บทที่ 20 นี่คือกระดูกมังกรในตำนานหรือ?

"ผู้หญิงคนนี้เจ๋งมาก รู้สึกว่าเธอพูดตรงไปตรงมายิ่งกว่าหมออีก"

"ทุกคนเงียบหน่อย ดูสีหน้าของหมอสิ ดูไม่ค่อยดีเลย"

"ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นโรคร้ายแรงแน่ๆ! ไม่งั้นจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?"

ทุกคนกลับมาสนใจห้องไลฟ์สดอีกครั้ง

และแล้ว ฉินเจียงก็พูดกับเหลียวเฟยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "ยื่นมือมาให้ผมจับชีพจรหน่อย"

เหลียวเฟยทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากจับชีพจร ฉินเจียงก็ขมวดคิ้ว

หนุ่มคนนี้ ไม่ปกตินี่!

เมื่อเห็นสีหน้าของฉินเจียงเป็นแบบนี้ เหลียวเฟยก็เริ่มกังวล

"คุณหมอครับ ผมเป็นโรคอะไรกันแน่?"

"กระดูกหัก" ฉินเจียงตอบตรงๆ

"หา?"

ใบหน้าของเหลียวเฟยแดงก่ำ: "เป็นกระดูกหักจริงๆ เหรอ? ไม่น่าจะขนาดนั้นนะ ผมดูในอินเทอร์เน็ตแล้ว บอกว่าไม่มีอะไรนี่ครับ"

เห็นได้ชัดว่าเหลียวเฟยได้ค้นคว้าข้อมูลมาบ้าง และรู้ความรู้ทั่วไปพอสมควร

น่าเสียดายที่ความรู้เล็กน้อยของเขาเทียบกับฉินเจียงไม่ได้เลย

ฉินเจียงถาม: "ปกติคุณชอบดื่มนมมากใช่ไหม?"

เหลียวเฟยพยักหน้า

"ผมไม่ดื่มน้ำเลย ดื่มแต่นมทุกวัน"

"แล้วดื่มประมาณวันละเท่าไหร่?"

เหลียวเฟยเกาหัว: "ผมไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ แต่เป็นนมกล่องขนาดใหญ่ วันละสองกล่อง"

พอได้ยินเหลียวเฟยพูดแบบนี้ แฟนๆ ในห้องไลฟ์สดก็ตกใจอีกครั้ง

"หนุ่มคนนี้เก่งจริงๆ นมกล่องใหญ่หนึ่งกล่องมีปริมาตรตั้งหนึ่งลิตรนะ"

"เขาดื่มวันละสองกล่อง นั่นหมายความว่าเขาต้องดื่มนมอย่างน้อยวันละสองลิตร?"

"ครอบครัวมีฐานะขนาดไหนกัน ดื่มนมวันละสองลิตร ฉันคนจนได้แต่น้ำตาไหลด้วยความอิจฉา"

"อย่าอิจฉาเลย เขาดื่มแบบนี้ต้องเกิดปัญหาแน่ๆ ดูสิ ตอนนี้เขาก็มาหาหมอฉินแล้วไง?"

เมื่อเห็นฉินเจียงมองเขาด้วยสายตาประหลาด เหลียวเฟยก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที

"คุณหมอครับ นมเป็นอาหารที่มีโปรตีนและสารอาหารสูง ผมดื่มวันละสองลิตร น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะครับ?"

"มีสิ"

ฉินเจียงตอบอย่างตรงไปตรงมา

"การขาดสารอาหารเป็นโรค การได้รับสารอาหารมากเกินไปก็เป็นโรคเช่นกัน"

"ในนมนอกจากโปรตีนและพลังงานแล้ว สิ่งที่มีมากที่สุดคือแคลเซียม"

"คุณดื่มนมเหมือนดื่มน้ำแบบนี้ ทำให้ในร่างกายของคุณสะสมแคลเซียมไอออนไว้มาก ซึ่งง่ายมากที่จะทำให้เกิดโรคกระดูกงอกหรือโรคที่เกี่ยวข้อง"

เหลียวเฟยรู้สึกร้อนใจ

"แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว ผมก็ไม่เห็นมีที่ไหนเป็นกระดูกงอกเลยนะครับ"

ฉินเจียงมองเหลียวเฟยพร้อมพูดอย่างมีความหมาย: "ทำไมจะไม่มีล่ะ ผมก็พูดไปแล้วไง"

"หา?"

ตอนแรกเหลียวเฟยยังไม่เข้าใจความหมายของฉินเจียง แต่ไม่นาน เขาก็เข้าใจแล้ว

"คุณหมอ หมายความว่า...?"

ฉินเจียงพยักหน้า

เหลียวเฟยแทบจะร้องไห้

ไม่แปลกใจเลยที่เขารู้สึกว่าตัวเองแปลกๆ มาตลอด

พอได้ฟังฉินเจียงอธิบายแบบนี้ เขาถึงได้รู้ว่าที่แท้ก็เพราะมีกระดูกงอกออกมาอีกท่อนหนึ่ง จึงทำให้แข็งแรงมาตลอด!

