บทที่ 88 นกซีเฉวียนร้อง

บทที่ 88 นกซีเฉวียนร้อง

(นกซีเฉียน 喜鹊 หรือ นกกางเขน หรือนกแม็กพาย ซึ่งเป็นนกที่คนจีนเชื่อว่าเป็นสัญลักษณ์ของความโชคดี ความสุข และเรื่องดีๆ)

พายุที่พัดกระหน่ำเมืองฉานยังไม่จบลง

แทบทุกแวดวงธุรกิจในเมืองฉาน ต่างก็พูดถึงเหตุการณ์ที่ตระกูลซ่งถูกตระกูลหวงคว่ำบาตร

ไม่ว่าจะเป็นโครงการทางธุรกิจใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซ่ง แม้เพียงเล็กน้อย มันก็ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เพราะกลัวว่าจะได้รับผลกระทบ

บางคนถึงกับยอมตัดขาดกับตระกูลซ่ง แม้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียก็ตาม

"ตอนนี้ ตระกูลซ่งกลายเป็นตัวซวยของเมืองฉานไปแล้ว"

"พูดแล้วก็น่าสงสารตระกูลซ่ง ไปหาเรื่องตระกูลหวงเข้า ในเมืองฉานนี้ มีใครบ้างที่กล้าล่วงเกินตระกูลหวง"

"ฉันได้ยินมาว่า เป็นลูกเขยของตระกูลซ่งที่ไปหาเรื่องตระกูลหวง ลูกเขยอีกสองคนฉลาดกว่าเยอะ ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ยังรู้จักตัดขาดกับตระกูลซ่ง ความสัมพันธ์แบบญาติทางฝ่ายภรรยา ในเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผลประโยชน์ มันช่างเปราะบางนัก"

"แม้ว่าตระกูลซ่งจะยังคงดิ้นรนอยู่ แต่ตั้งแต่วินาทีที่ตระกูลหวงประกาศคว่ำบาตร พวกเขาก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว"

แวดวงธุรกิจในเมืองฉาน ต่างก็พูดถึงประเด็นร้อนแรงนี้

หลายคนวิเคราะห์และคาดเดาว่า ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตระกูลซ่งจะสามารถประคับประคองตัวเองได้อีกกี่วัน

เกือบทุกคนลงความเห็นว่า ตระกูลซ่งคงอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์

พายุลูกมหึมาพุ่งตรงไปที่ตระกูลซ่ง

ค่ำคืนที่คฤหาสน์ตระกูลซ่ง

เอกสารบนโต๊ะกองสูงขึ้นเรื่อยๆ

สถานการณ์ที่ตระกูลซ่งเผชิญ ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

ทุกคนในตระกูลซ่งต่างก็รอคอยการเคลื่อนไหวครั้งต่อไปของฉู่เฉิน

สีหน้าของฉู่เฉินยังคงสงบนิ่ง

เซี่ยเป่ยพยายามอย่างหนักที่จะอดทน ไม่งั้นเขาคงจะแงะปากฉู่เฉินให้บอกความจริงออกมาแล้ว

เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองสู้ฉู่เฉินไม่ได้

แต่การรอคอยที่ยาวนานเช่นนี้ มันช่างทรมานเสียเหลือเกิน!

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเป่ยเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้งว่า ฉู่เฉินต้องมีวิธีแก้ไขวิกฤตครั้งนี้ให้กับตระกูลซ่งได้อย่างแน่นอน

อีกหนึ่งคืนผ่านไป

ฉู่เฉินเปิดประตูห้องออกมา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองซ่งเหยียนที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงเล็กๆ ขาเรียวยาวของเธอ ดึงดูดสายตาของฉู่เฉิน

"เช้านี้ได้ยินเสียงนกซีเฉวียนร้อง คงจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแน่ๆ" ฉู่เฉินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม มองขาของภรรยาอย่างอดไม่ได้

ซ่งเหยียนไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของฉู่เฉิน เงยหน้าขึ้น มองฉู่เฉินด้วยสายตาตำหนิ ตระกูลซ่งมีนกซีเฉวียนตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ภรรยาจ๋า ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ค่อยสดชื่น นอนไม่หลับหรือเปล่า?" ฉู่เฉินนั่งลงข้างๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "มาสิ ให้สามีนวดให้"

