บทที่ 80 บอยคอตตระกูลซ่ง - บทที่ 82 บุคคลเทพเซียน

บทที่ 80 บอยคอตตระกูลซ่ง

ในรถ…

ฉู่เฉินหัวเราะอย่างมีความสุข แต่ซ่งเสียหยางหัวเราะไม่ออก เขาสอบถามรายละเอียดของฉู่เฉินที่ตระกูลหวง

แม้ว่าฉู่เฉินจะบุกเดี่ยวออกมาได้ แต่การแก้แค้นของตระกูลหวงจะต้องตามมาอย่างแน่นอน

วิทยายุทธ์ของฉู่เฉิน ไม่สามารถช่วยตระกูลซ่งได้แม้แต่น้อยในสนามการค้า

เป็นไปได้ว่า สิ่งที่ตระกูลซ่งกำลังจะเผชิญ ก็คือพายุที่รุนแรงเหมือนกับพายุฝนที่อยู่ข้างนอกหน้าต่างในตอนนี้

ซ่งเสียหยางต้องการคำนวณว่า ตระกูลซ่งจะมีโอกาสรอดชีวิตจากพายุครั้งใหญ่นี้มากแค่ไหน

ผลสุดท้าย...

น้อยมาก!

“อิทธิพลของตระกูลหวงในเมืองฉานนั้นยิ่งใหญ่มาก” ซ่งเสียหยางถอนหายใจ มองไปที่ฉู่เฉิน “แต่วันนี้ ขอบใจนะ ที่ช่วยกู้ศักดิ์ศรีให้เสี่ยวชิว”

“เสี่ยวชิวก็เป็นคนในครอบครัวของผมเหมือนกัน ใครจะทนดูคนในครอบครัวของตัวเองถูกรังแกโดยไม่ทำอะไรเลย” ฉู่เฉินพูด “คุณพ่อ ไม่ต้องกังวลไปหรอก แม้ว่าตระกูลหวงจะมีอิทธิพลมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบได้”

ซ่งเสียหยางอ้าปากค้าง เขาอยากจะพูดจริงๆ ว่าตระกูลหวงในเมืองฉาน สามารถทำอะไรตามใจชอบได้จริงๆ

‘ทำตามใจชอบ’ คำสี่คำนี้ ใช้กับตระกูลหวง ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย

วันนี้ฉู่เฉินตบหน้าตระกูลหวง ตระกูลหวงไม่มีทางปล่อยไปแน่ๆ

…….

ที่ห้องโถงของตระกูลซ่ง

ทุกคนต่างก็เงียบ

ฝนข้างนอกตกหนักขึ้น

ซูเยว่เซียนถือโทรศัพท์มือถือ อยากจะโทรหาซ่งเสียหยางนับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็วางลง

ฝนตกหนักขึ้น บรรยากาศก็ยิ่งอึดอัด

ซ่งฉางชิงเดินออกมาจากข้างใน มองไปที่ทุกคน

“ใครจะไปรู้ว่าคราวนี้ฉู่เฉินจะก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน?” ในที่สุดซ่งหยุนก็อดไม่ได้ที่จะพูด “กล้าไปทวงความยุติธรรมที่ตระกูลหวง เบื่อชีวิตแล้วจริงๆ”

“น้องสาม ฉันว่าเธอเตรียมเอกสารหย่าไว้เลยดีกว่า ก่อนที่ฉู่เฉินจะลากตระกูลซ่งลงน้ำ ตัดขาดกับเขาให้เด็ดขาดซะ” ซ่งฉิงพูด

สีหน้าของซ่งเหยียนสงบนิ่ง ลุกขึ้นยืน “กับข้าวเย็นแล้ว ฉันไปอุ่นก่อน”

“ฉู่เฉิน คืนนี้อาจจะไม่ได้กลับมากินข้าวเย็น” หลินซิ่นผิงส่ายหน้า

โจวเจี้ยนขมวดคิ้ว “ตอนนี้ผมกังวลมากกว่าว่า ฉู่เฉินจะลากคุณพ่อไปด้วยหรือเปล่า?”

ทันทีที่สิ้นเสียง สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

ซ่งฉางชิงพูดว่า “เยว่เซียน โทรหาเสียหยาง!”

ซูเยว่เซียนถือโทรศัพท์มือถือไว้ตลอดเวลา ในเวลานี้รีบพยักหน้า โทรหาซ่งเสียหยางทันที “พี่หยาง...”

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ซูเยว่เซียน

สีหน้าของซูเยว่เซียนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รีบลุกขึ้นยืน

หัวใจของทุกคนก็เต้นแรง

ซูเยว่เซียนยังไม่ได้วางสาย เธอก็พูดด้วยความตื่นเต้นแล้ว “พวกเขากลับมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว”

ทุกคนต่างก็ตกใจ

“กลับมาแล้ว?” โจวเจี้ยนตกตะลึง “คุณแม่ คุณแม่แน่ใจเหรอว่าพ่อกับฉู่เฉินกลับมาด้วยกัน”

“ใช่” ซูเยว่เซียนพยักหน้า

“ฉันรู้อยู่แล้ว” หลินซิ่นผิงยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูเยาะเย้ย “ฉันนึกว่าฉู่เฉินกล้าบุกไปที่ตระกูลหวงจริงๆ ดูเหมือนว่าจะถูกฝนขัดขวาง เดาว่าคงจะออกไปเดินเล่น พอคุณพ่อเจอเข้า ก็เลยพากลับมา”

“ขี้ขลาดชะมัด” ซ่งหยุนก็ยิ้ม “แต่ก็ดี อย่างน้อยก็ไม่ลากตระกูลซ่งของเราลงน้ำ”

ท่ามกลางสายฝน ทั้งสองกางร่มเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ ไม่นานก็มาถึงห้องโถง

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ทั้งสอง

ซ่งเหยียนพึ่งจะอุ่นกับข้าวเสร็จ เดินออกมา มองไปที่ฉู่เฉิน ยิ้มเล็กน้อย “พึ่งอุ่นหมูผัดซอสเสร็จ นายมาลองชิมสิ”

“ไม่มีอะไรแล้ว กินข้าวกันเถอะ” ซูเยว่เซียนก็พูด โดยไม่รู้ตัวว่าไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ฉู่เฉินจะไปทวงความยุติธรรมที่ตระกูลหวง

“ภรรยาจ๋า รอผมแป๊บนึง ผมจะไปคุยกับเสี่ยวชิวหน่อย” ฉู่เฉินเดินไปที่ห้องของซ่งชิว

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

รูม่านตาของซูเยว่เซียนหดตัว มองไปที่ซ่งเสียหยาง “พี่หยาง นี่มัน...”

สีหน้าของซ่งเสียหยางเคร่งขรึม เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ “นับจากนี้เป็นต้นไป ทุกคนต้องเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ไม่ว่าจะทำอะไร ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เกี่ยวกับทุกโครงการของตระกูลซ่ง ต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ห้ามประมาทเด็ดขาด ตราบใดที่พวกเราทำผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ตระกูลหวงจะทำให้พวกเราพินาศย่อยยับ”

ฝนตกหนักข้างนอก

หัวใจของคนในตระกูลซ่งหนักอึ้ง

มาถึงตอนนี้ แม้ว่าในใจของพวกเขาจะตำหนิฉู่เฉิน แต่ก็ด่าไม่ออกแล้ว

ได้แต่หวังว่า ตระกูลซ่งจะรอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้

ในห้องซ่งชิว

แววตาตกใจของซ่งชิวยังไม่จางหายไปสักที

ฉู่เฉินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตระกูลหวงให้เขาฟังแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฉากที่บังคับให้หวงหยู่ฉวนคุกเข่าดื่มเหล้า

“พี่เขย...” ครู่หนึ่ง ซ่งชิวก็เอ่ยปาก “ขอบคุณนะครับ”

ซ่งชิวไม่เคยได้รับความอับอายขายหน้าแบบนี้มาก่อน

สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้ซ่งชิวรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของเขาถูกเหยียบย่ำ ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าฉู่เฉินได้แก้แค้นให้เขาแล้ว ลึกๆ ในใจของซ่งชิวก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก

แต่ต่อมาก็เป็นความกังวล

ซ่งชิวถอนหายใจ “เรื่องนี้...คงจะไม่จบแค่นี้แน่ๆ”

“แน่นอนว่าไม่จบ” ฉู่เฉินพูด “เว้นแต่หวงหยู่ฉวนจะขึ้นข้อความขอโทษนายบนสื่อพิมพ์ ไม่เช่นนั้น เรื่องนี้จะไม่จบ”

ซ่งชิวยังไม่ทันได้ตอบสนอง “....” ซ่งชิวตกตะลึง จ้องมองไปที่ฉู่เฉินด้วยดวงตากลมโต “พี่เขย พี่พูดว่าอะไรนะครับ?”

ซ่งชิวหน้าซีดเผือด

สิ่งที่เขาพูดว่าไม่จบ ไม่ได้หมายความแบบที่พี่เขยพูด

การที่พี่เขยสามารถกดหวงหยู่ฉวนลงบนพื้นแล้วสั่งสอนเขานั้น สำหรับซ่งชิว นั่นเพียงพอแล้ว

ส่วนเรื่องที่ให้หวงหยู่ฉวนมาขอโทษเขา ซ่งชิวไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ให้หวงหยู่ฉวนไปขอโทษผ่านสื่อเลย!

นั่นเท่ากับเป็นการให้ตระกูลหวงยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าชาวเมือง

มันเป็นไปไม่ได้!

สิ่งที่ซ่งชิวกังวลมากขึ้นคือ การแก้แค้นของตระกูลหวง ตระกูลซ่งจะต้านทานได้อย่างไรมากกว่า?

“นายพักผ่อนให้หายดีก่อนเถอะ” ฉู่เฉินตบบ่าซ่งชิว “รอฟังข่าวดีจากพี่เขยก็แล้วกัน”

ฉู่เฉินหันหลังเดินออกไป

เขาหิวแล้ว

กับข้าวอร่อยๆ ที่ภรรยาทำให้กินในคืนนี้ แน่นอนว่าฉู่เฉินแทบรอไม่ไหวที่จะได้ลิ้มลอง

ฉู่เฉินมาถึงโต๊ะอาหาร สายตาทุกคนมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน และไม่พูดอะไร

ฉู่เฉินก็ไม่ได้สนใจอะไรเช่นกัน ดวงตาเป็นประกาย มองไปที่กับข้าวเต็มโต๊ะ เป็นกับข้าวที่เขาชอบกินจริงๆ

“ภรรยาจ๋า คุณกินด้วยกันสิ” ฉู่เฉินคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามซ่งเหยียน ก่อนที่ซ่งเหยียนจะปฏิเสธ เนื้อก็ถูกวางลงในชามแล้ว

ซ่งเหยียนอดไม่ได้ที่จะมองฉู่เฉินด้วยหางตา

วันนี้ไอ้หมอนี่ได้ใจจริงๆ

ปกติไม่เคยคีบกับข้าวใส่ชามเธอโดยไม่ถามสักคำ

ซ่งเหยียนไม่ได้ขัดศรัทธาฉู่เฉิน คีบขึ้นมากิน ฉู่เฉินก็ยิ้มแล้วตักข้าว

บนโต๊ะอาหาร มีเพียงฉู่เฉินเท่านั้นที่กินอย่างเอร็ดอร่อย

เขากินข้าวสามชามรวด

“ออกกำลังกายมา หิวมากจริงๆ” ฉู่เฉินถอนหายใจ

มุมปากของหลินซิ่นผิงกระตุก

สร้างความวุ่นวายในตระกูลหวงขนาดนั้น ในสายตาของไอ้หมอนี่ กลับเป็นแค่การออกกำลังกาย?

ตุบ!

ซ่งหยุนวางตะเกียบลง “ฉันกินอิ่มแล้ว”

หลินซิ่นผิงและคนอื่นๆ ก็ลุกขึ้นยืน

ข้าวแบบนี้ พวกเขากินไม่ลง

ในเวลานี้เอง เสียงโทรศัพท์มือถือของซ่งฉางชิงก็ดังขึ้น

ฝีเท้าของทุกคนหยุดลง

ในเวลานี้ ทุกๆ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ล้วนทำให้พวกเขารู้สึกกังวล

ซ่งฉางชิงรับสาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สีหน้าก็เปลี่ยนไป

หัวใจของทุกคนก็เต้นแรง

มองไปที่ซ่งฉางชิง

ซ่งฉางชิงวางสายแล้ว มองไปที่ฉู่เฉิน เขาถอนหายใจออกมา

“หวงหยางประกาศ บอยคอตตระกูลซ่ง…”

บทที่ 81 ซ้ำเติม

หวงหยางประกาศบอยคอตตระกูลซ่ง!

คำพูดเก้าคำ แต่ละคำดังก้องราวกับฟ้าผ่าแต่ละคำช่างทำร้ายจิตใจ!

หลินซิ่นผิงและคนอื่นๆ ราวกับเกิดแผ่นดินไหว พวกเขายืนแทบไม่อยู่ ต้องเอามือยันโต๊ะ

การแก้แค้นของตระกูลหวง มาเร็วกว่าที่พวกเขาคิด ไร้เหตุผลยิ่งกว่าที่พวกเขาคิด วิธีการแก้แค้น ช่างง่ายดายและรุนแรง!

ประกาศในแวดวงโดยตรง ว่าจะบอยคอตตระกูลซ่ง

หวงหยางคือลูกชายคนโตของบรรพบุรุษตระกูลหวง

คำพูดของเขา เพียงพอที่จะเป็นตัวแทนของตระกูลหวง!

ทุกคนยากที่จะจินตนาการว่า ตระกูลซ่งจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด?

ไม่มีใครกล้าล่วงเกินตระกูลหวงเพื่อตระกูลซ่ง

ตระกูลซ่งกับตระกูลหวง เทียบกันไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ต้องมีหลายคนที่ต้องประจบประแจงตระกูลหวง และมาปซ้ำเติมตระกูลซ่งอย่างแน่นอน!

เงียบกันไปครู่หนึ่ง…

ซ่งเสียหยางมองฉู่เฉิน ถอนหายใจ "สมกับเป็นตระกูลหวง พวกเขาอยากทำอะไรก็ทำได้จริงๆ"

ระหว่างทางกลับ ฉู่เฉินยังบอกว่า ตระกูลหวงจะไม่ทำอะไรก็ได้ การกระทำของหวงหยางในเวลานี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นการตบหน้าฉู่เฉิน

ซ่งหยุนนั่งลงอย่างหมดแรง ดวงตาจ้องมองไปที่ฉู่เฉินอย่างกะทันหัน เสียงแหลมขึ้นเล็กน้อย "ฉู่เฉิน นายได้ยินมั้ย? ตอนนี้นายพอใจแล้วใช่มั้ย ตระกูลซ่งกำลังจะถูกนายทำลาย นายพอใจแล้วใช่มั้ย!"

"พวกเราไม่ได้ใส่ใจคำพูดของจางเต้าซื่อจริงๆ" ซ่งฉิงกล่าว "จางเต้าซื่อบอกชัดเจนว่า โชคลาภของฉู่เฉินหมดลงแล้ว การอยู่ในตระกูลซ่งต่อไป มีแต่จะนำพาแต่หายนะมาสู่ตระกูลซ่ง ดูสิ! ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเป็นจริงแล้วเหรอ? ห้าปีที่จางเต้าซื่ออยู่ในตระกูลซ่ง คำพูดไหนของเขาบ้างที่ไม่เป็นเรื่องจริง?" ซ่งฉิงกำหมัดแน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย

ล่วงเกินตระกูลหวง ตระกูลซ่งต้องพินาศอย่างแน่นอน!

เธอเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปของตระกูลซ่ง แต่ตระกูลโจวเองก็พึ่งพาตระกูลซ่ง ยิ่งไปกว่านั้น หวงหยางประกาศบอยคอตตระกูลซ่งอย่างโจ่งแจ้ง ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลโจวกับตระกูลซ่ง พวกเธอจะไม่ถูกลูกหลงได้อย่างไร?

ซ่งฉิงคาดการณ์ได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอมีในตอนนี้ อาจจะหายไปอย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น

แน่นอน… เธอกลัวมากจริงๆ

"หรือว่า เราไปขอโทษตระกูลหวงดีไหม?" หลินซิ่นผิงพูดอย่างระมัดระวัง "ตราบใดที่... พวกเรามีความจริงใจ ตระกูลหวงอาจจะปล่อยพวกเราไปก็ได้นะ…."

ตอนที่หลินซิ่นผิงพูดคำว่า 'ความจริงใจ' สายตาของเขามองไปที่ฉู่เฉิน

แล้วเขาก็พบว่า ในเวลานี้ ฉู่เฉินยังคงคีบอาหารกิน?

ความหมายโดยนัยของหลินซิ่นผิง ทุกคนในที่นี้รู้ดี ความจริงใจที่ว่า นั่นคือให้ตระกูลซ่งตัดขาดความสัมพันธ์กับฉู่เฉินทันที

ดวงตาของซ่งหยุนเป็นประกาย เธอพูดโดยไม่รู้ตัว "บางทีคุณชายใหญ่หวงปล่อยสัญญาณนี้ หรือว่าเขากำลังดูท่าทีของพวกเรา?"

"มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันว่านี่คงเป็นวิธีเดียวแหละ!" โจวเจี้ยนพูดอย่างหนักแน่น

สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองไปที่ฉู่เฉิน

ฉู่เฉินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยกมือยืดเส้นยืดสาย "อื้อ— กินอิ่มแล้ว น่าเสียดาย ขาดเหล้าไปแก้วหนึ่ง"

"ฉู่เฉิน ตระกูลซ่งเลี้ยงดูนายมาห้าปี พวกเราก็ไม่ได้ใจร้ายกับนายใช่มั้ย?" ซ่งฉิงถาม "ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะออกจากตระกูลซ่งด้วยตัวเอง"

"เมื่อวาน ตอนที่ฉู่เฉินได้เกียรติยศให้กับตระกูลซ่ง พวกพี่ไม่ได้พูดแบบนี้ใช่มั้ย?" ซ่งเหยียนเอ่ยปากอย่างกะทันหัน ลุกขึ้นยืน "เรื่องที่ฉู่เฉินทำในวันนี้ ฉันสนับสนุน ถ้าฉันทำได้ ฉันก็จะทำแบบเดียวกัน"

"เฮอะ! ก็แค่โดดเด่นเล็กน้อยเมื่อวาน เขาก็เลยเหลิง คิดว่าตัวเองเก่งกาจ" หลินซิ่นผิงเบ้ปาก "ลูกผู้ชายต้องรู้จักยืดหยุ่น วันนี้เสี่ยวชิวอาจถูกรังแกก็จริง แต่เพื่อตระกูลซ่ง เขาไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม"

"ฉันก็ไปที่ตระกูลหวง"

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น ซ่งเสียหยางกล่าว "หวงหยางก็เห็นฉันกับฉู่เฉินออกไปด้วยกัน ตามที่พวกเธอพูด ฉันก็ควรจะออกจากตระกูลซ่งเหมือนฉู่เฉิน เพื่อไม่ให้เป็นภาระของพวกเธอใช่มั้ย?"

ทันทีที่ซ่งเสียหยางพูดจบ ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

แต่สายตายังคงจ้องมองฉู่เฉินด้วยความโกรธ

ทุกอย่าง… เป็นเพราะฉู่เฉิน!

"เรื่องในวันนี้ เดิมทีเป็นตระกูลหวงที่มารังแกตระกูลซ่ง พวกเราไม่มีทางสู้กลับ ได้แต่มองดูเสี่ยวชิวถูกเหยียดหยาม ถูกทำลายศักดิ์ศรีโดยที่ทำอะไรไม่ได้ แต่ฉู่เฉินสู้กลับ เขาสามารถเป็นตัวแทนของตระกูลซ่งได้"

ซ่งเสียหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ "ตอนที่ฉู่เฉินได้หน้าให้กับตระกูลซ่งในการแข่งขันเมื่อวาน เขาเป็นตัวแทนของตระกูลซ่ง แต่ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้น พวกเธอกลับจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉู่เฉิน กระดูกของฉัน ซ่งเสียหยาง ยังไม่อ่อนแอขนาดนั้น ตระกูลซ่งจะเตรียมตัวให้พร้อม เพื่อรับมือกับการต่อสู้ครั้งนี้"

ทุกคนหน้าซีดเผือด

ต่อสู้?

ไม่…. นี่คงเป็นการโดนสังหารฝ่ายเดียวต่างหาก

ตระกูลซ่ง จะเอาอะไรไปสู้กับตระกูลหวง?

"ขอบคุณครับคุณพ่อ" ในเวลานี้ ฉู่เฉินกินอิ่มแล้ว เช็ดปาก ลุกขึ้นยืน "ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน ผมบอกแล้ว อย่างน้อยสามวัน อย่างมากห้าวัน ตระกูลหวงจะมาขอโทษ"

สายตาของฉู่เฉินมองไปที่ซ่งฉางชิง "คุณปู่ สามถึงห้าวัน ตระกูลซ่งรับมือไหวมั้ยครับ?"

สายตาของซ่งฉางชิงมองฉู่เฉิน ครู่หนึ่งก็หัวเราะเสียงดัง "ตระกูลซ่งแม้จะเทียบกับตระกูลหวงไม่ได้ แต่ก็ยังมีหน้ามีตาในเมืองฉานอยู่บ้าง ต่อให้ตระกูลหวงจะเก่งกาจแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถทำให้ตระกูลซ่งล่มสลายภายในสามถึงห้าวันได้หรอก"

"งั้นก็ตกลงตามนี้" ฉู่เฉินจับมือซ่งเหยียนอย่างชำนาญ "ภรรยาจ๋า พวกเรากลับไปพักผ่อนกันเถอะ"

ทุกคนมองดูฉู่เฉินจูงมือซ่งเหยียน จนกระทั่งทั้งสองหายไป

ทุกคนในตระกูลซ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง

ตกลงตามนี้?

ฉู่เฉินกำลังอฝันอยู่งั้นเหรอ?

เขาเอาอะไรมาพูด ตระกูลหวงเนี้ยนะ? จะมาขอโทษตระกูลซ่งภายในสามถึงห้าวัน?

"มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉู่เฉินยังขี้โม้อีก? เขามีคุณสมบัติอะไรมาพูดแบบนี้" หลินซิ่นผิงอดไม่ได้ที่จะพูด "คนทั้งเมืองฉาน ใครจะสามารถทำให้ตระกูลหวงขอโทษได้?"

"หรือว่าฉู่เฉินอยากจะยืมมือคุณชายเซี่ย?" โจวเจี้ยนเยาะเย้ย "ตระกูลเซี่ยยิ่งใหญ่ในเมืองหยาง แต่เมืองฉาน ที่นี่คืออาณาเขตของตระกูลหวง!"

ในเวลานี้ เสียงโทรศัพท์ของซ่งเสียหยางดังขึ้น

ซ่งเสียหยางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู สีหน้าเรียบเฉย "ไม่ผิดจากที่คาด คนแรกที่ซ้ำเติมมาถึงแล้ว"

"คุณชายเย่" ซ่งเสียหยางทักทาย

ปลายสาย ย่อมเป็นเสียงของเย่เส้าหวง

ตระกูลเย่? แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่พลาดโอกาสนี้!

สีหน้าของซ่งเสียหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ครู่หนึ่ง โทรศัพท์ก็วางสาย

สีหน้าของซ่งเสียหยางดูไม่ดี "โครงการความร่วมมือสามฝ่ายของซ่ง เย่ หรง เกิดปัญหา เย่เส้าหวงบอกในโทรศัพท์ว่า จะเอาผิดกับตระกูลซ่ง"

เดิมทีเขาคิดว่า การซ้ำเติมของตระกูลเย่ คือการยกเลิกความร่วมมือสามฝ่ายอีกครั้ง

คาดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายยังมีไม้นี้อยู่

"โครงการอะไรเกิดปัญหา? ต้องเป็นตระกูลเย่ที่เล่นตุกติกแน่ๆ" ซ่งหยุนโกรธ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ โทรศัพท์ของหลินซิ่นผิงกับโจวเจี้ยนก็ดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน

หลังจากรับสาย สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป

หวงหยางประกาศบอยคอตตระกูลซ่ง สร้างความตื่นตระหนกในแวดวง ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อวานตระกูลซ่งเพิ่งจะโดดเด่นในการแข่งขันแย่งไฉ่ชิง

หลายคนกำลังคาดเดาจุดประสงค์ของตระกูลหวง

แน่นอนว่า หลายคนเลือกที่จะดำเนินการอย่างเด็ดขาด ตอบรับคำสั่งบอยคอตของหวงหยางอย่างรวดเร็ว

โทรศัพท์ซ้ำเติมโทรเข้ามาทีละสาย…

หุ้นส่วนที่สนิทสนมกับตระกูลซ่ง ณ เวลานี้ ต่างก็เลือกที่จะเงียบ และหลีกเลี่ยงพวกเขา

เมืองฉานทั้งหมด ต่างก็สั่นสะเทือนเพราะคำสั่งบอยคอตของหวงหยาง!

ในห้องโถงตระกูลซ่ง

โทรศัพท์โทรเข้ามาทีละสาย ซ่งเสียหยางถือปากกาบันทึกทุกสาย

หัวใจของคนในตระกูลซ่งหนักอึ้ง

ซ่งฉางชิงถือกระดาษ มองดูโครงการต่างๆ ของตระกูลซ่งที่ซ่งเสียหยางเขียนไว้ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อยในเวลาอันสั้น

พายุลูกนี้ มาเร็วกว่าที่ซ่งฉางชิงคิด

ซ่งฉางชิงพิงโซฟา หลับตาพักผ่อน

ในเวลานี้ กังวลมากไปก็ไม่มีประโยชน์

"รอต่อไป รวบรวมข้อมูลทั้งหมด สุดท้ายแล้วจัดทำแผนรับมือ" ซ่งฉางชิงกล่าว

ในหัวของซ่งฉางชิง นึกถึงคำพูดของฉู่เฉินโดยไม่รู้ตัว

สามถึงห้าวัน…

ตระกูลซ่งต้องรับมือไหว!

แต่ว่า… สามถึงห้าวัน จะมีจุดเปลี่ยนจริงๆ เหรอ?

ไม่มีใครกล้าเชื่อจริงๆ

ซ่งฉางชิงไม่ได้ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ฉู่เฉิน

ในเวลานี้เอง โทรศัพท์ของหลินซิ่นผิงก็ดังขึ้น

หลังจากรับสาย รูม่านตาของหลินซิ่นผิงก็สั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นก็กระพริบตา ครู่หนึ่งก็วางสายแล้วพูดว่า "ทางบ้านมีธุระด่วน พวกเขาขอให้ผมกลับไปหน่อย"

โทรศัพท์ของโจวเจี้ยนก็วางสายพอดี "บ้านผมก็เหมือนกัน มีโครงการสำคัญเกิดปัญหา"

"คุณพ่อ พวกเรากลับก่อนนะครับ"

หลินซิ่นผิงกับโจวเจี้ยน สองสามีภรรยา ฝ่าสายฝนออกจากตระกูลซ่งอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องโถง เหลือแค่ซ่งฉางชิงกับซ่งเสียหยางรวมถึงซูเยว่เซียน

ซ่งฉางชิงเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ มองห้องโถงที่เงียบเหงา ราวกับว่าเขาแก่ชราลงในทันที

ไม่นานนัก เขาเริ่มถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ…..

บทที่ 82 บุคคลเทพเซียน

ในขณะนี้เอง ความรู้สึกเศร้าสร้อยก็ผุดขึ้นในใจของซ่งฉางชิง

ตระกูลซ่ง ครั้งหนึ่งเคยเป็นหนึ่งในยักษ์ใหญ่แห่งวงการธุรกิจของเมืองฉาน

พวกเขาเคยรุ่งเรือง และก็เคยตกต่ำ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ตระกูลซ่งกำลังอยู่ระหว่างการฟื้นฟู

หลังจากผ่านพ้นภัยพิบัติเมื่อห้าปีก่อน ตระกูลซ่งก็อยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างมั่นคง

อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อครบกำหนดห้าปี และจางเต้าซื่อจากไป

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เกิดเรื่องราวมากมายในตระกูลซ่ง ซ่งมู่หยางและครอบครัว มีจิตคิดคด ครอบครัวห้าคนถูกขับออกจากตระกูลซ่ง

และวันนี้ เนื่องจากชนวนเหตุที่ซ่งชิวถูกทำให้อับอาย ตระกูลซ่งกำลังเผชิญกับการทดสอบที่รุนแรงกว่าเมื่อห้าปีก่อนถึงสิบเท่า!

ซ่งฉางชิงรู้ดีถึงสาเหตุที่ตระกูลหลิน และตระกูลโจวเรียกลูกเขยทั้งสองของเขากลับไป

แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะแน่นแฟ้น แต่ในช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ หากสามารถหลบเลี่ยงได้ มันก็ควรหลบเลี่ยงให้มากที่สุด

ตระกูลซ่งในตอนนี้ เงียบเหงาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน…

ตอนนี้ ซ่งชิวยังคงนอนพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ

ฝนตกหนักข้างนอกไม่ยอมหยุด ทำให้ความรู้สึกเศร้าสร้อยของซ่งฉางชิงยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นทีละสาย

หัวใจของซ่งเสียหยางก็ยิ่งหดหู่มากขึ้นเรื่อยๆ

พายุโหมกระหน่ำครั้งนี้รุนแรงมากเกินไป!

"อิทธิพลของตระกูลหวง น่ากลัวยิ่งกว่าที่เราคิดไว้เสียอีก" สีหน้าของซ่งเสียหยางซีดเซียวเล็กน้อย

เขารู้สึกเหมือนกำลังเอาไข่ไปขว้างใส่หิน และเหมือนมดอยากจะเขย่าต้นไม้

คำพูดเพียงคำเดียวของหวงหยาง ก็สามารถทำให้ตระกูลซ่งถูกโจมตีอย่างหนักภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

เบื้องหน้ายักษ์ใหญ่เช่นตระกูลหวง พวกเขาไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะต่อต้าน

เสียงเรียกเข้าที่ดังก้องอยู่ในหู จู่ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

รูม่านตาของซ่งเสียหยางหดเล็กลงเล็กน้อย

"โทรศัพท์จากสมาคมการค้า"

ซ่งเสียหยางรับสาย สีหน้าของเขายิ่งดูแย่ลง

"ตระกูลซ่ง ถูกขับออกจากสมาคมการค้าเมืองฉานแล้ว"

ซ่งเสียหยางทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง

ทุกอย่างกลายเป็นการตัดสินใจขั้นสุดท้ายแล้ว

ในเมืองฉาน ไม่มีที่ให้ตระกูลซ่งยืนหยัดอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ภายใต้การโจมตีอย่างหนักหน่วง ตระกูลซ่งอาจไม่มีเรี่ยวแรงที่จะถอนตัวและออกจากเมืองฉาน

ซูเยว่เซียนกัดริมฝีปากแน่น มองไปที่ห้องของซ่งชิว น้ำตาเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

หน้าห้องโถง ใต้สายฝน มีคนถือร่มวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

"เหยียนเหยียน" ซูเยว่เซียนมองซ่งเหยียนที่เดินเข้ามา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

การจากไปอย่างกะทันหันของลูกสาวอีกสองคน ทำให้หัวใจของซูเยว่เซียนเจ็บปวดไม่น้อย

ท้ายที่สุด ยิ่งอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ ยิ่งหวังว่าครอบครัวจะสามัคคีกันเพื่อรับมือกับสถานการณ์

อย่างไรก็ตาม ลูกสาวสองคนจากไป ลูกชายคนเดียวก็นอนอยู่บนเตียง

ความรู้สึกเศร้าโศกเช่นนี้แผ่ซ่านไปทั่วอกของซูเยว่เซียน

"คุณพ่อ คุณแม่ คุณปู่" ซ่งเหยียนถือการ์ดใบหนึ่ง วางไว้บนโต๊ะ แล้วพูดว่า "นี่คือเงินยี่สิบล้านที่ฉู่เฉินชนะจากการแข่งขันแย่งไฉ่ชิงเมื่อวาน หนูหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความเดือดร้อนได้บ้าง"

ซ่งเหยียนถอนหายใจเบาๆ "ตระกูลซ่งยังไม่ถึงจุดจบ"

ดวงตาของซ่งเหยียนเป็นประกายแปลกๆ "ไม่รู้ทำไม หนูถึงรู้สึกคาดหวังกับคำพูดของฉู่เฉิน"

เมื่อสิ้นสุดคำพูด ซ่งฉางชิงและคนอื่นๆ ก็ตกตะลึง

คำพูดของฉู่เฉินงั้นเหรอ?

ภายในสามถึงห้าวัน จะทำให้ตระกูลหวงขอโทษ!

ถ้าคำพูดแบบนี้แพร่ออกไป คนอื่นต้องหัวเราะเยาะแน่ๆ

ซ่งเสียหยางอ้าปาก คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ภาพที่เขาเห็นที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหวงในวันนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว

บอดี้การ์ดในคฤหาสน์ตระกูลหวง ล้มลงกับพื้นทีละคน

ส่วนฉู่เฉิน กางร่มด้วยมือเดียว ไม่เปียกฝนแม้แต่น้อย เปิดประตูคฤหาสน์ตระกูลหวงอย่างสบายๆ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้

ฉู่เฉินจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์แบบเดียวกับที่เขาทำในการแข่งขันแย่งไฉ่ชิงได้อีกจริงๆ หรือ?

"ไม่ว่าอย่างไร สิ่งแรกที่ตระกูลซ่งต้องทำคือ การรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างเต็มที่" ซ่งฉางชิงกล่าว "ตอนนี้เราอยู่ในเมืองฉาน ศัตรูอยู่รอบด้าน ไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว"

"ฮ่าฮ่าฮ่า คุณปู่พูดผิดแล้ว" เสียงหัวเราะดังมาจากข้างนอก ร่างสองร่างก้าวเข้ามา

เซี่ยเป่ยและเซี่ยเหยียนฮวน!

"คุณชายเซี่ย" ซ่งฉางชิงลุกขึ้นยืน

"คุณปู่ นี่คือเซี่ยเหยียนฮวน คุณอาสี่ของผม จากตระกูลเซี่ย" เซี่ยเป่ยแนะนำเป็นคนแรก

ดวงตาของซ่งฉางชิงเป็นประกาย ก้าวเข้าไปหา "ท่านชายเซี่ย ยินดีที่ได้รู้จัก"

เซี่ยเหยียนฮวนจับมือกับซ่งฉางชิง

ทุกคนต่างนั่งลง

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" เซี่ยเป่ยถามอย่างร้อนรน "ทำไมตระกูลหวงถึงประกาศบอยคอตตระกูลซ่งกะทันหันแบบนี้ แล้วเสี่ยวเฉินหายไปไหน? ผมกับคุณอาสี่มาที่นี่ เพราะอยากรู้ว่าเราพอจะช่วยอะไรได้บ้าง?"

ซ่งเสียหยางและภรรยามองตากัน

ทั้งสองต่างก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เมื่อเทียบกับการซ้ำเติมคนที่กำลังลำบาก การช่วยเหลือในยามยากของคุณชายเซี่ย ย่อมทำให้ความรู้สึกหนาวเย็นของตระกูลซ่งอบอุ่นขึ้นได้บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเป่ยยังตัดสินใจโดยที่ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดมาก่อน

"วันนี้ เสี่ยวชิวทำตามคำสั่งของฉู่เฉิน นำเหล้าไปส่งที่ตระกูลหวง" ซ่งเหยียนเล่าเรื่องที่ซ่งชิวประสบในตระกูลหวงจบ เซี่ยเป่ยก็ทุบโต๊ะอย่างอดไม่ได้ โพล่งออกมาด้วยความโกรธ "ตระกูลหวงนี่มันรังแกคนเกินไปแล้ว กล้าตกลงกับเสี่ยวเฉิน แล้วยังใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาข่มเหงคนอื่นอีก ดูท่าเสี่ยวเฉินพูดถูก ตระกูลหวงก็แค่พวกเศรษฐีใหม่เท่านั้น"

คิ้วของเซี่ยเหยียนฮวนขมวดเข้าหากัน "แค่เรื่องนี้ ตระกูลหวงยังได้คืบจะเอาศอกอีกเหรอ?"

"ไม่ใช่แบบนั้น" ซ่งเหยียนกล่าว "เพียงแต่ว่า หลังจากที่ฉู่เฉินรู้เรื่องนี้ เขาก็บุกเข้าไปในตระกูลหวงคนเดียว แล้วเอาสิ่งที่เสี่ยวชิวโดนในตระกูลหวง คืนให้กับคุณชายใหญ่หวงหยู่ฉวน แบบไม่ผิดเพี้ยน"

"อะไรนะ!" เซี่ยเป่ยตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าค้าง

ครู่หนึ่ง เซี่ยเป่ยก็รีบถามอย่างร้อนรน "แล้วตอนนี้เสี่ยวเฉินอยู่ที่ไหน?"

เซี่ยเป่ยร้อนใจ

บุกเข้าไปในตระกูลหวงคนเดียว แล้วยังทำร้ายและทำให้คุณชายใหญ่ของตระกูลหวงอับอาย ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ

"เขาบอกว่าเหนื่อย ขอนอนพักก่อน" ซ่งเหยียนตอบอย่างช่วยไม่ได้

"เขาจะ... " เสียงของเซี่ยเป่ยหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ไม่อยากจะเชื่อ เหมือนกับว่าไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง "คุณหนูสามพูดว่าอะไรนะ? เสี่ยวเฉิน... เขากำลังนอนหลับ?"

ซ่งเหยียนพยักหน้า

เซี่ยเป่ยตกตะลึง ในขณะเดียวกันก็อดหัวเราะไม่ออก

สำหรับตระกูลซ่ง นี่เป็นวิกฤตการณ์ที่เลวร้ายที่สุด แต่ฉู่เฉินกลับสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ

ที่ทำให้เซี่ยเป่ยตกใจยิ่งกว่านั้นคือ ฉู่เฉินยังสามารถออกมาจากตระกูลหวงได้อย่างปลอดภัย

"เสี่ยวเฉินได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?" เซี่ยเป่ยถาม

"ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย" ซ่งเสียหยางกล่าว "ด้วยเหตุนี้ ตระกูลหวงจึงยิ่งโกรธแค้น ประกาศบอยคอตตระกูลซ่งทันที"

"คำพูดเพียงคำเดียวของหวงหยาง มีอานุภาพร้ายแรงยิ่งกว่ากองทัพนับพันอีก" ซ่งฉางชิงถอนหายใจ

"เป็นตระกูลหวงที่รังแกคนอื่นก่อน พอโดนเอาคืนกลับอาศัยอำนาจข่มเหงคนอื่นอีก น่ารังเกียจจริงๆ" เซี่ยเหยียนฮวนมองดูข้อมูลบนโต๊ะที่บันทึกการเปลี่ยนแปลงแผนงานต่างๆ ของตระกูลซ่ง เกือบทั้งหมดเป็นการซ้ำเติมจากทุกฝ่าย "คุณปู่ ผมขอดูข้อมูลเหล่านี้ได้ไหมครับ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งฉางชิงก็รีบพยักหน้า "เชิญท่านชายเซี่ยดูได้เลย"

ชื่อเสียงของเซี่ยเหยียนฮวนในแวดวงธุรกิจของเมืองหยางโด่งดังมาก หากมีเซี่ยเหยียนฮวนช่วยเหลือ ความกดดันที่ตระกูลซ่งเผชิญจะลดลงบ้าง

เซี่ยเป่ยจิบชา สีหน้ายังคงแฝงไปด้วยความตกตะลึง "น้องชายของผมนี่มันเป็นเทพเซียนจริงๆ สามารถอาละวาดในคฤหาสน์ตระกูลหวงได้ราวกับไม่มีใครอยู่ ยอดเยี่ยมจริงๆ"

ดวงตาของเซี่ยเหยียนฮวนก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

"ถ้าคำพูดของฉู่เฉินเป็นจริง เขาก็คือเทพเซียนตัวจริง" ซ่งเหยียนกล่าว

"เขาพูดว่าอะไร?" เซี่ยเป่ยสงสัย รีบถามอย่างใจจดใจจ่อ

"ฉู่เฉินบอกว่า อย่างน้อยสามวัน อย่างมากห้าวัน ตระกูลหวงจะต้องขอโทษ" ซ่งเหยียนกล่าว

เซี่ยเป่ยพ่นชาที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมา

เขาเบิกตากว้าง

ครู่หนึ่ง ก็หัวเราะไม่ออก "เสี่ยวเฉินนี่ช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ"

เซี่ยเหยียนฮวนก็ส่ายหน้า นั่งมองข้อมูลต่อไป

เรื่องนี้คงเป็นไปไม่ได้หรอก…

"ต่อให้ท่านปู่ของผมออกหน้าเอง มันก็เป็นไปไม่ได้"

เซี่ยเป่ยถอนหายใจ

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเซี่ยก็ไม่มีทางทำให้ตระกูลหวงขุ่นเคืองเพื่อฉู่เฉินคนเดียว

"พลังของตระกูลหวงในเมืองฉาน นับว่าเหนือความคาดหมายจริงๆ" เซี่ยเหยียนฮวนถอนหายใจ "แค่คำพูดของหวงหยาง ก็สามารถกระตุ้นปฏิกิริยาลูกโซ่ขนาดใหญ่ได้"

"คุณอาสี่ พวกคุ

ณคุยกันไปก่อน ผมจะไปหาเสี่ยวเฉิน" เซี่ยเป่ยลุกขึ้นยืน "ผมอยากรู้จริงๆ ว่าหมอนี่คิดจะทำอะไร ไม่เชื่อว่าเขาจะหาเรื่องตระกูลหวงโดยที่ไม่มีแผนรับมือ"