ส่วนทำไมเขาถึงรู้สึกเจ็บ ก็ยิ่งเข้าใจได้ง่าย

บริเวณที่ไม่ควรมีกระดูก จู่ๆ ก็มีกระดูกงอกออกมาอีกท่อนหนึ่ง

กระดูกท่อนนี้ต้องการพื้นที่ จึงไปกดทับเส้นประสาทบางส่วน

ดังนั้น จึงทำให้เกิดความเจ็บปวด

แน่นอน ความเจ็บแบบนี้มักจะเป็นความเจ็บแบบเบาๆ ไม่ทำให้คนส่วนใหญ่สนใจ

ความเจ็บปวดหลักของเหลียวเฟยตอนนี้ เป็นเพราะเคลื่อนไหวรุนแรงเกินไป จนทำให้กระดูกหักโดยตรง

หลังจากได้ฟังการวินิจฉัยของฉินเจียง แฟนๆ ในห้องไลฟ์สดก็เริ่มส่งของขวัญให้เหลียวเฟย

"นายเป็นคนแรกที่ฉันเคยเจอที่มีกระดูกงอกตรงนั้น พี่ชาย นายเจ๋งจริงๆ!"

"นี่คือกระดูกมังกรในตำนานหรือเปล่า?"

"พี่น้องทั้งหลาย อย่าพูดเล่น นี่แหละคือความหยิ่งผยองของมังกรตัวจริง!"

คนที่ไม่เคยมีอาจคิดว่านี่เป็นเรื่องเท่ แต่เหลียวเฟยรู้ดีว่าการมีกระดูกส่วนเกินไม่ใช่เรื่องเท่เลย แต่กลับเป็นเรื่องที่ทรมานมาก

เหลียวเฟยถามอย่างกลัวๆ: "คุณหมอครับ แล้วโรคของผมต้องผ่าตัดรักษาไหมครับ?"

ฉินเจียงพยักหน้า: "ถ้าคุณไปหาหมอแผนปัจจุบัน ก็จำเป็นต้องผ่าตัดรักษาจริงๆ"

"ต้องผ่าเปิดก่อน แล้วใช้เครื่องมือที่ละเอียดอ่อน เอากระดูกอ่อนข้างในออกมา สุดท้ายก็เย็บปิดแผล"

"ข้อดีของการผ่าตัดแบบนี้คือ เห็นผลเร็ว และสามารถเอากระดูกอ่อนออกมาได้หมดจด"

แค่ได้ยินฉินเจียงพูดแบบนี้ เหลียวเฟยก็รู้สึกขนลุกแล้ว

"คุณหมอครับ บอกข้อเสียเลยดีกว่า"

ฉินเจียงอ๋อขึ้นมา

"ข้อเสียก็คือ จะส่งผลกระทบต่อการทำงานของคุณในอนาคต เพราะเมื่อผ่าตัด ก็จำเป็นต้องตัดเส้นประสาทหลายเส้น"

"การแพทย์สมัยใหม่ยังทำการฟื้นฟูเส้นประสาทได้ไม่ดีพอ ดังนั้นแน่นอนว่าต้องมีผลกระทบ"

คำพูดของฉินเจียงก็เข้าใจได้ไม่ยาก

เหมือนกับคนที่นิ้วถูกตัดขาด แล้วส่งไปต่อที่โรงพยาบาล

ถึงแม้จะใช้งานได้ แต่แน่นอนว่าไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิม

เหลียวเฟยไม่อยากผ่าตัด และไม่อยากให้การทำงานของตัวเองได้รับผลกระทบ

เพราะนี่เกี่ยวข้องกับความสุขตลอดชีวิตของเขานะ!

เหลียวเฟยกัดฟันถาม: "คุณหมอครับ แล่วแพทย์แผนจีนมีวิธีรักษาโรคนี้ไหมครับ?"

"แน่นอนว่ามี"

ฉินเจียงพูดพลางชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ

เหลียวเฟยงงเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่านี่หมายความว่าอะไร

ฉินเจียงอธิบาย: "ถ้าคุณจะรักษากับผม ก็สแกนจ่ายเงินก่อนสิ ค่าตรวจรวมค่ายา ทั้งหมดสองหมื่นหยวน"

ฮึ่ย!

เมื่อเห็นฉินเจียงอ้าปากขอเงินสองหมื่นหยวน หลิวฟางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกไม่พอใจ

หลิวฟางดึงแขนเสื้อของเหลียวเฟยพูดว่า: "ฉันว่าเราไปโรงพยาบาลที่ได้มาตรฐานดูก่อนดีกว่า เขานี่พอมาก็เรียกเก็บสองหมื่นหยวนเลย แพงเกินไป"

ฉินเจียงไม่ได้พยายามโน้มน้าว เขายกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ รอคอยให้ทั้งสองตัดสินใจอย่างเงียบๆ

เหลียวเฟยส่ายหน้า

"เธอไม่ได้ยินคุณหมอฉินพูดหรือไง? ถ้าไปโรงพยาบาลแผนปัจจุบันต้องผ่าตัด นอกจากจะเสียเงินมากกว่าแล้ว ยังอาจส่งผลกระทบต่อสมรรถภาพของผมด้วย!"

"แล้วผมว่าเขามีฝีมือนะ ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นโรค?"

"รักษาที่นี่แหละ อย่างมากสองหมื่นหยวนนี้ผมจ่ายเอง"

เหลียวเฟยกำลังจะสแกนจ่ายเงิน ฉินเจียงก็ยื่นมือมาห้ามเขาไว้

เหลียวเฟยมองฉินเจียงอย่างสงสัย

"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ? มีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?"

ฉินเจียงพยักหน้า มองไปทางหลิวฟางพูดว่า: "ถ้าเธอก็จะรักษาที่นี่ด้วย คุณก็ไม่ใช่แค่สแกนสองหมื่นหยวนแล้ว ต้องสแกนอย่างน้อยห้าหมื่นหยวน"

พอได้ยินฉินเจียงพูดแบบนี้ หลิวฟางก็หัวเราะเยาะทันที

"ฉันว่าคุณคงจะบ้าไปแล้ว คุณคิดราคาสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ ไม่กลัวพวกเราจะแจ้งความเหรอ!"

(จบบทที่ 20)