บทที่ 01 - จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

บทที่ 01 - จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

🅢🅐🅛🅣🅨

“ไม่! ข้าคือ…ข้าคือผู้นำแห่งเจ็ดสิบสองเสาหลักจอมมาร แล้วข้าจะมาพ่ายแพ้ให้...”

เด็กหนุ่มเหม่อมองบทพูดซ้ำซากจำเจบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะรัวนิ้วลงบนปุ่มสเปซบาร์อย่างหมดความอดทนเพื่อข้ามบทสนทนาไป

ในที่สุด กรอบสี่เหลี่ยมสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับข้อความที่เขียนไว้ว่า:

“ถึงผู้กล้าที่เคารพ ขอแสดงความยินดีที่คุณผ่านระดับความยากนรก และบรรลุเงื่อนไขทั้งหมดเพื่อไปสู่ฉากจบที่แท้จริง ได้รับความสำเร็จ:”ผู้สังหารเทพ“(ความสำเร็จนี้มีผู้เล่นครอบครองเพียง 0.01%)”

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กหนุ่มก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ บิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์แล้วพึมพำกับตัวเอง “อัตราการครอบครองนี่มัน... หึๆ คุ้มค่ากับที่อดหลับอดนอนมาครึ่งเดือนจริงๆ”

เขาแคปหน้าจอความสำเร็จอย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งเข้าไปในกลุ่มแชทเกมกลุ่มหนึ่ง และก็เป็นไปตามคาด ข้อความ ‘666’ และ ‘เทพทรู’ หลั่งไหลเข้ามาเต็มหน้าจอ เด็กหนุ่มชอบความรู้สึกของการเป็นจุดสนใจแบบนี้มาก เพราะนอกจากเรื่องเล่นเกมที่พอจะโดดเด่นอยู่บ้างแล้ว เรื่องอื่นๆ ของเขาช่างแสนจะธรรมดา

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อเย่ซวงลั่ว เขาเป็นคนที่รักการเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ และสิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือการเก็บความสำเร็จทั้งหมดในเกมให้ครบ ในสายตาของเขา การไล่เก็บความสำเร็จทั้งหมดคือความสนุกที่แท้จริงของการเล่นเกม

ที่โรงเรียน เย่ซวงลั่วเป็นเพียงคนจืดจางคนหนึ่ง ผลการเรียนปานกลาง หน้าตาธรรมดา ความสามารถด้านกีฬาก็ไม่นับว่าดี สิ่งเดียวที่อาจจะดูพิเศษอยู่บ้างก็คงเป็นเรื่องชาติกำเนิดของเขา

ใช่แล้ว... เย่ซวงลั่วเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ถูกคนขับรถบรรทุกขี้เมาชนจนร่างแหลกละเอียดตอนเขาอายุเก้าขวบ ซึ่งคนขับรถบรรทุกรายนั้นก็ถูกตัดสินประหารชีวิตในเวลาต่อมา

สิ่งที่น่าสนใจก็คือ พ่อแม่ของเย่ซวงลั่วได้ทิ้งมรดกก้อนโตไว้ให้เขา แม้ว่าด้วยเหตุผลด้านอายุ ทำให้มรดกส่วนนี้ถูกเก็บรักษาไว้โดยลุงกับป้าของเขาเป็นการชั่วคราว

แน่นอนว่าเย่ซวงลั่วโชคดีมาก ลุงกับป้าของเขาไม่ได้ใจร้ายเหมือนในนิยายหลายๆ เรื่องที่คอยรังแกหลานกำพร้า ปล่อยให้อดๆ อยากๆ พวกท่านดีกับเขามาก... ถึงแม้จะนำมรดกส่วนหนึ่งของพ่อแม่เขาไปซื้อรถ ซื้อบ้าน และยังซื้อของฟุ่มเฟือยอีกกองใหญ่ให้กับลูกพี่ลูกน้องฝาแฝดชายหญิงของเขาก็ตาม

แต่เย่ซวงลั่วก็ยอมรับได้ทั้งหมด เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ดูแลตนเองมานานหลายปี ต่อให้จ้างพี่เลี้ยงก็ยังต้องจ่ายเงินเดือนเลย ดังนั้น ต่อให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาจะเที่ยวไปพูดที่โรงเรียนทุกวันว่าเขามาอาศัยอยู่บ้านพวกเขากินฟรีอยู่ฟรี เย่ซวงลั่วก็ไม่เคยโกรธเลยสักครั้ง

ก็แค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมสองคนจะไปรู้อะไร? คงได้ยินมาจากผู้ใหญ่แล้วก็เลยเอามาพูดต่อเหมือนนกแก้วนกขุนทองเท่านั้นเอง

เย่ซวงลั่วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หมุน สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างควบคุมไม่ได้ ณ ขณะนี้ ใบเมเปิ้ลนอกหน้าต่างกำลังร่วงโรยอย่างช้าๆ เย่ซวงลั่วพลันรู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย... อนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะ?

