บทที่ 91 ไม่รับการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น
บทที่ 91 ไม่รับการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น
บทที่ 91 ไม่รับการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น
“พอแล้ว พอได้แล้ว!” ซูเยว่เซียนส่งสายตาให้ฉู่เฉินไม่หยุด
ผลลัพธ์นี้… มันช่างเกินความคาดหมายของพวกเขาไปมากจริงๆ
พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันว่า คนแบบหวงหยางจะโทรมาขอโทษตระกูลซ่งด้วยตัวเอง
อีกฝ่ายคือตระกูลหวง ตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองฉาน… ผู้มีอำนาจล้นฟ้า!
แค่คำขอโทษจากหวงหยาง ตระกูลซ่งก็สามารถฟื้นคืนชีพได้ทันที
ซ่งฉางชิงก็ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น แต่ดูเหมือนฉู่เฉินยังคงไม่ยอมรับน้ำใจ ทำให้คนตระกูลซ่งร้อนใจมาก
พวกเขาแทบอยากจะร่วมมือกันปิดปากฉู่เฉิน
หรือหาอะไรมายัดปากฉู่เฉิน!
ไม่ให้ไอ้บ้านี่พูดอะไรพล่อยๆ อีก!
แน่นอน หลังจากฉู่เฉินพูดประโยคนี้จบ หวงหยางก็เงียบเสียงไป
ซ่งเสียหยางร้อนใจแทบตาย เขาคิดอยู่ในใจว่า หวงหยางจะโกรธมากแค่ไหนเพราะคำพูดของฉู่เฉิน?
นี่คือตัวอย่างของการไม่ยอมรับน้ำใจ…
“เธอคิดว่า เราควรทำอย่างไร?” ครู่หนึ่ง หวงหยางก็พูดขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง
ควรทำอย่างไร?
คำพูดของหวงหยาง ไม่เท่ากับการวางตัวเองไว้บนเขียง แล้วส่งมีดให้ฉู่เฉิน จากนั้นก็พูดว่า เชิญลงมือเฉือดได้เลยงั้นเหรอ?
สีหน้าของทุกคนเผยความเหลือเชื่อ
ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมตระกูลหวงถึงยอมถอยขนาดนี้?
สีหน้าของฉู่เฉินสงบนิ่ง มุมปากยกขึ้นอย่างเย็นชา พูดอย่างช้าๆ ว่า “ผมไม่เคยคิดที่จะเอาผลประโยชน์อะไรจากตระกูลหวง แม้แต่คุณปู่หวง ท่านก็ให้ผมเสนอเงื่อนไขเอง ไม่ใช่เหรอ?”
ปลายสาย หวงหยางย่อมกดปุ่มเปิดลำโพง หวงเจียงหงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของฉู่เฉิน หัวใจเขาก็สั่นสะท้าน
ฉู่เฉินไม่ต้องการผลประโยชน์ใดๆ จากตระกูลหวงจริงๆ
แม้แต่เงื่อนไขที่ฉู่เฉินเสนอ สุดท้ายแล้วก็คือการช่วยรักษาเขา
ฉู่เฉินมีบุญคุณอย่างมากต่อตระกูลหวง!
และตระกูลหวง ในแง่หนึ่ง มันคือการเอาความมีน้ำใจของฉู่เฉินมาเหยียบย่ำ
ดังที่หมั่วเสียนกล่าวไว้ เขาคือผู้มีพระคุณของหวงเจียงหง!
“ซ่งชิวคือครอบครัวของผม” ฉู่เฉินพูดขึ้นอีกครั้ง “เขาถูกดูหมิ่น ผมจะทวงคืนให้เขา และผมไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร”
ทุกคำที่ฉู่เฉินพูด สำหรับคนตระกูลซ่งแล้ว ราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนปลายมีด
พวกเขารู้สึกว่าหวงหยางอาจจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟได้ทุกเมื่อเพราะคำพูดของฉู่เฉิน จากนั้นก็ใช้วิธีที่รุนแรงยิ่งขึ้น เพื่อจัดการกับตระกูลซ่ง!
