บทที่ 68 เหล้าชั้นดีเจ็ดเหลี่ยง

บทที่ 68 เหล้าชั้นดีเจ็ดเหลี่ยง

ความเด็ดเดี่ยวของหวงหยู่ไห่ ทำให้ฉู่เฉินคาดไม่ถึง

เพื่อที่จะได้อยู่ในภูเขาวิญญาณดำต่อไป ถึงกับยอมรินชาขอโทษต่อหน้าคนอื่น แสดงให้เห็นว่าหวงหยู่ไห่เป็นคนเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด เขารู้ดีว่าการทะเลาะวิวาทชั่วขณะ ไม่คุ้มค่ากับผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับจากการอยู่ในภูเขาวิญญาณดำ

ฉู่เฉินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เขาไม่ได้เปิดเผยตัวตนของตัวเองในฐานะผู้นำรุ่นเยาว์ของสำนักจิ่วเสวียน แต่อาจารย์ของหวงหยู่ไห่กลับเปลี่ยนทัศนคติอย่างกะทันหัน ตอนนี้หวงหยู่ไห่ยังมาขอโทษต่อหน้าคนอื่น

บางที... อีกฝ่ายอาจเดาอะไรออก?

ไม่มีใครรู้จักสถานะของสำนักจิ่วเสวียนในแวดวงฉีเหมินได้ดีไปกว่าฉู่เฉิน สำนักจิ่วเสวียนเป็นใหญ่ ไม่เคยมีใครกล้าพูดคำว่า 'ไม่' มาเป็นพันเป็นหมื่นปีแล้ว

"คุณชายหวง สุภาพเกินไปแล้ว" ฉู่เฉินรับถ้วยชา ดื่มอึกหนึ่งแล้ววางลง

ในเมื่อหวงหยู่ไห่ยอมประนีประนอม ฉู่เฉินก็จะไม่เอาเปรียบ

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของฉู่เฉิน หวงหยู่ไห่ไม่เคยคู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา

หวงซิ่วซิ่วยืนอยู่ข้างๆ หวงหยู่ไห่ ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่ฉู่เฉิน

เธอยังคงไม่เข้าใจ ว่าร่างกายที่ดูสุภาพอ่อนโยนเช่นนี้ จะมีพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?

หลังจากการแข่งขันแย่งไฉ่ชิงสิ้นสุดลง หวงซิ่วซิ่วก็ไปถามหวงซื่อซยง เมื่อรู้ว่าฉู่เฉินยังมีพลังเหลือเฟือในการต่อสู้กับหวงซื่อซยง เธอก็ยิ่งรู้สึกตกใจ

เธอเชื่อมั่นมาตลอดว่า ในบรรดารุ่นเดียวกันในเมืองฉาน ไม่มีใครเทียบกับเธอได้ แต่ความภาคภูมิใจนี้ สามารถคงอยู่ได้แค่ก่อนที่ฉู่เฉินจะปรากฏตัว

หลังจากที่หวงหยู่ไห่จากไป ซ่งชิวยังคงตกตะลึงอยู่พักใหญ่

คุณชายตระกูลหวง กลับมาขอโทษ?

ก่อนหน้านี้ ซ่งชิวนึกภาพการแก้แค้นของหวงหยู่ไห่ไว้มากมาย ในอาณาเขตของตระกูลหวง หวงหยู่ไห่อยากจะกลั่นแกลพวกเขา มันง่ายมากที่จะทำ

สายตาที่ซ่งชิวมองฉู่เฉิน ยิ่งร้อนแรงมาหขึ้น

นายน้อยฉู่!

แม้แต่หลานชายของตระกูลหวง ยังเรียกพี่เขยว่า 'นายน้อยฉู่'

มันจะมีหน้ามีตาขนาดไหน!

ซ่งชิวยืดอกโดยไม่รู้ตัว มองไปรอบๆ อีกครั้ง

ตอนนี้ซ่งชิวรู้สึกว่า คนพวกนี้ ไม่คู่ควรที่จะนั่งโต๊ะเดียวกับเขาจริงๆ

เซี่ยเป่ยมองฉู่เฉินอย่างมีเลศนัย "เสี่ยวเฉิน นายนี่มัน… มีวิธีการจริงๆ"

ฉู่เฉินยิ้ม "ต่อไป ฉันจะรอดูวิธีของพี่เป่ยบ้าง"

เซี่ยเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอามือลูบจมูกอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย "เรื่องของบริษัทยาเป่ยเฉิน ส่วนใหญ่ไม่ใช่ฉันที่รับผิดชอบ"

สีหน้าของซ่งเหยียนก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

ในเวลาอันสั้น ให้ตระกูลซ่งที่ไม่เคยทำธุรกิจยา ร่วมมือกับตระกูลเซี่ย บุกตลาดยาของเมืองฉาน ความยากลำบากนั้น ยากจะจินตนาการได้

การที่ฉู่เฉินโดดเด่นในวันนี้ ในความเป็นจริง ยิ่งทำให้บริษัทยาเป่ยเฉินเปิดตลาดในเมืองฉานยากยิ่งขึ้น