ปีนี้เขาอายุ 17 ปีแล้ว ตามกฎหมาย พออายุครบ 18 ปี เขาก็จะมีสิทธิ์ในมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้อย่างสมบูรณ์ แต่ลุงกับป้าจะยอมคืนเงินให้เขาจริงๆ หรือ?

เย่ซวงลั่วครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็ได้ข้อสรุป: ไม่คืน

ยังไม่ต้องพูดถึงป้าสะใภ้ที่ไม่เคยเห็นหัวเขาเลย แค่ลุงแท้ๆ ของเขาที่ชื่อเจียงอีหมิง ก็เห็นได้ชัดว่าเคยชินกับชีวิตในสังคมชั้นสูงไปเสียแล้ว การเปลี่ยนจากความประหยัดไปสู่ความฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่การจะเปลี่ยนจากความฟุ่มเฟือยกลับมาสู่ความประหยัดนั้นมันยากยิ่งกว่า

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์

เย่ซวงลั่วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก็เห็นหน้าต่างป็อปอัปสีฟ้าเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อเจอกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ เขาพยายามใช้เมาส์และคีย์บอร์ดเพื่อปิดมัน แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง แม้กระทั่งดึงปลั๊กเพื่อบังคับปิดเครื่อง หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ยังคงสว่างอยู่

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ประหลาดนี้ เย่ซวงลั่วกลับไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก แต่กำลังคิดว่าควรจะเอาค้อนมาทุบหน้าจอคอมพิวเตอร์ทิ้งดีหรือไม่

ขณะที่เขากำลังพิจารณาที่จะทำลายคอมพิวเตอร์และเตรียมจะลงมือ เขาก็เหลือบไปเห็นเนื้อหาในหน้าต่างป็อปอัปนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

【อยากเล่นเกมที่สนุกอย่างแท้จริงและสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของคุณได้หรือไม่?】

【อยาก / อยากมาก】

“หึ... นี่มันคำถามแบบเลือกตอบเหรอ? ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธเลยนี่นา”

เย่ซวงลั่วกำลังถือค้อนยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ขอเพียงแค่เขาต้องการ เขาก็สามารถทุบหน้าจอตรงหน้าให้แหลกละเอียดได้อย่างง่ายดาย

แต่ตัวอักษรไม่กี่บรรทัดนั้นราวกับมีมนตร์สะกด ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัวและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับว่าร่างกายกำลังบอกว่าหากพลาดโอกาสครั้งนี้ไป เขาจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

ดังนั้น เย่ซวงลั่วจึงโยนค้อนทิ้ง กลับมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง แล้วลากเมาส์ไปเลือกตัวเลือก “อยากมาก”

เมื่อเขาเลือกเสร็จ หน้าต่างป็อปอัปบนหน้าจอก็ค่อยๆ กลายสภาพเป็นลำแสงสีขาวเข้ากลืนกินร่างของเขา จากนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ดับวูบลง ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

…

เมื่อเย่ซวงลั่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง รอบกายไม่มีผู้ใด

ขณะที่เขากำลังคิดว่านี่มันสถานการณ์อะไรกันแน่ เสียงจักรกลก็ดังขึ้นในหัวของเขา

【ยินดีต้อนรับ ผู้เล่นฝึกหัด】

【โลกใบนี้คือโลกแห่งการทดสอบเบื้องต้น เพื่อประสบการณ์การเล่นเกมของคุณ ขอมอบบัฟพิเศษดังต่อไปนี้】

【หนึ่ง อัตราการดรอปเพิ่มขึ้น ท่านจะได้รับอุปกรณ์และไอเทมต่างๆ ง่ายขึ้น (สิ้นสุดผลในอีกสามโลก)】

【สอง ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น ค่าสถานะทั้งหมดของท่านยกเว้นโชคจะเพิ่มขึ้น 5 แต้ม (สิ้นสุดผลในอีกหนึ่งโลก)】

หลังจากฟังเสียงจักรกลในหัวจบ เย่ซวงลั่วก็ทำตามประสบการณ์จากการเล่นเกมและอ่านนิยายมานานหลายปี โดยนึกในใจว่า:

“หน้าต่างข้อมูลส่วนตัว”

พร้อมกับเสียงเรียกของเขา หน้าจอแสงที่เขาสามารถมองเห็นได้เพียงคนเดียวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

…

ชื่อผู้เล่น: เย่ซวงลั่ว (มาจากโลกหมายเลข SL1122)

พลังชีวิต: 100% (ค่าสถานะนี้ไม่สามารถแสดงเป็นตัวเลขที่สมบูรณ์ได้ จะเปลี่ยนแปลงตามระดับความบาดเจ็บ)

พลังเวท: 50/50 (ค่าสติปัญญา x5, อัตราฟื้นฟูปัจจุบัน 1 แต้มต่อนาที)

พลัง: 9 (เกี่ยวข้องกับพลังโจมตี, การรับน้ำหนัก)

ความว่องไว: 8 (เกี่ยวข้องกับความเร็วในการเคลื่อนที่และความเร็วในการโจมตี)

ร่างกาย: 10 (เกี่ยวข้องกับพลังชีวิต, พลังป้องกัน, และความต้านทานสถานะผิดปกติ)

สติปัญญา: 10 (เกี่ยวข้องกับความเสียหายเวทมนตร์, ขีดจำกัดพลังเวท)

เสน่ห์: 12 (เกี่ยวข้องกับการปฏิสัมพันธ์และทักษะหรือไอเทมประเภทอัญเชิญ)

โชค: 3 (เกี่ยวข้องกับการสร้างไอเทมและอัตราความน่าจะเป็นต่างๆ)

ป.ล. : ค่าสถานะเฉลี่ยของชายหนุ่มวัยผู้ใหญ่อยู่ที่ 5 แต้ม, โชค 1 แต้ม ค่าสถานะทั้งหมดข้างต้นเป็นค่าสถานะหลังรวมบัฟแล้ว

พรสวรรค์: ปรมาจารย์แห่งความสำเร็จ (พรสวรรค์พิเศษเฉพาะตัวหนึ่งเดียว)

…

เย่ซวงลั่วกำหมัดแน่น เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกระปรี้กระเปร่าอย่างถึงขีดสุด ราวกับมีพละกำลังเหลือล้นทั่วทั้งร่าง ความรู้สึกนี้ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้หลงระเริงไปกับมันมากนัก เพราะเขารู้ดีว่าค่าสถานะในตอนนี้เป็นเพียงสวัสดิการที่ระบบเกมมอบให้

แต่เย่ซวงลั่วเชื่อว่า ขอเพียงแค่ตนเองพยายาม อีกไม่นานเขาก็จะสามารถมีพลังเทียบเท่าหรือกระทั่งแข็งแกร่งกว่านี้ได้

หลังจากตัดสินใจอย่างแน่วแน่ในใจ เย่ซวงลั่วก็สังเกตเห็นช่องพรสวรรค์ที่อยู่ท้ายสุดของหน้าต่างสถานะ เมื่อนึกคิด หน้าต่างพรสวรรค์ก็ขยายออกทันที

ปรมาจารย์แห่งความสำเร็จ (พรสวรรค์พิเศษเฉพาะตัวหนึ่งเดียว)

คำอธิบายพรสวรรค์: (ทุกครั้งที่ท่านเข้าสู่โลกแห่งการทดสอบ จะมีการสร้างชุดความสำเร็จขึ้นมา เมื่อทำสำเร็จ ท่านจะได้รับรางวัลพิเศษต่างๆ ที่ช่วยให้ท่านแข็งแกร่งขึ้น)

ความสำเร็จที่ทำได้ในปัจจุบัน:

ผู้มีเมตตา (ช่วยชีวิตคน 1 คน)

ผู้เปี่ยมเมตตา (ช่วยชีวิตคน 100 คน)

นักบุญ (ช่วยชีวิตคน 1,000 คน)

พระโพธิสัตว์เดินดิน (ช่วยชีวิตคน 10,000 คน)

ผู้ชั่วร้าย (สังหารคน 5 คน)

มหาวายร้าย (สังหารคนอย่างน้อย 100 คน)

อสูรคลั่งสังหาร (สังหารคนอย่างน้อย 10,000 คน)

เทพเจ้าแห่งการสังหาร (สังหารมนุษย์มากกว่า 99% ในเมืองหนึ่ง)

…

เมื่อมองดูหน้าต่างความสำเร็จที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีนี้ มุมปากของเย่ซวงลั่วก็ยกสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เกมที่สนุกอย่างแท้จริง แถมยังสามารถไล่เก็บความสำเร็จได้อีก... ความสุขเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าโดยตรง

🅢🅐🅛🅣🅨

[จบแล้ว]