พวกเขารู้สึกหวาดกลัว…
ณ ขณะนี้ ในสายตาของคนตระกูลซ่ง ฉู่เฉินราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขานั่งอยู่บนโซฟา คิ้วขมวดด้วยท่าทางเย็นชา
“ตระกูลซ่งไม่ยอมรับคำขอโทษที่ไร้ความหมาย ไม่งั้นก็… ตระกูลหวงก็คว่ำบาตรต่อไปเถอะ แต่ถ้าอยากขอโทษจริงๆ...”
ฉู่เฉินหยุดไปครู่หนึ่ง “ข้อแรก ตระกูลหวงต้องรับผิดชอบความเสียหายทั้งหมด ที่ตระกูลซ่งได้รับจากการคว่ำบาตรครั้งนี้”
เมื่อพูดจบ ซ่งฉางชิงและคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
บ้าไปแล้ว!
ไอ้ฉู่เฉินนี่ ยิ่งพูดแม่งยิ่งบ้า!
ตระกูลหวงถอยไปก้าวใหญ่แล้ว ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ย่อมเพียงพอที่จะทำให้เมืองฉานสั่นสะเทือน!
แต่ไอ้บ้าฉู่เฉินนี่ยังไม่ยอมอีก ได้คืบจะเอาศอก…
แม่งยังไม่พอใจ!
ตระกูลหวงจะรับผิดชอบความเสียหายของตระกูลซ่งได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ความเสียหายของตระกูลซ่งในครั้งนี้ ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ
ตระกูลหวงจะยอมงั้นเหรอ?
“ฉู่เฉิน…” ริมฝีปากของซ่งเสียหยางสั่นเทา
เขากลัวว่า ‘ความไม่รู้จักประมาณ’ ของฉู่เฉินจะทำให้ตระกูลหวงโกรธอย่างสิ้นเชิง
ปลายสาย หวงหยางเงียบไปครู่หนึ่ง พูดอย่างช้าๆ ว่า “ยังมีเงื่อนไขข้อที่สองอีกเหรอ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งเสียหยางก็ทรุดตัวลงบนโซฟาทันที
สมองของเขาว่างเปล่า
รู้สึกว่าโลกเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
คำพูดของหวงหยาง มันไม่ได้หมายความว่า ตระกูลหวยอมรับเงื่อนไขข้อแรกแล้วใช่ไหม?
ปากของเซี่ยเป่ยอ้ากว้าง จนสามารถยัดไข่เป็ดลงไปได้ เขามองฉู่เฉินอย่างงงๆ
เขาคิดอย่างหนัก คิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน แต่ก็คิดหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลไม่ได้
ครู่หนึ่ง…
เซี่ยเป่ยจ้องมองฉู่เฉิน “ทำไมฉันยิ่งมอง พี่ฉู่เฉินก็ยิ่งดูเหมือนคุณปู่หวง”
ฉู่เฉิน “...”
ความหมายของไอ้บ้านี่ ไม่ได้หมายความว่า นอกจากเขาจะเป็นลูกนอกสมรสของคุณปู่หวงแล้ว ตระกูลหวงไม่มีเหตุผลที่จะยอมถอยขนาดนี้งั้นเหรอ?
ฉู่เฉินมองเซี่ยเป่ย คิดว่าจะลงมือจากทางซ้ายหรือทางขวาดี เพื่อระเบิดหัวสุนัขของคนแซ่เซี่ยนี่!
“เงื่อนไขข้อที่สองง่ายกว่ามาก” ฉู่เฉินไม่ได้สนใจเซี่ยเป่ยชั่วคราว พูดอย่างแผ่วเบาว่า “ให้หวงหยู่ฉวนลงข้อความขอโทษซ่งชิว จากนั้นเรื่องนี้ก็จบไป”
ฝนตกหนักข้างนอก
ทุกคนในห้องโถงกลายเป็นหิน
หวงหยู่ฉวน ขอโทษต่อสาธารณะชน…
นี่ไม่ใช่แค่การชดเชยทางการเงินแล้ว แต่ยังเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้ต่อตระกูลซ่งต่อหน้าคนทั้งเมือง
เพราะหวงหยู่ฉวน เขาคือหลานชายคนโตของตระกูลหวง!
ฉู่เฉินกล้าเสนอเงื่อนไขที่โหดร้ายเช่นนี้ ไม่กลัวตระกูลหวงจะโกรธเอาเหรอ?
