเซียงมีทักษะด้านดนตรียอดเยี่ยม โดยเฉพาะแม่นางที่ขายแต่ทักษะไม่ขายเรือนร่าง โดยพื้นฐานแล้วทุกคนล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะแห่งดนตรี

สามารถรังสรรค์ท่วงทำนองแปลกใหม่ได้มากมาย

ทั้งทำนองที่ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ หรือทำนองที่ทำให้แทบกระอักเลือด

ทันใดนั้น

เกิดเสียงดัง ‘ปัง’ ขึ้นมา!

เป็นเสียงจากการที่ประตูห้องส่วนตัวถูกเตะเปิดโดยแรง

เสียงเพลงก็หยุดโดยกะทันหันเช่นกัน