ตอนที่ 34 เติบโตขึ้น

ตอนที่ 34 เติบโตขึ้น

เมื่อพวกเขาเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาคิดว่าจะใช้เวลาอยู่ที่นี่ไม่นานนัก จากนั้นอาร์คก็ดูเหมือนจะเห็นอาคารเล็กๆที่มีตรงหน้าเปิดโล่งและมีรถม้ากับม้าอีกสองสามตัวอยู่ข้างใน  "เราต้องไปที่นั่นก่อน" เด็กชายบอกกับอิมพ์ที่กำลังพยายามแสดงทุกอย่างเต็มที่ จากนั้นพวกเขาก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าสิ่งก่อสร้างนี้ก่อนที่ชายคนหนึ่งจะเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

“มีอะไรให้ข้าช่วยไหม?” ชายร่างสูงถามและอาร์คก็พูดติดอ่างอย่างรวดเร็ว "เอิ่มเรา ... เราต้องการ ... " เขาเริ่มพูดอย่างตะกุกตะกักแต่แล้วก็เตะขาของอิมพ์เพื่อส่งสัญญานให้เขาพูด  "เรา -" อิมพ์พูดตามที่อาร์ควางแผนไว้ แต่เด็กหนุ่มก็รีบขัดจังหวะเขา

"เดี๋ยวก่อน ข้าก็บอกแล้วไงว่าข้าทำได้! เราต้องการนำรถม้าและม้าไปไว้ในคอก !" อาร์คอุทานพยายามพูดให้ตื่นเต้นและประหม่าที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาเดียวกันชายที่ยืนอยู่ข้างๆรถม้าก็หัวเราะและพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอน ว่าแต่เจ้าจะอยู่นานแค่ไหนหละ?” ชายคนนั้นถามในขณะที่หัวเราะเบา ๆ ก่อนที่อิมพ์จะค่อยๆพูดขึ้น พวกเขาได้คุยเกี่ยวกับเรื่องนี้กันก่อนแล้ว ดังนั้นอิมพ์จึงพูดสรุปว่า"คืนเดียว" เขากล่าวด้วยเสียงที่ชัดเจนและชายคนนั้นก็พยักหน้าช้าๆ

"เอาล่ะ  งั้นทั้งหมดก็เหรียญทองแดงใหญ่หนึ่งอัน สำหรับที่ว่างในคอก 5 เหรียญทองแดง และอีก5 สำหรับให้อาหารม้า พวกเจ้าว่าไง ?" ชายคนนั้นอธิบายและอิมพ์ก็ค่อยๆพยักหน้าและคว้ากระเป๋าที่อยู่ข้างๆเขาพยายามดึงเหรียญมัดเล็ก ๆ ที่เขาคิดว่าเป็นสกุลเงินที่ชายคนนั้นพูดถึง

มันค่อนข้างสับสนสำหรับอิมพ์เพราะมันมีเหรียญอยู่สามประเภทที่แตกต่างกันและแต่ละเหรียญก็มีขนาด เล็ก ปกติและใหญ่อีก  มันค่อนข้างแปลก แต่ในที่สุดมันก็ไม่ยากที่เข้าใจได้สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดเช่นเขา ดังนั้นเขาจึงค่อยๆหยิบเหรียญทองแดงเล็กเป็นมัดออกมาหนึ่งกำมือแล้วมอบให้ชายคนนั้น

เหรียญแต่ละเหรียญดูเหมือนจะมีรูอยู่ตรงกลางและเห็นได้ชัดว่าจะใช้มันได้อย่างไร คุณก็เพียงแค่ดึงเชือกเส้นบางผ่านรูตรงกลางและมัดเหรียญเข้าด้วยกัน นี่จะทำให้จัดการได้ง่ายขึ้น เชือกที่มีสายนี้สามารถดึงออกจากกันเพื่อคลายเหรียญและมัดเหรียญได้อย่างง่ายดาย

มันเป็นการละเล่นที่เรียบง่าย แต่อิมพ์ก็คิดว่าเขาไม่ควรถือสิ่งที่ต่อหน้าผู้คนไม่ว่าจะยังไงก็ตาม หลังจากที่มอบเหรียญทองแดงให้กับชายคนนั้นแล้วเขาก็มองไปที่อีกฝ่ายซึ่งกำลังพยักหน้า    "เอาล่ะ เจ้าสามารถมาได้ทุกเมื่อ แล้วถ้าเจ้าอยากเอาของอะไรออกจากรถม้าก็มาบอกข้าได้ตามต้องการเลย  " ชายคนนั้นอธิบายและเริ่มต้นด้วยการปลดม้าออกจากด้านหน้าของรถม้าและนำพวกมันเข้าไปในสิ่งก่อสร้างที่เปิดอยู่ จากนั้นอิมพ์และอาร์คก็เดินไปด้านหลังรถม้าซึ่งเด็กคนอื่นเองก็กำลังก้าวออกมา รูดี้ถือตระกร้าที่มีเด็กทารกอยู่ส่วนแซมมี่ก็อุ้มลีออนอย่างที่เคย

"เราควรทำอะไรก่อนดี" รูดี้ก็ถามออกมาก่อนที่อิมพ์จะได้พูดอะไร

"อ่า ข้าแนะนำให้ไปที่โรงเตี๋ยมเพื่อจองห้องว่างก่อนจะเต็มดีกว่า  " เขาอธิบายในขณะที่เขาเริ่มนำม้าตัวที่สองเข้าไปในคอกม้าด้วยและเมื่อเขากลับมาอีกครั้งก็ชี้ไปที่ถนนอีกเล็กน้อย "มันคือหนึ่งในอาคารขนาดใหญ่ของที่นี่ดังนั้นจึงไม่น่าจะหลงได้ หากเจ้าต้องการจะซื้ออะไรก็ตามที่เมื่องก็มีร้านค้าขายของทั่วไปอยู่ตรงข้ามกับอาคารนั้น ที่นั่นมีของทั่วๆไปที่เจ้าต้องการ  " ชายคนนั้นชี้ออกไปและอิมพ์ก็ค่อยๆพยักหน้าขณะที่เด็ก ๆ ขอบคุณชายคนนั้นสำหรับความช่วยเหลือของเขา ส่วนอิมพ์หลังจากเขาได้ตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาเอาทุกสิ่งที่ต้องการมาจากรถม้าแล้ว  พวกเขาก็ปิดประตูและปล่อยให้ชายคนนั้นจะเริ่มดึงรถม้าออกไป .

“งั้นเราก็ไปทำธุระของเรากันเถอะ” อาร์คพูดด้วยรอยยิ้มในขณะที่เขาเดินนำกลุ่มไปยังทิศทางที่ชายคนนั้นชี้ในขณะที่อิมพ์อยู่ที่ด้านหลังของกลุ่มพร้อมกับจับกริชของเขาที่อยู่ใต้เสื้อคลุมของเขาตลอดเวลาเผื่อว่าจะมีคนมาโจมตีพวกเขา มันยากกว่าปกติเล็กน้อยในการมองเห็นเนื่องจากหน้ากากดังนั้นอิมพ์จึงต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่างและเขาไม่ไว้วางใจคนที่นี่

นับตั้งแต่พวกเขามาที่นี่อิมพ์ก็รู้สึกกลัวคลอดเวลา ตอนแรกอิมพ์คิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่มาจากออร์บขับไล่อสูร แต่อิมพ์นั้นคุ้นเคยกับสิ่งนี้แล้ว และความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้ตอนนี้ก็แตกต่างออกไปมันเหมือนกับว่ามีใครจ้องและหายใจลดต้นคอของอิมพ์ตลอดเวลา

แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาหันกลับไปอิมพ์ก็จะไม่เห็นใครหรืออะไรเลย  อิมพ์นั้นรู้สึกไม่ปลอดภัย โชคดีที่เขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย หลังจากวิวัฒนาการแล้วเขาก็มีพลังมากขึ้นและมีสมาธิในการจดจ่อกับสิ่งต่างๆได้ดีขึ้นดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าคืนนี้เขาจะอยู่พ้นคืนได้โดยไม่ปล่อยให้ใครโจมตีได้ขณะที่พวกเขากำลังนอนอยู่

แต่เรื่องนั้นก็คงต้องปล่อยไปก่อน เพราะตอนนี้กลุ่มของพวกเขาได้เข้ามาในอาคารที่ชายคนนั้นบอกแล้วและพวกเขาก็รีบเดินไปหามนุษย์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะและกำลังยิ้มมาให้พวกเขาอย่างมีความสุขทันที  "สวัสดี มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่" ผู้หญิงคนนั้นถามและอิมพ์ก็รีบพูดขึ้นก่อนที่อาร์คจะได้พูด เขาเคยอยู่โรงเตี๋ยมมาก่อนดังนั้นเขาจึงจำได้ว่าต้องพูดยังไง   "เราต้องการห้องพักหนึ่งคืน" อิมพ์พูดและผู้หญิงก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มขณะที่เด็ก ๆ มองเขาอย่างประหลาดใจ