เซี่ยเหยียนฮวนมีสีหน้าตกตะลึง ถึงแม้ว่าเขาจะมาจากตระกูลเซี่ยแห่งเมืองหยาง และเคยเห็นโลกกว้างมามาก เคยผ่านเรื่องราวใหญ่โตมาอีกมากมาย แต่เขาไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน
ส่วนซ่งเสียหยางรู้สึกว่า หัวใจของเขากำลังจะหยุดเต้น
ไอ้ลูกเขยคนนี้ พูดแต่ละประโยคช่างน่าตกใจเสียจริง
ไม่พูดอะไรที่ไม่ทำให้คนตกใจก็ไม่ยอมหยุด!
หลังจากพูดจบ ฉู่เฉินก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ไม่รีบร้อน นั่งจิบชาอย่างใจเย็น
ซ่งเหยียนมองฉู่เฉิน
ในตอนนี้ ออร่าแห่งความมั่นใจที่ฉู่เฉินแสดงออกมานั้น แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพลักษณ์ที่เหลาะแหละก่อนรับโทรศัพท์
ตระกูลหวงไม่ได้ปฏิเสธหรือโกรธในทันที นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า อีกฝ่ายกำลังพิจารณาเงื่อนไขของฉู่เฉินอยู่
เขาทำได้อย่างไร?
ณ ปลายสาย เสียงของหวงหยางดังขึ้นหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “เงื่อนไขข้อแรก ฉันสามารถตกลงได้” หวงหยางพูด “ตระกูลหวงสามารถประกาศยกเลิกการคว่ำบาตรตระกูลซ่ง และจะมอบทรัพยากรที่ดีที่สุดให้กับตระกูลซ่งในการร่วมมือหลายๆ ด้าน ฉันคิดว่า มันน่าจะเพียงพอที่จะชดเชยความเสียหายของตระกูลซ่งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ส่วนข้อที่สอง...” น้ำเสียงของหวงหยางหยุดไปครู่หนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ฉันสามารถให้หยูฉวนไปขอโทษซ่งชิวที่บ้านเธอได้”
การขอโทษต่อสาธารณะชน เท่ากับการทิ้งรอยแผลแห่งความอัปยศอดสูไว้
ตระกูลหวง ยากที่จะยอมรับ
อย่างไรก็ตาม คำพูดของหวงหยาง ทำให้ทุกคนตกตะลึง
ชดเชยความเสียหาย? มาขอโทษที่บ้าน?
ตระกูลหวงยอมทำถึงขนาดนี้!
นี่คือการแสดงท่าทีที่ต่ำต้อยมาก
เซี่ยเหยียนฮวนถึงกับรู้สึกว่า การคว่ำบาตรครั้งนี้ มันคือตระกูลหวงคว่ำบาตรตระกูลซ่ง หรือตระกูลซ่งคว่ำบาตรตระกูลหวงกันแน่? ทำไมสุดท้ายคนที่ชดเชยและขอโทษ ถึงกลายเป็นตระกูลหวง?
นี่มัน... น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
มือของซ่งฉางชิงสั่นเทา เขาตื่นเต้นอย่างมาก
ก่อนที่โทรศัพท์สายนี้จะมา พวกเขายังคงกังวลว่าตระกูลซ่งจะอยู่ได้นานแค่ไหน?
แต่ตอนนี้ ตระกูลหวงสัญญาว่าจะชดเชย และให้หวงหยู่ฉวนมาขอโทษที่บ้าน
ถ้าทั้งหมดนี้เป็นจริง ดังที่ฉู่เฉินกล่าว พายุครั้งนี้ กลับกลายเป็นโอกาสสำหรับตระกูลซ่ง!
พวกเขาจะได้รับการสนับสนุน และชดเชยจากตระกูลหวง จากนั้นตระกูลซ่งจะสามารถกลับไปเป็นตระกูลชั้นนำของเมืองฉานได้อย่างรวดเร็ว
“ฉู่เฉิน ตอบเร็วๆ สิ” ซูเยว่เซียนเร่งรีบ กลัวว่าหวงหยางจะเปลี่ยนใจในวินาทีถัดไป
ฉู่เฉินพูดขึ้น “ขอโทษ คุณลุงหวง เงื่อนไขที่ผมเสนอ ไม่รับการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น”