ซ่งเหยียนหลบ "ฉันว่าทั้งตระกูลซ่ง มีแค่นายเท่านั้นที่ยังนอนหลับสบาย"

ฉู่เฉินยิ้ม "ผมเพิ่งพูดไปเองว่า วันนี้นกซีเฉวียนร้อง"

รูม่านตาของซ่งเหยียนหดเล็กลงเล็กน้อย เธอจ้องมองไปที่ฉู่เฉิน

เธอก็รู้สึกเหมือนกับเซี่ยเป่ย รู้สึกว่าฉู่เฉินยังไม่ได้ทิ้งไพ่ตายออกมา

แต่ฝ่ายตรงข้ามคือตระกูลหวง พวกเขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าฉู่เฉินจะมีไพ่ตายอะไร? ที่สามารถปราบตระกูลหวง และแก้ไขภัยพิบัติครั้งนี้ได้?

ตอนเที่ยง ขณะรับประทานอาหาร ทุกคนในตระกูลซ่งต่างก็มองฉู่เฉินด้วยแววตาคาดหวัง

ฉู่เฉินมองดูเวลา

"ภายในสองชั่วโมงนี้ ตระกูลหวงจะโทรมาอีกครั้ง"

น้ำเสียงที่มั่นใจของฉู่เฉิน ทำให้ทุกคนตกตะลึง

ฉู่เฉินไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมตระกูลหวงถึงโทรมาอีก?

ซ่งฉางชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา วางไว้บนโต๊ะ

ทุกคนอดทนรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

ฉู่เฉินลุกขึ้นยืน

ทุกคนตกใจ เงยหน้าขึ้นมอง

ฉู่เฉินกระแอมเบาๆ "ไม่ต้องตื่นเต้นไป ผมแค่จะเข้าไปดูเสี่ยวชิว"

ทุกคนในตระกูลซ่ง "..."

หลังจากที่ฉู่เฉินเดินออกไป ซ่งเสียหยางก็อดไม่ได้ที่จะถามเซี่ยเหยียนฮวน "ท่านชายเซี่ย คุณว่าฉู่เฉินจะมีวิธีอะไร? ที่จะทำให้ตระกูลหวงยอมถอยโดยสมัครใจ?"

เซี่ยเหยียนฮวนยิ้มแห้งๆ ดันแว่นตาสีทองขึ้น "พูดตามตรง ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีวิธีไหน ที่จะทำให้ตระกูลหวงยอมก้มหัวให้ตระกูลซ่ง"

พวกเขารู้สึกว่าฉู่เฉินกำลังเพ้อฝัน

แต่ตระกูลซ่งมาถึงจุดนี้แล้ว พวกเขาทำได้เพียงหวังลึกๆ ว่า ความเพ้อฝันของฉู่เฉิน จะกลายเป็นจริง

ฉู่เฉินเดินเข้าไปในห้อง เห็นซ่งชิวกำโทรศัพท์มือถือแน่น ตัวสั่นด้วยความโกรธ จึงเดินเข้าไปหา "เสี่ยวชิว ใจเย็นๆ พี่เขยจะต้องนำข่าวดีมาบอกนายในวันนี้ ตระกูลหวงยังรังแกพวกเราไม่ได้หรอก"

ซ่งชิวรู้สึกตัว ถอนหายใจเบาๆ "ตระกูลหวงเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองฉาน ภายใต้การกดดันของตระกูลหวง ตระกูลซ่งทำได้เพียงรอรับชะตากรรม ผมไม่ได้แคร์อะไรมากมาย แม้ว่าตระกูลซ่งจะล่มสลาย ผมกับครอบครัวก็ยังอยู่ สักวันหนึ่ง ผมจะทำให้ตระกูลซ่งกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง สิ่งที่ผมโกรธคือ...อาจารย์พ่ายแพ้"

คำพูดสุดท้าย ทำให้ซ่งชิวกัดฟันแน่น

ฉู่เฉินก็ประหลาดใจไม่น้อย

เมื่อวานนี้ เขาเพิ่งได้ยินซ่งชิวพูดถึงเรื่องที่หมัดแดนเหนือจ้าวซานจะท้าประลองกับอาจารย์ของโรงฝึกมวยฉวินอิง แถมซ่งชิวยังมั่นใจในตัวอาจารย์ของโรงฝึกมวยฉวินอิงมาก

ไม่คิดเลยว่า อาจารย์ของโรงฝึกมวยฉวินอิงจะพ่ายแพ้!