"ไม่ทราบว่าท่านต้องการห้องพักหนึ่งห้องสำหรับอยู่ด้วยกันทุกคน หรือแยกเป็นสองห้องดีคะ " ผู้หญิงคนนั้นถามและอิมพ์ก็ตอบกลับมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "ห้องเดียวอยู่รวมกัน" เขากล่าวว่าค่อนข้างเร็ว แม้ว่าก่อนหน้านี้เด็ก ๆจะนอนอัดกันอยู่ในรถม้าตลอดเวลาก็จริง  แต่ว่าสำหรับห้องพักแล้วแม้จะอยู่รวมกันแต่ห้องก็จะได้รับการอัปเกรด และที่สำคัญที่สุดคืออิมพ์ต้องการให้แน่ใจว่าเขาสามารถดูแลเด็กทุกคนในเวลาเดียวกันได้ มันจะเป็นเรื่องยากกว่าหากเขาต้องดูแลห้องสองห้องไปพร้อมกัน

"เอาล่ะ งั้นก็เป็นห้องห้าเตียง ... เราจะมอบเตียงสำหรับเด็กทารกให้ท่านฟรีด้วยเลยละกัน  " หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้มและพริบตาและอิมพ์ก็พยักหน้าตอบรับ "ขอบคุณ" เขากล่าวตอบ  ก่อนหน้านี้เขาได้เรียนรู้แล้วว่าเขาควรจะทำเช่นไรเมื่อมีคนทำบางอย่างให้เขาและดูเหมือนว่าเตียงสำหรับลีออนและเด็กทารกนั้นโดยทั่วไปแล้วจะไม่มี

"ทั้งหมดก็ 14 ทองแดงค่ะ  " ผู้หญิงคนนั้นบอกเขาและอิมพ์ก็ค่อยๆพยักหน้าและดึงกระเป๋าออกมาช้าๆและพยายามนับเหรียญ

เหรียญปกติมีค่าเท่ากับ10 เหรียญเล็กและเหรียญใหญ่มีค่าเท่ากับ 10 เหรียญปกติ นั่นหมายความว่าถ้าเธอต้องการเหรียญทองแดง 14 เหรียญอิมพ์ก็ต้องใช้ ... หนึ่งเหรียญขนาดใหญ่และสี่เหรียญปกติ อิมพ์ดึงพวกมันออกไปอย่างช้าๆแล้วมอบให้ผู้หญิงคนนั้น มันค่อนข้างยากที่จะคำนวณสิ่งนี้ แต่อิมพ์ก็ได้เรียนรู้วิธีการคำนวณเลขมาเล็กน้อยแล้วจากเอวาลิน และส่วนหนึ่งที่เขารู้ก็เป็นเพราะการหักลบและบวกของแต้มสเตตัส

ตอนนี้เขายังมีแต้มสเตตัสอยู่อีก 20 จากการอัพของเลเวลและดูเหมือนว่าเขาจะได้อีก 10 จากโบนัสในการวิวัฒนาการ ดังนั้นเขาจึงใช้มันเพื่อฝึกการบวกลบเล็กน้อยในขณะที่กระจายแต้มไปที่สติปัญญา การรับรู้และความคล่องแคล่วเพราะดูเหมือนว่าค่าสถานะเหล่านี้จะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับอิมพ์ในตอนนี้

ดังนั้นหลังจากมอบเหรียญห้าเหรียญที่แตกต่างกันให้กับผู้หญิงแล้วเขาก็ได้รับกุญแจที่มีป้ายหมายเลขเล็ก ๆ ติดอยู่ "มันคือห้องหมายเลข 19 อยู่ตรงสุดทางเดินของชั้นสองค่ะ" หลังจากผู้หญิงคนนั้นบอกพวกเขาแล้ว อิมพ์ก็พยักหน้าแล้วค่อยๆหันกลับไปที่บันไดรอให้เด็ก ๆ เดินนำไป และหลังจากที่พวกเขาขึ้นไป บันไดก็เสียงดังเอี๊ยดเล็กน้อยและเมื่อมาถึงโถงทางเดินอิมพ์ก็มอบกุญแจให้กับอาร์คและปล่อยให้เขาไขประตูเพราะเขาไม่แน่ใจว่ามันใช้งานยังไง จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ก้าวเข้าไปในห้อง

และสิ่งแรกที่อาร์คกับคลีเมนไทน์ทำก็คือรีบไปที่เตียงและทิ้งตัวลงอย่างมีความสุข   "อ๊า ! เตียง ! ในที่สุด!" อาร์คอุทานพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุขและกดศีรษะของเขาลงบนหมอนในขณะที่คลีเมนไทน์นอนแผ่ร่างของเธอบนเตียงอีกหลัง ด้วยความประหม่าแซมมี่และรูดี้เองก็มองไปที่อิมพ์ ซึ่งเขาเองก็พยักหน้าให้พวกเขา จากนั้นแซมมี่ก็ค่อยๆยื่นลีออนให้กับอิมพ์ที่วางกริชของเขาไว้บนโต๊ะเล็กๆตรงมุมห้องแล้ว อิมพ์อุ้มเด็กที่กำลังหัวเราะคิกคักไว้ขณะเดียวกันรูดี้ก็วางตะกร้าที่มีเด็กอีกคนอยู่ลง

จากนั้นทั้งสองก็รีบวิ่งไปยังเตียงที่เหลือในขณะที่อิมพ์มองไปยังเด็กทารกทั้งสองที่กำลังหัวเราะอยู่ ดูเหมือนว่าสิ่งที่ไม่จำเป็นพวกนี้จะทำให้พวกเขาดีใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นอิมพ์จึงคิดว่าควรปล่อยให้พวกเขาสนุกกับมันสักพัก เพราะเดี๋ยวหลังจากพรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องกลับไปอยู่ในรถม้าแล้ว

แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมาอิมพ์ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างกะทันหันและเขาก็หันไปทางแซมมี่อย่างระมัดระวังเพื่อบอกให้เธออุ้มลีออนอีกครั้งขณะที่อิมพ์รีบคว้ากริชของเขาและซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมของเขาในขณะที่ค่อยๆเปิดประตู

"สวัสดีครับท่าน เรานำเตียงสำหรับเด็กทารกมาให้ขอรับ  ?" ชายหนึ่งในสองคนก็พูดและอย่างช้า ๆ อิมพ์ก็พยักหน้าและหลีกทางให้ทั้งสองคนเข้ามาข้างในพร้อมกับเตียงเล็ก ๆ สองเตียงนี้มีลูกกรงล้อมรอบพวกมันอยู่พร้อมกับมีขาที่เป็นล้อ พวกเขาดันมันเข้ามาข้างในก่อนที่จะจัดให้เข้าที่เข้าทางและติดตั้งมันอย่างมั่นคงเพื่อไม่ให้มันขยับได้

ไม่กี่นาทีต่อมาชายทั้งสองก็จากไปอีกครั้งและอิมพ์ก็มองไปที่เตียงทั้งสองด้วยความสับสนเล็กน้อย "พวกมันแตกต่างกันยังไง?" อิมพ์ถามและอาร์คก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนและมองไปที่พวกมัน "อืม….พวกมันมีไว้สำหรับเด็กทารกหน่ะ ... พวกเขาจะได้ไม่คลานออกไปข้างนอกในตอนกลางคืนและทำให้ตัวเองบาดเจ็บใช่ไหมละ?" อาร์คถามในขณะที่เขาหันไปทางแซมมี่ด้วยท่าทางที่มีคำถามและเธอก็พยักหน้าช้าๆ "ใช่แล้ว" เธอพูด แต่อิมพ์ยังคงสับสนและเขาก็คิดว่านี่เป็นเวลาที่ดีที่เขาจะถามเรื่องที่เขาอยากจะรู้พอดี "ทำไมลีออนกับเด็กของข้าถึงตัวเล็กว่าเจ้า ทำไมพวกเจ้าถึงตัวเล็กกว่าคนทั่วไป    " อิมพ์ถามและอาร์คมองกลับมาที่เขาอย่างสับสน

“ห๊ะ อะไรนะ .. ? อืม ... ข้าก็ไม่รู้ทำไม แต่อีกไม่นานลีออนและเด็กผู้หญิงที่เราต้องตั้งชื่อให้คนนั้นก็จะเติบโตขึ้นและแข็งแรงขึ้นจนเป็นเด็กเหมือนกับพวกเรา  และเมื่อถึงจุดนั้น เราก็จะเป็นเหมือนกับ  'มนุษย์ทั่วไป' ที่สูงขึ้นและแข็งแรงขึ้นเหมือนกัน” อาร์คอธิบายกับอิมพ์โดยพยายามเรียบเรียงคำพูดให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่อิมพ์จะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"เหมือนวิวัฒนาการหน่ะรึ?" เขาถามและแซมมี่ก็ค่อยๆถอนหายใจตอบ จากนั้นก็ส่ายหัวและพึมพำบางอย่างกับตัวเองอย่างลับๆ "ก็คงประมาณนั้น แต่มันต่างออกไป พวกเรานั้นจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเราเป็นผู้ใหญ่และหลังจากผู้ใหญ่ไป เมื่อเรามีอายุมากขึ้นผิวหนังของเราก็จะเหี่ยวย่น  ซึ่งนี่มันต่างกับอสูรอย่างพวกคุณถูกไหม?” แซมมี่ถาม แต่อิมพ์ค่อนข้างสับสนกับแนวคิดนั้น จากนั้นเขาก็ส่ายหัว

“คงใช่ เพราะข้านั้นดูเหมือนเดิมตั้งแต่เกิดเสมอมา”