ตอนที่ 14 ไก่ฟ้า

ตอนที่ 14 ไก่ฟ้า

ในขณะที่นักผจญภัยจำนวนมากกำลังวิ่งลงไปทางใต้เพื่อจัดการกับฝูงอสูร เอวาลิน โทมัส เจมส์และอิมพ์ก็ได้เดินทางต่อไปหลังลงมาจากสะพานซึ่งพวกเขาจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ดูเหมือนจะมีคนอีกหลายคนพยายามทำสิ่งเดียวกัน แม้ว่าอิมพ์จะไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพวกเขาถึงดูหวาดกลัว แต่อิมพ์กลับเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงมากเพราะความรู้สึกแปลก ๆและน่ารำคาญตอนพวกเขาอยู่ใกล้กับทะเลสาบนั้นกำลังค่อยๆหายไป ยิ่งพวกเขามาถึงปลายสะพานเพียงใดก็ยิ่งเบาบางลง

"พวกเจ้าคิดว่าการที่เราจากไปแบบนี้จะดีจริงๆรึ " เอวาลินถามด้วยความเป็นห่วงขณะที่เธอหันกลับมาและมองไปยังเกาะที่คนรวมตัวกันอยู่ก่อนหน้านี้ เมื่อพวกเขามาถึงปลายสะพานแล้วโทมัสก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาและขมวดคิ้วให้กับคำถามของเอวาลิน จากนั้น เขาหันมาด้วยใบหน้าที่รำคาญอย่างชัดเจน  “ข้าบอกแล้วว่ายังไงก็ไม่ไป…”ครืน…  โทมัสที่กำลังพูดพร้อมกับขมวดคิ้วอยู่ จู่ๆก็กลายเป็นความตกใจและสับสนก่อนที่เขาจะก้าวถอยหลังอย่างกะทันหันและชนเข้ากับอิมพ์จนล้มลงกับพื้น

"กึ๊ก!" หนังสือในมือของอิมพ์ล่วงหล่นลงบนพื้นโดยไม่เต็มใจ เมื่อหนังสือตกลงพื้นสะพานก็เริ่มเอียงเล็กน้อยในขณะที่โทมัสล้มหงายลงบนบนเขาเนื่องจากสะพานที่เอียง

ทันทีที่เขาหลุดจากความมึนงงเขาก็ยายามไล่ตามหนังสือที่อ่านก่อนหน้านี้ไป เมื่อหยิบหนังสือกลับมาได้เขาก็หันกลับไปมองทิศทางคนอื่นๆ ก่อนที่จะสังเกตเห็นว่าแท้จริงแล้วทุกคนบนสาพานนั้นกำลังมองไปยังเกาะที่ลอยอยู่ไกลออกไปซึ่งตอนนี้มันได้กลายเป็นกลุ่มเปลวไฟบริสุทธิ์ไปแล้ว

ในขณะที่ทุกคนรอบ ๆกำลังหวาดกลัว เปลวไฟก็ลุกโชนอย่างรุนแรง แต่อิมพ์นั้นอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมากเพราะเปลวไฟนี้แปลกเป็นอย่างจริงๆ แทนที่มันจะเป็นสีส้มแดงแต่นี่มันกลับเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินอย่างสมบูรณ์ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกคนหวาดกลัวเป็นอย่างมาก !

“เปลวไฟสีฟ้า…” เอวาลินพึมพำอย่างเงียบ ๆ และจ้องมองไปยังเกาะที่อยู่ไกลออกไปในขณะที่คนอื่นรอบๆเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง พวกเขาวิ่งกันอย่างร้อนรนและดูเหมือนจะวิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้แต่คนที่กำลังจะขึ้นสะพานมาพวกเขาก็ยังเลือกวิ่งกลับไปและตรงนั้นอิมพ์ก็ได้ยินคำพูดหนึ่งตะโกนซ้ำไปซ้ำมา   เขานั้นค่อนข้างสับสนเกี่บวกับเรื่องนี้เพราะนั่นเป็นทางตรงข้ามกับเปลวไฟและปกติแล้วเปลวไฟก็ไม่ได้เป็นสีฟ้าเช่นนั้น

แม้ว่าอวาลินจะพูดอย่างนั้น แต่มันก็เป็นเรื่องจริง “ดะ - เดอะซัน…นั่นคือเดอะซัน…ไปเร็วเข้า!” เอวาลินตะโกนออกมาและจับมืออิมพ์ลากตามหลังเธอไปทันทีด้วยความเร็วสูงสุดในขณะเดียวกันโทมัสและเจมส์ก็วิ่งอยู่ข้างหน้าพวกเขา

และแม้ว่าพวกเขามาถึงด้านล่างของสะพานแล้วพวกเขาก็ยังไม่หยุด แต่กลับวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย อิมพ์เกือบจะทำหนังสือของเขาหล่นไปถึงสองสามครั้งดังนั้นเขาจึงค่อนข้างรำคาญและไม่มีความสุขเลยที่จู่ๆต้องมาวิ่งแบบนี้

แต่หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งสองหรือสามชั่วโมงต่อมาทั้งสี่คนก็หยุดวิ่งในที่สุดทุกคนก็ทรุดลงกับพื้นทันทีในขณะที่ท้องฟ้ามืดลงแล้ว แต่อิมพ์รู้สึกมีพลังอย่างน่าประหลาดใจแม้ว่าเมื่อวานเขาจะปางตายอยู่เลยก็ตาม นั่นอาจเป็นเพียงเพราะอิมพ์นั้นทำทุกอย่างได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อไงหละ แต่เขาก็รู้สึกว่าไม่อยากโม้ออกไปเมื่อเห็นได้ชัดว่าเอวาลินกำลังรู้สึกไม่สบาย

ด้วยสีหน้าซีดเซียวเกือบขาวบริสุทธิ์หญิงสาวก็มองไปที่โทมัสและเจมส์ด้วยความกลัว "พวกราชวงศ์อยู่ที่นั่นรึ .. ? พวกเจ้าราชวงศ์มาได้ยังไงกัน?!" เธอตะโกนออกมา แต่ดูเหมือนทั้งโทมัสและเจมส์กลับไม่มีคำตอบให้เลย

“ข้า…ข้าไม่รู้ แต่…เราจำเป็นต้องไปให้เร็วที่สุด…เราจะหยุดพักกันที่นี่ชั่วคราวเท่านั้นจากนั้นจะเดินทางต่อไปยังเมืองหลวงทันที  พวกราชวงศ์คงไม่ไปที่นั่นใช่ไหม   .. ?” โทมัสถามด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวขณะที่เอามือจับหน้าไว้และเจมส์เองก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ถูกต้อง… ดูเหมือนนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกกำลังไปรวมตัวกันที่นั่น…บางคนน่าจะรับมือกับพวกราชวงศ์ได้สักตัวหรือตัวคนใช่ไหม  ?” เขาถามขณะที่สั่นไปทั่วและอิมพ์ก็จ้องไปที่สองคน พวกเขาข่างดูน่ารำคาญนัก เมื่อคิดดังนั้นอิมพ์ก็มองไปที่เอวาลินและผลักมือเข้าไปในถุงเนื้อ จากนั้นก็ยืนให้มันให้กับเธอ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานั้นเขารู้สึกไม่ค่อยหิวนักเขาจึงเอาส่วนที่เหลืออยู่เล็กน้อยนี้ให้กับเธอ

" ข - ขอบคุณ แต่ข้ากินไม่ได้ ... เราควรหาอะไรกินกันก่อนดีไหม? แค่เนื้อย่างก็ยังดี…“เอวาลินพึมพำตอบก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน” ข้าจะไปหาฟืน…” เธอพูด แต่ก่อนที่เธอจะยืนได้อย่างมั่นคงร่างของเธอก็ทรุดลงอีกครั้งและมือก็เท้าลงบนพื้น   .

“เห้อ ดูเหมือนว่าข้ายังเหนื่อยอยู่นิดหน่อย …อีกสักครู่ข้าน่าจะเดินไหวแค่ต้องได้พักสักหน่อย …” หญิงสาวกล่าวเสริม แต่ในขณะที่เธอทำเช่นนั้นเจมส์ก็ส่ายหัว "ไม่เป็นไร ข้าไปเอง ... " เขาตอบเช่นนั้นแต่ในขณะที่เขาจะลุกขึ้นเข่าของเขาก็ทรุด โทมัสที่เห็นก็หัวเราะออกมา

“งั้นเจ้าคิดว่าใครกันที่จะเป็นคนเรื่องนี้ได้ .. ? ข้าทำให้ก็ได้นะถ้าเจ้าต้องการ   ..” โทมัสแนะนำ แต่เขาก็คล้ายกับเจมส์ เขาขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อยขณะที่ขาสั่นตลอดเวลา

"คิ... " อิมพ์ก็เดาะลิ้นออกมาเพราะรู้สึกรำคาญในความขี้เกียจของพวกเขา จากนั้นก็มองไปที่เอวาลิน   "ไฟ ไม้?" เขาถามและดึงเสื้อคลุมของเขาไปด้านข้างเพื่อแสดงกริชที่ผูกไว้กับสายกระเป๋าของเขา "ไม้?"อิมพ์พูดเสริมและเอวาลินก็ยิ้มให้เขาเล็กน้อย   “ใช่นั่นคือไม้…เจ้าคิดว่าสามารถหาไม้แบบนี้มาให้เราเยอะๆได้หรือเปล่า  ?” เอวาลินถามพลางดึงไม้ที่วางอยู่ใกล้เธอและอิมพ์ก็มองใกล้ ๆ ก่อนจะพยักหน้า

เมื่อไม่นานมานี้เขานั้นเห็นแท่งไม้จำนวนมากอยู่! พวกมันถูกกองรวมกันอยู่แล้วดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะหาพวกมันจำนวนมากได้! "ใช่!" อิมพ์ตะโกนออกมาและหันกลับไปทันทีพยายามนึกว่าไม้พวกนั้นอยู่ที่ไหน

แต่หลังจากนั้นไม่นานอิมพ์ก็นึกออก และในขณะที่เขาเดินผ่านป่าไปได้ไม่นานเขาก็พบกองไม้อีกครั้ง แต่กลับมีบางอย่างเกิดขึ้น มีเจ้าตัวน่ารำคาญบางอย่างกำลังหลับใหลอยู่ตรงนั้นและอิมพ์ก็ไม่ชอบสิ่งนั้นเลย

ดังนั้นด้วยความโกรธอิมพ์จึงหยิบกริชไม้ที่เขาพดติดตัวไว้ออกมาและจ้องไปที่สิ่งนั้น! แต่อิมพ์รู้ว่าเขาต้องระวังเพราะถึงแม้ว่าตอนนี้มันจะไม่เป็นอันตรายและหลับอยู่ แต่เมื่อไหร่ที่เขาปลุกมันขึ้นมาเขาจะถูกโจมตีทันที ! เขาได้เรียนรู้บทเรียนเช่นนี้มาก่อนเมื่อเขายังอยู่กับพี่น้องของเขา

อย่างช้าๆอิมพ์ก็เคลื่อนที่ข้ามระยะห่างระหว่างเขากับกองไม้อย่างเงียบ ๆเท่าที่จะทำได้และเมื่อเขาไปถึงเจ้าตัวที่นอนอยู่บนแท่งไม้เขาก็เหวี่ยงปลายแหลมของกริชไปที่หัวของมันโดยตรง! และด้วยเสียงแตกที่ดังขึ้น เลือดที่มีกลิ่นหอมก็กระเซ็นไปทั่วอิมพ์และไม้ที่เสียบอยู่  แต่ฉากที่สวยงามนี้กลับถูกขัดจังหวะด้วยการแจ้งเตือนที่น่ากลัว

[ไก่ฟ้า -40 ความเสียหาย]

[คุณโจมตีโดยไม่มีใครสังเกตเห็น! ความเสียหายเพิ่มขึ้น 20%]

[คุณโจมตีจุดอ่อน! ความเสียหายเพิ่มขึ้น 50%]

[คุณโจมตีศัตรูที่หลับใหล! ความเสียหายเพิ่มขึ้น 50%]

[ความเสียหายทั้งหมด: 108]

[คุณฆ่าไก่ฟ้า]

[คุณเลเวลขึ้น!]

[ความเชี่ยวชาญกริชเริ่มต้นเพิ่มระดับ!]

[คุณฆ่าศัตรูด้วยการโจมตีครั้งเดียว!]

[ความแข็งแกร่ง +1] [ความว่องไว +1]

[สกิลลอบเร้นระดับต้นถูกเรียนรู้ ]

อิมพ์ที่เห็นพวกมันปรากฏขึ้นมาอย่างกระทันหันก็เหวี่ยงกริชไม้ไปมาที่การแจ้งเคือนและทำให้พวกมันหายไปในเมฆหมอกอย่างรวดเร็ว จากนั้นอิมพ์ก็ยัดเจ้าตัวนั้นไว้ในกระเป๋าของเขาเพื่อเก็บไว้กินที่หลังแม้ว่าเจ้าตัวนี้จะไม่ได้เป็นสิ่งเดียวที่น่าสนใจบนกองไม้ก็ตาม

และสิ่งที่วางอยู่บนกองไม้ก็ดูเงางามดังนั้นเขาจึงคิดว่ามันคือของดี  ! โชคดีที่อิมพ์ยัดลงในกระเป๋าของเขาได้ จากนั้นเขาก็คว้ากองไม้ที่ติดกันแน่นและลากกลับไปหาเอวาลินกับเจ้าคนชั่วทั้งสองที่กำลังรออยู่ และดูเหมือนว่าเจ้าคนชั่วทั้งสองจะค่อนข้างประหลาดใจทีเดียวที่เห็นอิมพ์น้ำไม้จำนวนมากมาด้วยความรวดเร็ว  !

“เจ้า…เจอพวกมันไหม” เอวาลินถามด้วยรอยยิ้มเบา ๆ จากนั้นก็มองไปที่อิมพ์ใกล้ ๆ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย“เดี๋ยว นี้เจ้าเลือดออกรึ!” เธออุทานออกมาทันทีเมื่อเห็นรอยแดงที่กระเซ็นบนเสื้อคลุมของอิมพ์ แต่เขาก็ทำเพียงแค่ส่ายหัวอย่างภาคภูมิใจแล้วยัดมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อดึงศัตรูตัวแรกที่เขาฆ่าตัวตายออกมา

“เดี๋ยวก่อนนั่นรังของไก่ฟ้างั้นรึ” เธอถามด้วยความประหลาดใจและโทมัสก็ยิ้มเบา ๆ “หึ อย่างน้อยตอนนี้เรามีอะไรกินแล้วหละนะ…ที่เหลือก็แค่…” คนชั่วก็ชี้ไปที่ไก่ฟ้า แต่อวาลินกลับขมวดคิ้ว“เฮ้! เขาเป็นคนฆ่ามันนะ ดังนั้นเขาคือคนที่ต้องเก็บมันไว้  ! รู้ใช่ไหมว่าเขากินเยอะกว่าเราอีก!”

"ใช่ เพราะมันตะกละยังไงหละ! มันนั้นกินจุเกินไป มันไม่จำเป็นต้องกินมากมายขนาดนั้นก็ได้ ดังนั้นพวกเราจะเอามันมาและยางมันซะ ข้าหิวแล้ว  !" เจมส์อุทานพยายามที่จะแย่งไก่ฟ้าจากอิมพ์ ซึ่งเขาก็ถอยออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อที่ขัดขวางไม่ให้เจมส์ทำเช่นนั้น

"ไอ่เวรนี้ - เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" เจมส์ตะโกนออกมาและพยายามจะขยับเข้าไปใกล้อิมพ์ แต่เอวาลินหยุดเขาอย่างรวดเร็ว "หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เราต้องทำตามที่ตกลงกันไว้! เราจะต้องปฏิบัติกับเขาอย่างที่ข้าต้องการเท่านั้น และนั่นเขาก็เป็นคนล่ามันเอง…." เอวาลินบอกเขาออกไป แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงบ่นที่ท้องของเธอซึ่งเป็นสิ่งที่อิมพ์ได้รู้มาว้า มันคือสัญญานที่บอกว่าเธอกำลังหิว

เขาไม่ต้องการมอบมันให้กับเจมส์หรือโทมัสด้วยความเต็มใจ แต่เขาไม่คิดที่จะงกเหยื่อของเขาต่อเอวาลินเลย ด้วยการที่อิมพ์นั้นไม่ได้หิวอยู่แล้วดังนั้นเขาจึงมองไปที่มืออย่างรวดเร็วและเอามันไปให้กับเอวาลิน  "เอา." อิมพ์กล่าวและเอวาลินก็ขมวดคิ้วตอบ "เจ้าแน่ใจหรือ" เธอถามเขาและอิมพ์ก็พยักหน้าช้าๆ

“อิมพ์ไม่หิว เอวาลินหิว” อิมพ์บอกเธอพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า จากนั้นเธอก็ค่อยๆรับนกจากเขา "เพื่อเป็นการขอบคุณ อย่างน้อยเจ้าสองคนช่วยจัดการไก่นี่ได้ไหม ? ข้าจะพาเขาไปล้างเลือดออกจากเสื้อคลุมก่อน ไม่งั้นมันอาจดึงดูดอสูรได้  ... "เอวาลินพูดช้าๆและพยายามที่จะยืนขึ้น จากนั้นก็ส่งเหยื่อให้กับโทมัสและเจมส์ซึ่งทั้งคู่ก็เริ่มก่อไฟอย่างช้าๆขณะที่จัดการกับไก่ฟ้าให้พร้อมสำหรับกิน