"ดูเหมือนว่า หมัดแดนเหนือจ้าวซานคนนี้ จะมีฝีมือไม่เลว" ฉู่เฉินกล่าว

"ความแข็งแกร่งของอาจารย์ อยู่ในห้าอันดับแรกของโรงฝึกมวยมากมายในเมืองฉาน" ซ่งชิวพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "แต่ในการต่อสู้วันนี้ ผมได้ยินมาว่า ขาข้างหนึ่งของอาจารย์ถูกจ้าวซานคนนั้นเตะจนหัก ต่อให้รักษาหายแล้ว ความแข็งแกร่งก็คงลดลงอย่างมาก" ดวงตาของซ่งชิวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เขาอยากจะเอาชนะหมัดแดนเหนือจ้าวซานคนนี้ ด้วยมือของตัวเอง!

"นายพักผ่อนให้หายดีก่อนเถอะ" ฉู่เฉินตบไหล่ซ่งชิว "รอให้หายดีแล้ว ค่อยไปล้างแค้นให้อาจารย์"

สีหน้าของซ่งชิวขมขื่น "ผมก็อยาก..."

"วิชาท่าเท้าที่พี่เขยจะสอนนาย ถ้าฝึกฝนจนชำนาญแล้ว การจะจัดการกับจ้าวซานคนนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องยาก" ฉู่เฉินเอ่ยออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของซ่งชิวก็เป็นประกายอย่างอดไม่ได้ เหลือเชื่อ "จริงเหรอ?"

ฉู่เฉินพยักหน้า

…….

เวลาเที่ยงวัน

คฤหาสน์ตระกูลหวง

บนโต๊ะอาหาร

คนที่รับประทานอาหารกับหวงเจียงหงยังคงเป็นหวงหยาง

"ตระกูลซ่งมีข่าวอะไรบ้าง?" ขณะที่ป้าเซียวกำลังรินเหล้า หวงเจียงหงก็ถามขึ้นอย่างแผ่วเบา

"ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยอมแพ้แล้ว ตั้งแต่โทรศัพท์สายนั้นเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ตระกูลซ่งก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ" หวงหยางกล่าวพลางมองเหล้าเต็มแก้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง "คุณพ่อ เหล้าไหนี้ ใกล้จะหมดแล้วเหรอครับ?"

"สองวันมานี้ หลังจากที่ดื่มเหล้าที่ฉู่เฉินส่งมาให้ รู้สึกว่าอาการป่วยของฉันหายไปกว่าครึ่งแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฝันร้ายตอนกลางคืนก็หายไป" หวงเจียงหงถอนหายใจ "ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เฉินเตือน พวกเราคงไม่คิดเลยว่า เหล้าธรรมดาๆ ไหหนึ่ง จะสามารถรักษาโรคของฉันได้"

"น่าเสียดายที่ฉู่เฉินคนนั้น ไม่ยอมรับน้ำใจ ครั้งนี้ ปล่อยให้เขารับบทเรียนที่ไม่มีวันลืม มันก็ถือเป็นเรื่องดี" หวงหยางกล่าว

"เหล้าไหนี้ ฉันให้ป้าเซียวออกไปซื้อมาเติมให้เต็ม" หวงเจียงหงยกแก้วเหล้าขึ้นมา พูดด้วยความรู้สึก "ฉันรู้สึกว่า ไม่ต้องถึงเจ็ดวัน โรคของฉันก็คงจะหายเป็นปลิดทิ้ง"

หวงหยางดีใจ "เยี่ยมเลยครับ"

เสาหลักที่แท้จริงของตระกูลหวงคือท่านเจ้าบ้าน

เมื่อโรคของท่านเจ้าบ้านหายดี ตระกูลหวงก็ไม่ต้องกลัวความท้าทายใดๆ อีกต่อไป

หลังอาหาร หวงเจียงหงดื่มเหล้าจนหมดแก้ว

ทันใดนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย!