บทที่ 96 นายใส่อะไรในเหล้าให้คุณปู่หวง?

บทที่ 96 นายใส่อะไรในเหล้าให้คุณปู่หวง?

ฉู่เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน “รบกวนแจ้งหน่อยครับ ฉู่เฉินมาเยี่ยมคุณปู่หวง”

รปภ.รู้สึกตัว พบว่าเสื้อผ้าด้านหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เขารีบพยักหน้า จากนั้นก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา หันหลังไป พูดเบาๆ สองสามประโยค

“คุณฉู่ เชิญเข้าไปข้างในเลยครับ” รปภ.ระมัดระวัง ไม่กล้าล่วงเกินฉู่เฉิน

เขาเห็นฉู่เฉินปฏิบัติต่อหวงหยู่ฉวนด้วยตาตัวเอง

เมื่อเขาเห็นฉู่เฉินบังคับให้หวงหยู่ฉวนคุกเข่า ในสายตาของรปภ.คนนี้ ฉู่เฉินคนนี้ต้องตายแน่ๆ

ต่อมา… ตระกูลหวงคว่ำบาตรตระกูลซ่ง ทุกคนต่างรู้เห็น

แต่วันนี้ หวงหยู่ฉวนกลับขอโทษผ่านหนังสือพิมพ์!

คนส่วนใหญ่ในตระกูลหวงไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไม่กล้าเชื่อความจริงนี้!

และฉู่เฉินมาเยือน รปภ.คนนี้ยิ่งไม่กล้าล่วงเกิน

บอดี้การ์ดของตระกูลหวงจำนวนมากรีบมา

ในใจของซ่งเหยียนมีความกังวล ฉู่เฉินจับมือซ่งเหยียน เขาเดินนำไปข้างหน้าตลอดทาง

ในไม่ช้าซ่งเหยียนก็พบว่า บอดี้การ์ดของตระกูลหวงเหล่านี้ ดูเหมือนจะกังวลมากกว่าเธอเสียอีก?

พอฉู่เฉินเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง พวกเขาก็ถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ซ่งเหยียนรู้สึกเหลือเชื่อ

นี่คือตระกูลหวง…

บอดี้การ์ดของตระกูลหวงเห็นฉู่เฉิน พวกเขากลับรู้สึกเหมือนเห็นเสือ

จินตนาการได้เลยว่า วันนั้นฉู่เฉินมาอาละวาดที่คฤหาสน์หวง มันเกิดเรื่องใหญ่โตมากแค่ไหน!?

ในไม่ช้า ฉู่เฉินก็ได้พบกับ ‘คนรู้จักเก่า’...

หวงหยางและหวงหยู่ฉวน

หวงหยู่ฉวนกัดฟันกรอด ดวงตาจ้องมองฉู่เฉินด้วยความเกลียดชัง

เขาอยากจะหั่นฉู่เฉินเป็นชิ้นๆ

สีหน้าของหวงหยางเย็นชา มองฉู่เฉินแวบหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่ไหเหล้าในมือของฉู่เฉิน เขายังคงไม่เชื่อว่า เหล้าแบบเดียวกัน แต่ทำไมเหล้าที่ฉู่เฉินเอามาถึงได้แตกต่าง

“พวกนายไปทำธุระของตัวเองเถอะ” หวงหยางให้บอดี้การ์ดทั้งหมดถอนตัว

แม้แต่กลุ่มเงาทมิฬกลุ่มหนึ่งก็หยุดฉู่เฉินไม่ได้ บอดี้การ์ดธรรมดาเหล่านี้ อยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่มีความหมาย!

ซ่งเหยียนปล่อยให้ฉู่เฉินจับมือเธอเป็นครั้งแรก ทั้งสองเดินอยู่ในคฤหาสน์หวง คฤหาสน์หลังใหญ่นี้ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมากแก่ซ่งเหยียน ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว

เมื่อมาถึงหน้าห้องของหวงเจียงหง เขาผลักประตูเข้าไป

สีหน้าของซ่งเหยียนตกใจ

สภาพจิตใจของคุณปู่หวง เทียบกับตอนที่แข่งขันแย่งไฉ่ชิง แตกต่างกันมากเกินไป

ใบหน้าซีดเซียว เขานั่งพิงหัวเตียงอยู่

“คุณปู่หวง” ฉู่เฉินเดินเข้าไป

หวงเจียงหงโบกมือ ให้หวงหยู่ฉวนออกไป

ในห้อง เหลือเพียงหวงเจียงหง หวงหยาง ฉู่เฉิน และซ่งเหยียน

ซ่งเหยียนรู้สึกว่าบรรยากาศยิ่งแปลกมากขึ้น

ฉู่เฉินเปิดเหล้าอย่างไม่รีบร้อน

“คุณลุงหวง มีแก้วเหล้าไหมครับ”

หวงหยางเดินเข้าไป หยิบแก้วเหล้ามาให้

ซ่งเหยียนยิ่งตกใจ

ฉู่เฉินมาครั้งนี้ ตั้งใจจะมาชนแก้วกับคุณปู่หวงจริงๆ เหรอ?

ขอโทษด้วยเหล้าเนี้ยนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น พอเข้าประตูมาก็ตรงประเด็น เขาเข้าเรื่องเลยทันที

แต่ซ่งเหยียนคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่า ทำไมคุณปู่หวงถึงยอมรับการขอโทษที่แปลกประหลาดแบบนี้ของฉู่เฉิน?

“คุณปู่หวง ผมขอโทษด้วย” ฉู่เฉินยิ้ม “ผมหวังว่า ตระกูลซ่งและตระกูลหวง จะลืมเรื่องบาดหมางในอดีต และร่วมมือกันมากขึ้นในอนาคต”

ตระกูลซ่งและตระกูลหวง

ใต้เปลือกตาของหวงหยางมีแสงเย็นวาบผ่าน

คำพูดของฉู่เฉิน เท่ากับการวางตระกูลซ่งไว้ในตำแหน่งเดียวกับตระกูลหวงงั้นเหรอ?

มันเป็นไปได้หรือไง?

สีหน้าของหวงหยางดูถูก

เขาไม่เคยคิดอยู่แล้วว่า จะมีตระกูลใดในเมืองฉานที่สามารถเทียบเคียงกับตระกูลหวงได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลซ่ง เพราะพวกเขาเกือบจะล้มละลายในครั้งนี้

หวงเจียงหงมองเหล้าที่ฉู่เฉินยื่นมา รับมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “เธอไม่ได้บอกเหรอว่า จะต้องดื่มเหล้าแก้วนี้ตอนเที่ยง”

“มันไม่จำเป็นแล้ว” ฉู่เฉินตอบอย่างมั่นใจ

หวงเจียงหงสัมผัสได้ถึงความมั่นใจของชายหนุ่มคนนี้อีกครั้ง

แต่หวงเจียงหงรู้ดีถึงสภาพร่างกายของตัวเอง เหล้านี้มีประโยชน์หรือไม่ เขาดื่มแล้วก็จะรู้!

ในใจของหวงเจียงหงยังคงมีความคาดหวัง

ไม่มีใครไม่อยากให้ร่างกายของตัวเองแข็งแรง หวงเจียงหงก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ความทรมานจากฝันร้ายทั้งวันทั้งคืน แม้ว่าหวงเจียงหงจะมีจิตใจที่เข้มแข็ง มันก็ยากที่จะทนทานได้

ก่อนที่ฉู่เฉินจะมา หวงเจียงหงหลับตาพักผ่อน เขาก็รู้สึกว่าฝันร้ายกำลังจะกลับมาอีกครั้ง

ในห้อง… ในไม่ช้าหวงเจียงหงก็ดื่มเหล้าจนหมดแก้ว

ความอบอุ่นที่ไม่เคยรู้สึกมานาน แพร่กระจายไปทั่วร่างกายของหวงเจียงหง

จิตใจของหวงเจียงหงตื่นตัวขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาราวกับสายฟ้า จับจ้องไปที่ฉู่เฉินทันที

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

รสชาติเดียวกัน ทำไมเหล้าของฉู่เฉินถึงแตกต่างกันขนาดนี้!

ซ่งเหยียนปิดปาก เธอเกือบจะร้องออกมา

เธอเห็นอย่างชัดเจนว่า หลังจากที่คุณปู่หวงดื่มเหล้าหนึ่งแก้วของฉู่เฉินแล้ว สภาพของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เรียกได้ว่ากลายเป็นคนละคนก็ว่าได้

นี่มัน... มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!

ดวงตาของหวงหยางก็เบิกกว้าง แน่นอนว่าเขาหวังว่าคุณพ่อจะปลอดภัย แต่ในจิตใต้สำนึก เขาก็ไม่เชื่อฉู่เฉินอยู่ดี…

หวงเจียงหงถอนหายใจยาวๆ นั่งตัวตรง และมองฉู่เฉิน “ถ้าไม่ได้ประสบด้วยตัวเอง ฉันก็คงไม่เชื่อ”

ฉู่เฉินยิ้ม “ดูเหมือนว่า คุณปู่ยอมรับการขอโทษของผมแล้ว”

เพราะการขอโทษผ่านหนังสือพิมพ์ของหวงหยู่ฉวน ในใจของหวงเจียงหงมีความอัดอั้นอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ หวงเจียงหงจู่ๆ ก็รู้สึกว่า นั่นเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

หวงเจียงหงหัวเราะเสียงดัง “พูดตามตรง ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษเธอ เสียเหล้าของเธอไปหนึ่งไห ฉู่เฉิน พวกเราออกไปข้างนอก ดื่มเหล้า คุยกันไปด้วย เธอว่ายังไง?”

ความสบายกาย ทำให้อารมณ์ของหวงเจียงหงดีขึ้นมาก

หวงเจียงหงยังมองไหเหล้าข้างๆ ด้วยความอยากดื่มเพิ่ม

“ดื่มเหล้าได้ แต่เหล้าไหนี้ ต้องเก็บไว้ดื่มพรุ่งนี้” ฉู่เฉินยิ้ม “คุณปู่หวง ครั้งนี้ต้องเก็บให้ดีๆ นะครับ”

“แน่นอน”

สำหรับหวงเจียงหงแล้ว นี่ไม่ใช่เหล้า แต่เป็นยารักษาชีวิตที่มีค่ามหาศาล!

ซ่งเหยียนราวกับกลายเป็นหิน

เธอมองฉากที่เหลือเชื่อนี้

ฉู่เฉินกับคุณปู่หวง กลับสนิทสนมกันอย่างกะทันหัน ราวกับว่าคุณปู่หวงไม่ถือสาเรื่องที่ฉู่เฉินทำกับตระกูลหวงเลย

“หรือว่าเป็นเพราะ...” สายตาของซ่งเหยียนจับจ้องไปที่ไหเหล้า

คิดไปต่างๆ นานา ดวงตาของซ่งเหยียนยิ่งเบิกกว้าง

“หยาง ไปสั่งให้เตรียมอาหารและเหล้า” หวงเจียงหงเงยหน้าขึ้นพูด

หวงหยางรู้สึกตัว มองฉู่เฉินด้วยสายตาที่ซับซ้อน จากนั้นหันหลังเดินออกไป

นอกห้อง เมื่อหวงหยู่ฉวนเห็นหวงหยางเดินออกมา เขาก็รีบเดินเข้ามาหา “คุณพ่อ เกิดอะไรขึ้นข้างใน? ทำไมคุณปู่ถึงไล่ผมออกมา”

หวงหยางหยุดไปครู่หนึ่ง มองหวงหยู่ฉวน เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “เรื่องบาดหมางกับตระกูลซ่ง แฃะกับฉู่เฉินในครั้งนี้ ไม่ว่าแกจะอัดอั้นแค่ไหน แกก็ต้องกลืนลงไป เรื่องนี้จบไปแล้ว ต่อไปนี้ แกห้ามหาเรื่องฉู่เฉินอีก เข้าใจไหม?”

หลังจากพูดจบ โดยไม่รอให้หวงหยู่ฉวนรู้สึกตัว หวงหยางก็เดินจากไป

“คุณพ่อ!” หวงหยู่ฉวนตะโกนไล่ตาม

ในห้อง ฉู่เฉินคุยกับหวงเจียงหงอย่างสนุกสนาน ส่วนซ่งเหยียนที่อยู่ข้างๆ สีหน้ากลับยิ่งเคร่งขรึม มองฉู่เฉินด้วยความกังวลเป็นครั้งคราว

“ภรรยาจ๋า เกิดอะไรขึ้น?” ฉู่เฉินสังเกตเห็นความผิดปกติของซ่งเหยียน

ซ่งเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลุกขึ้นยืน “นายออกมาข้างนอกกับฉันหน่อย”

พอทั้งสองเดินออกจากห้อง

ซ่งเหยียนก็ถามอย่างใจร้อนและกังวล “นายแอบใส่อะไรในเหล้าให้คุณปู่หวง? ตระกูลหวงถึงยอมก้มหัวขอโทษ? ฉู่เฉิน… นายกำลังเล่นกับไฟ ตระกูลหวงต้องแก้แค้นเราแน่ๆ!”