เพราะไม่มีใครอยากเห็นฉู่เฉินประสบความสำเร็จ…

ในเวลานี้ แขกที่มาร่วมงานมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงเวลาสองทุ่มตรง งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

โต๊ะของฉู่เฉิน มีแค่ห้าคน

ตอนแรกที่ซ่งเหยียนมานั่ง เธอเลือกที่นั่งที่ค่อนข้างเงียบสงบ นอกจากหวงหยู่ไห่ที่ตามมา คืนนี้ก็ไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรอีก

ฉู่เฉิน เซี่ยเป่ย ซ่งชิว ทั้งสามคนดื่มอย่างสนุกสนาน ต่อมาเด็กสาวอู๋โหยวก็ดื่มไวน์แดงไปสองสามแก้ว

งานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงท้ายอย่างรวดเร็ว

"ต้องบอกเลยว่า อาหารมื้อนี้ของตระกูลหวงอร่อยจริงๆ" ฉู่เฉินกินอิ่มหนำสำราญ สายตาของเขามองไปที่อาหารบนโต๊ะ

ทุกคนใจเต้น มองไปที่ฉู่เฉิน

ไอ้หมอนี่… จะห่อกลับบ้านจริงๆ เหรอ?

หวงซิ่วซิ่วเดินเข้ามา มองไปที่ฉู่เฉิน "คุณปู่ให้คุณไปหา"

สายตาที่หวงซิ่วซิ่วมองฉู่เฉิน เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของคุณปู่ บนโต๊ะอาหาร มีคนมากมายที่พยายามหาโอกาสไปชนแก้วกับคุณปู่ ฉู่เฉินในฐานะผู้ชนะการแข่งขันแย่งไฉ่ชิง ยังได้รับคำเชิญจากคุณปู่เป็นการส่วนตัว แต่กลับไม่เห็นฉู่เฉินปรากฏตัวต่อหน้าคุณปู่ตลอดทั้งคืน สุดท้ายกลับเป็นคุณปู่ที่เรียกเขาไปพบ

"ภรรยาจ๋า เดี๋ยวผมไปก่อนนะ" ฉู่เฉินลุกขึ้นยืน เดินตามหวงซิ่วซิ่วไป

ประตูห้องเปิดออก ฉู่เฉินมองไป ผู้อาวุโสหวงเจียงหงนั่งอยู่ที่โต๊ะหลัก บนโต๊ะนี้ เกือบทั้งหมดเป็นผู้อาวุโสที่มีอายุไล่เลี่ยกับหวงเจียงหง คนเหล่านี้ ล้วนเป็นเพื่อนเก่าของหวงเจียงหง แต่ละคนล้วนมีสถานะที่โดดเด่นในเมืองฉาน

มีเพียงชายหนุ่มคนเดียว นั่งอยู่ข้างๆ หวงเจียงหง

ผู้อาวุโสหลายคนต่างก็มองฉู่เฉิน

"ทั้งแต่งบทกวีที่ไพเราะอย่าง 'ไม่สู้ใช้ชีวิตอย่างเมามาย' ได้ ทั้งเป็นจ้าวแห่งสิงโตในเมืองฉานได้" ผู้อาวุโสคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะชื่นชม "ไม่คิดเลยว่า จะหล่อเหลาขนาดนี้"

ฉู่เฉินขนลุกซู่

หล่อเหลา?

ฉู่เฉินเหลือบมองไป ผู้อาวุโสที่พูดประโยคนั้นยิ้มแย้มแจ่มใส หน้าตาเหมือนพระศรีอริยเมตไตรย ดวงตาหรี่เป็นเส้นตรง "ฉู่เฉิน หลานสาวของฉันอายุสิบแปดปีปีนี้ เธอคิดว่ายังไง?"

"ตาแก่ซุน อย่าทำตัวไม่เหมาะสมกับวัย" หวงเจียงหงกล่าว "ฉู่เฉินมีภรรยาแล้ว หลานสาวของนาย เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ"

ตาแก่ซุนส่ายหน้าอย่างเสียดาย "หลานสาวของฉันสวยราวกับนางฟ้า ฉู่เฉินก็สง่างาม ทั้งสองคนเหมาะสมกันมาก"

ฉู่เฉินมองตาแก่ซุน คิดภาพว่าหลานสาวของพระศรีอริยเมตไตรยองค์นี้จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร ร่างกายสั่นสะท้าน รีบเดินเข้าไป "เป็นฉู่เฉินที่ไม่มีบุญ"

"ฉู่เฉิน การแข่งขันแย่งไฉ่ชิง เดิมทีฉันเตรียมรางวัลไว้แล้ว" หวงเจียงหงกล่าว "แต่ว่า ฉันไม่ได้คาดคิดว่าสุดท้ายจะเป็นเธอที่ชนะ รางวัลที่ฉันเตรียมไว้กลับไม่เหมาะสมกับเธอ งั้นแบบนี้แล้วกัน เธอลองบอกเงื่อนไขมา ฉันจะทำให้เธอสมหวัง"

ทันทีที่หวงเจียงหงพูดจบ ผู้อาสุโสที่อยู่ในห้องต่างก็ตกใจ

หวงเจียงหงเป็นบุคคลอันดับหนึ่งของเมืองฉานอย่างไม่ต้องสงสัย

คำสัญญาของเขามีค่ามหาศาล

ให้ฉู่เฉินบอกเงื่อนไขต่อหน้าคนอื่น?

ต่อให้ฉู่เฉินเรียกร้องมากเกินไป หวงเจียงหงก็จะพยายามทำให้สำเร็จ!

นี่แสดงให้เห็นถึงสถานะของฉู่เฉินในสายตาของหวงเจียงหง

"ฉู่เฉิน ถ้าเธอแซ่หวง ชีวิตนี้คงต้องรุ่งเรือง" ตาแก่ซุนถอนหายใจ

ฉู่เฉินยิ้มเบาๆ ไม่ปิดบังความมั่นใจบนใบหน้า

เขาแซ่ฉู่ ยิ่งโด่งดังไปทั่วหล้า!

ฉู่เฉินเดินเข้าไป หยิบเหยือกเหล้า รินเหล้าใส่แก้วสองใบ "ผมขออวยพรให้คุณปู่อายุยืนยาว"

ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ หวงเจียงหงเอ่ยปากในเวลานี้ "ฉู่เฉิน คุณปู่ของผมไม่ดื่มเหล้า"

ฉู่เฉินมองชายหนุ่ม ลูกหลานของตระกูลหวงมีไม่น้อย คนที่คุณปู่พามานั่งกินข้าวด้วย ต้องเป็นคนที่ได้รับความสำคัญมากที่สุด

น่าเสียดาย เขาไม่รู้จักหวงเจียงหง

คุณปู่ที่ชอบบทกวี 'ไม่สู้ใช้ชีวิตอย่างเมามาย' จะไม่ชอบดื่มเหล้าได้อย่างไร?

หวงเจียงหงหัวเราะ "ไม่เป็นไร วันนี้ขอละเมิดข้อห้ามสักครั้ง"

หวงเจียงหงหยิบแก้วเหล้า ชนกับฉู่เฉิน แล้วดื่มรวดเดียว

"ไอ้ตาแก่ขี้เมา ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ" ทันทีที่ตาแก่ซุนพูดจบ ทุกคนก็หัวเราะ พวกเขารู้จักกันดี

ชายหนุ่มนิ่งไป มองฉู่เฉินด้วยความไม่พอใจ

ทัศนคติที่คุณปู่มีต่อฉู่เฉิน ทำให้เขาอิจฉา

เขาอยากรู้ว่า ฉู่เฉินจะขออะไรจากคุณปู่

สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่ฉู่เฉิน รอให้ฉู่เฉินพูด

ฉู่เฉินวางแก้วเหล้า ถอยหลังไปสองก้าว "ผมอยู่ในตระกูลซ่ง ไม่ขาดแคลนอาหารการกิน พูดตามตรง คุณปู่ให้ผมบอกเงื่อนไข ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรอีก"

มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้ว คำพูดแบบนี้ ต้องมีต่อท้ายใช่มั้ย

แน่นอน ไม่ทำให้ชายหนุ่มผิดหวัง

"แต่ว่า ผมก็ไม่สามารถรับความหวังดีของคุณปู่ไว้เฉยๆ" ทันทีที่ฉู่เฉินพูดจบ ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าเป็นอย่างที่คิดไว้ ดวงตาจ้องมองไปที่ฉู่เฉิน เขารอดูว่าฉู่เฉินจะเรียกร้องมากเกินไปอย่างไร

ฉู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่คุณปู่ "ผมขออนุญาติถาม คุณปู่กำลังงดเหล้าอยู่เหรอครับ?"

หวงเจียงหงขยับตัว ถอนหายใจ "คนมันแก่แล้ว ปัญหาก็เยอะ เพราะสุขภาพไม่ดี เดือนนี้ไม่ได้แตะเหล้าเลย"

"ผมคิดเงื่อนไขไม่ออกชั่วขณะ งั้นขอเป็นข้อเรียกร้องเล็กๆ แล้วกัน" ฉู่เฉินกล่าว

"เธอว่ามา" หวงเจียงหงพูดโดยตรง

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป ติดต่อกันเจ็ดวัน คุณปู่ดื่มเหล้าชั้นดีเจ็ดเหลี่ยงตอนเที่ยงวัน" ฉู่เฉินยิ้ม

(1 เหลี่ยง 37.5 ม.ล.)

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนก็ตกใจ

เมื่อรู้ว่าสุขภาพของคุณปู่ไม่ดี วันนี้ไม่มีใครกล้าชวนคุณปู่ดื่มเหล้า

ฉู่เฉินกลับรู้ว่าคุณปู่กำลังงดเหล้า ยังกล้าเสนอ 'ข้อเรียกร้องเล็กๆ' ให้คุณปู่ดื่มเหล้าติดต่อกันเจ็ดวัน

"ฉู่เฉิน แกช่างกล้า!" ชายหนุ่มทนไม่ไหว ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน