ตอนที่ 7 เขียน

ตอนที่ 7 เขียน

ตอนนี้อิมพ์กำลังเล่นกับชิ้นกระดูกในปากของมันซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่จากอสูรที่เจ้าตัวประหลาดทั้งสามฆ่า ตอนนี้มันทั้งสามเริ่มเดินอีกครั้งและอิมพ์ก็เพียงตามไปอย่างเคย

อิมพ์รู้สึกแปลก ๆ ตั้งแต่ตอนที่อสูรตัวนั้นตายไป มันไม่เพียงหยุดรู้สึกเกลียดชังเอวาลินอย่างสมบูรณ์ แต่มันยังมีความรู้สึกอย่างอื่นอีกด้วย บางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปในร่างกายของมันนี้เป็นสิ่งที่มันไม่สามารถอธิบายได้จริงๆ

และมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นทางกายภาพ มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับความรู้สึก และก็เป็นความรู้สึกที่ทำให้มันขัดใจและเหมือนว่าเป็นบางสิ่งที่มันต้องทำ แต่สุดท้ายมันก็คิดไม่ออกจริงๆว่าสิ่งนั้นคืออะไรแม้ว่ามันจะพยายามคิดเท่าไหร่ก็ตาม

แต่มันนั้นสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่มันพยายามจดจ่อกับความรู้สึกแปลก ๆนี้ เจ้ากล่องที่ต่างออกไปก็จะปรากฏขึ้นตรงหน้ามัน

[คะแนนสเตตัสที่ยังไม่ได้ใช้ : 9]

ด้วยการที่อิมพ์ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันจึงทำเพียงจ้องมองไปยังเส้นที่อยู่ท้ายสุดของกล่องใบที่ต่างออกไป จากกล่องอีกใบที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมกันเส้นที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา  อีกอย่างไม่ว่าจะทำยังไงกล่องนี้ก็ไม่หายไปแม้ว่าอิมพ์จะฟาดลงไปกี่ครั้งก็ตาม

หรือจะต้องเป็นเพราะเจ้าตัวเพศเมียนั่นกัน ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดอิมพ์ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่ามันควรทำยังไงกับความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นนี้ดี มันเริ่มจะกลายเป็นบ้าไปแล้วเพราะความรู้สึกนี้ทำให้มันไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ   !

ดังนั้นอิมพ์จึงพยายามสนใจไปยังกล่องที่ปรากฏบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อหวังว่ามันจะรบกวนอิมพ์มากพอจนไม่สนใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นและในไม่ช้ามันก็ดูเหมือนจะได้ผล และอย่างน้อยก็มีกล่องใหม่ปรากฏขึ้นมา

[สเตตัสที่แนะนำให้เพิ่มประสิทธิภาพ: ความฉลาด  ท่านต้องการหรือไม่?]

อิมพ์ยิ้มอย่างสดใสด้วยความดีใจราวกับว่าได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้นจากกล่อง ! เมื่อสักครู่นี้เป็นครั้งแรกที่มันภาวนาให้กล่องปรากฏขึ้นมา  ! และอิมพ์ก็ตอบสนองออกมาโดยการตะโกนคำหนึ่งคำ มันเป็นคำเดียวที่อิมพ์รู้และมันก็เหมาะกับสถานการณ์ในตอนนี้

“ใช่!” มันร้องอุทานและยกมือขึ้นไปในอากาศ แต่ทันทีเจ้าตัวประหลาดทั้งสามก็หันมาหาอิมพ์และวางมือไว้บนอาวุธพร้อมที่จะโจมตีทุกสิ่งที่อาจปรากฏขึ้นได้ทุกวินาที แต่ไม่นานเจมส์ก็ส่งเสียงเดาะลิ้นออกมาและหันกลับไปเป็นคนแรกเพื่อเดินต่อ

“เกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?” เขาถาม แต่โทมัสแค่ยักไหล่ให้ในขณะที่เขากับเอวาลินเริ่มเดินต่ออีกครั้ง    "นั่นสิ แต่ใครจะไปรู้กันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าบ้านั่น " โทมัสชี้มาที่อิมพ์ แต่ทันทีก็มีบางสิ่งเกิดขึ้น

[ค่าสเตตัส 9 แต้มถูกเพิ่มให้กับค่า ความฉลาด]

[ค่าความฉลาดปัจจุบัน 20  ]

ความเจ็บปวดอันน่าสยดสยองและน่ากลัวปกคลุมไปทั่วหัวของอิมพ์จนมันรู้สึกร้อนรน มันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันตระหนักได้ว่ามันนั้นอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นและมันก็ต้องการรู้สิ่งใหม่ๆเกี่ยวกับตัวเอง

นอกจากความกระหายในความรู้แล้ว จิตใจของอิมพ์ที่มักจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อเจ้าตัวประหลาดทั้งสามนั้นกลับเกิดความสงสัยขึ้น แม้ว่าความเกลียดชังที่มีต่อเอวาลินจะหดหายไปแล้ว  แต่ตอนนี้มันก็เต็มไปด้วยคำถามมากมาย

'เกิดอะไรขึ้น'

'นั่นมันกล่องอะไร'

'พวกมันจะพาข้าไปไหน'

'ทำไมเอวาลินถึงสอนข้าพูดกัน'

'แล้วข้าจะหยุดความเจ็บปวดนี้ได้อย่างไร'

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความคิดที่อิมพ์ได้รับมาพร้อมกับความฉลาดที่เพิ่มขึ้นและหลังจากนั้นไม่นานมันก็ได้รับคำตอบสำหรับคำถามสุดท้าย

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนั้นหยุดลงด้วยตัวเองและอิมพ์ก็สามารถเดินตามหลังทั้งสามคนต่อไปได้ ในขณะเดียวกันอิมพ์ก็ค่อยๆมุ่งเน้นไปยังคำถามที่เหลืออยู่

และเพื่อตอบสนองต่อสิ่งเหล่านี้  คำว่า'ข้าไม่รู้'ที่อยู่ในจิตใจของอิมพ์ก็เปลี่ยนไป  จากคำว่า 'ข้าไม่รู้' มันก็ถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกใหม่และถูกแทนด้วยความอยากรู้และคำว่า 'ข้าอยากรู้'

แต่มันรู้ดีว่ามันไม่สามารถไปถามเจ้าสามตัวนั้นเกี่ยวกับคำถามที่เกิดขึ้นได้ ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเพราะมันนั้นยังทำไม่ได้ เจ้าตัวประหลาดทั้งสามดูเหมือนจะพูดคุยกันด้วยภาษาที่อิมพ์กำลังเรียนรู้อยู่ ดังนั้นสิ่งที่มันต้องทำตอนนี้คือพยายามทำความเข้าใจด้วความความคิดของตัวเอง

เมื่อผ่านไปเป็นเวลาหลายชั่วโมง ในขณะที่พวกเขาทั้งหมดกำลังเดินอยู่นั้นอิมพ์ก็กำลังพยายามหาไอเดีย แต่มันก็คิดอะไรไม่ออกเลย มันพยายามคิดแล้วแต่ดูเหมือนว่ามันจะยังขาดความฉลาดมากกว่านี้ แต่อย่างน้อยที่สุดมันก็สามารถจัดลำดับความสำคัญของปัญหาได้และรู้ว่าควรหาคำตอบให้กับสิ่งใดก่อน

อิมพ์จะต้องทำให้ตัวเองสามารถพูดคุยกับตัวประหลาดทั้งสามได้ อย่างแรกที่มันจะทำคือบอกโทมัสกับเจมส์ว่าพวกมันนั้นสารเลวขนาดไหน จากนั้นก็ถามทุกคำถามกับเอวาลิน  ! และด้วยความโชคดีของมันสิ่งที่มันกำลังคิดอยู่นั้นเป็นสิ่งเดียวกับที่เจ้าตัวสีแดงกำลังคิดอยู่ในใจเช่นกัน

ในขณะที่พวกเขาทุกคนหยุดพัก เมื่อดวงอาทิตย์หายไปเอวาลินก็นั่งลงพร้อมกับอิมพ์และคว้าหนังสือเปล่าที่เอวาลินหยิบมาก่อนหน้านี้ จากนั้นก็จับดินสอเพื่อเขียนเส้นที่บิดเบี้ยวอยู่ด้านในของมัน ถึงแม้ว่าลายเส้นนั้นจะเบี้ยวไปบ้างแต่มันก็คือเส้นตรง!

จากนั้นกล่องพวกนั้นก็เปลี่ยนไป! อิมพ์แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง แต่ในไม่ช้าเอวาลินก็ลากเส้นที่ขมุกขมัวเข้าหาตัว ด้วยความตื่นเต้นที่อาจจะหาวิธีเรียนรู้เกี่ยวกับพวกมันได้อิมพ์จึงกระโดดขึ้นและยกมือขึ้นไปที่กล่องใดกล่องหนึ่ง

“เอิ๊ก…อั๊ก… !!” มันพยายามอธิบาย แม้ว่ามันจะไม่รู้ว่าพวกนี้คืออะไรแต่ดูเหมือนว่าเอวาลินจะรู้

"เจ้าเห็นมันด้วยหรอ ?การแจ้งเตือนพวกนั้นหน่ะ" เธอถามด้วยรอยยิ้มกว้างและอิมพ์ก็พยายามพูดซ้ำคำนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“กังแจ่งเตือง!” มันร้องอุทาน และเมื่อมันรู้ว่าตัวเองสามารถพูดคำยาวๆได้เร็วขึ้น อิมพ์ก็รู้สึกภาคภูมิใจและพยายามเลียนเสียงให้เหมือนมากขึ้น !

[ทักษะการเข้าใจภาษาทั่วไประดับเริ่มต้น เพิ่มขึ้น!]

และในทันทีคำที่อิมพ์เพิ่งพูดดูออกมานั้นก็เหมือนจะตราตรึงอยู่ในใจของมัน เจ้าคำว่า ‘ กล่อง’ ที่มันใช้เรียกเสมอนั้นก็ได้เปลี่ยนไปเป็น 'การแจ้งเตือน' มันเป็นคำที่ยาวกว่ามาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างมันกลับดูน่ากลัวน้อยกว่าคำว่า 'กล่อง' จริงๆ ซึ่งอิมพ์ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่มันก็มีความสุขที่ได้รู้ว่ามันหมายถึงอะไร!

"ใช่ ! ต้องแบบนี้ ! อย่างน้อยเจ้าก็ยังรู้จักพวกมัน ... " เอวาลินพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดของเธอก่อนจะลากเส้นยาวลงไปตรงกลางหน้ากระดาษ

"เอาล่ะ ข้าคิดว่าเราควรจะเริ่มกันแบบนี้นะ เจ้าลองเอามันไปถือในมือดูสิ?" เจ้าตัวสีแดงถามอิมพ์ขณะที่เธอยื่นไม้เล็กๆที่ถืออยู่ในมือมาหา อิมพ์คว้ามันไปจากเธออย่างข้าๆและตระหนักว่าเอวาลินต้องการให้มันทำอะไรแต่ทันทีเอวาลินก็ค่อยๆจูงมือของอิมพ์ขยับข้ามกระดาษ

"นี่คือการเขียน ข้าจะเขียนให้เจ้าดู เจ้าก็แค่เขียนตามมันก็พอ " เธออธิบายและอิมพ์ก็พยักหน้าช้าๆ "เขียน" มันพูดออกมาและรอยยิ้มของอวาลินก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย

"ถูกต้อง อันนี้คือตัว 'A' ไง จำได้ไหม ? ไหนลองพูดใหม่อีกครั้งสิ" เอวาลินถามอิมพ์และมันก็ทำตามที่เธอบอกโดยค่อยๆขยับไม้เป็นเส้นตรงสามเส้นในขณะที่มีเสียงขีดยาวดังออกมา

"เก่งมาก!" เอวาลินอุทานด้วยรอยยิ้มที่สดใสและยื่นมือของเธอเข้าไปในกระเป๋าของเธอเพื่อคว้ากระเป๋าใบเล็กที่มีกลิ่นหอมอร่อยอบอวนอยู่ออกมาให้อิมพ์ เอวาลินก็ค่อยๆหยิบก้อนเนื้อออกมาและส่งมันให้กับอิมพ์

ด้วยความสับสนอิมพ์ก็โอนเอนเล็กน้อยอยู่สักพักก่อนเริ่มสูดดมก้อนนั้น มันไม่แน่ใจว่าเอวลาลินต้องการให้มันทำอะไรแต่ก่อนที่มันจะตอบสนองเอวาลินก็หัวเราะเบาๆออกมา  "เจ้าจะต้องกินมันเข้าไป "เธออธิบายและค่อยๆจับเนื้อก้อนเล็ก ๆ ตรงหน้าขยับไปทางริมฝีปากของเธอ ก่อนที่จะส่งมันกลับไปให้อิมพ์

"ก๊ะ!" อิมพ์อุทานอย่างมีความสุขและดูดก้อนนั้นด้วยปากทันทีด้วยความกระหาย แต่ก่อนที่มัจะได้ทำเช่นนั้น  เอวาลินก็ดึงก้อนเนื้อกลับไป

“เดี๋ยวก่อน!” เธออุทานออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่อิมพ์กลับสับสนและคิดว่ามันควรจะกินเจ้าก้อนนี้ดีหรือไม่  ?

"เจ้าต้องพูด 'ขอบคุณ ' ก่อน ." เจ้าตัวสีแดงพูดเช่นนั้นแต่อิมพ์ก็ทำเพียงเอียงหัวไปด้านข้าง จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากเจ้าตัวสีดำ

“เจ้าพยายามจะสอนเรื่องมารยาทให้กับมันงั้นรึ ? เอาสิ ข้าคิดว่ามันคงทำได้แหละนะ ” เจมส์หัวเราะพร้อมกับยิ้มเยาะขณะที่เขามองไปยังอิมพ์และด้วยเหตุผลบางอย่างนี่ทำให้อิมพ์รู้สึกรำคาญเป็นอย่างมากับสิ่งที่ได้ยินแม้ว่ามันจะไม่เข้าสิ่งที่เจมส์พูดก็ตาม แต่อิมพ์นั้นคิดว่าเอวาลินคงต้องการให้มันพูดคำที่เธอเพิ่งพูดออกมา  มันจึงเริ่มพยายามทำเช่นนั้น

"จอบกุณ!" มันส่งเสียงออกมาอย่างพอใจในขณะที่ส่งสายตาเขม่นไปหาเจมส์ที่กำลังส่ายหัวและยิ้มเยาะ จากนั้นมันก็หันกลับมามองเอวาลินที่กำลังยิ้มให้กับอิมพ์อย่างมีความสุข

จากนั้นเอวาลินค่อยๆจับมือของมันและวางก้อนเนื้อลงบนฝ่ามือของมันอีกครั้งโดยทำท่าทางแบบเดิมซ้ำอีกรอบ เธอจับไปที่ก้อนเนื้อด้วยนิ้วทั้งสองก่อนจะขยับมาที่ปาก   “ทำแบบนี้ก็ได้แล้ว” เมื่อเธอพูดดังนั้นอิมพ์จึงพยายามเลียนแบบสิ่งที่เธอกำลังทำและจับก้อนเนื้อเล็ก ๆ ด้วยนิ้วมือของมันก่อนที่จะขยับไปทางปากพร้อมกับมองเอวาลินที่พยักหน้าอยู่

"ดี เอาหละ ตอนนี้เจ้าก็กินได้แล้ว  " เมื่อเธอบอกกับอิมพ์เช่นนั้น มันก็ค่อยๆอ้าปากขึ้นและวางก้อนเนื้อลงบนลิ้นของมันก่อนที่จะเขี้ยวอย่างรวดเร็วเพื่อบดขยี้เจ้าก้อนเล็กๆที่บอบบางนี้

"ทำได้ดีมาก ตอนนี้เขียนมาเขียนตัวอักษรต่อกันเถอะ" เธอบอกกับอิมพ์ จากนั้นมันก็เอียงหัวไปด้านข้างแล้วพูดว่า  "จอบคุณ" ด้วยน้ำเสียงที่สงสัยในขณะที่ยื่นมือไปข้างหน้าเพื่อขอก้อนเนื้ออื่น แต่เอวาลินก็ตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจลึก ๆ

"ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายเลยสินะ ... " เจ้าตัวสีแดงพึมพำกับตัวเองก่อนจะชี้ไปที่กระดาษอีกครั้งเล็กน้อยและเริ่มจูงมืออิมพ์อีกครั้ง

"เจ้าจะไม่ได้รับมันจนกว่าจะเริ่มเรียนต่อ" เมื่อเธอพูดเช่นนั้น อิมพ์ก็เริ่มขมวดคิ้วแต่ก็มองไปที่มือของมันและทำตามการเคลื่อนไหวของเอวาลินอีกสองสามครั้งจากนั้นมันก็เริ่มเขียนคำๆเดิมอีกครั้งก่อนที่การแจ้งเตือนจะปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ ทักษะการเข้าใจภาษาทั่วไประดับเริ่มต้นเพิ่มขึ้น!]

“ฮึก?” อิมพ์พึมพำออกมาก่อนที่จะเอียงศีรษะไปด้านข้างพร้อมกับแหงนหน้ามองการแจ้งเตือนด้วยความสับสน และมันก็ดูเหมือนจะบังเอิญอยู่ทางเดียวกับเอวาลินที่เอียงตัวเข้ามาเล็กน้อย

"อ่า การแจ้งเตือนงั้นรึ ? หืม หวังว่าข้าจะอ่านมันได้ผ่านเงาสะท้อนในดวงตาของเจ้านะ   ... " เอวาลินกระซิบและแม้ว่าอิมพ์จะไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูด แต่มันก็รู้บางสิ่ง

มันจำตัว 'A' ที่ปรากฏขึ้นในการแจ้งเตือนได้  ! ด้วยความตื่นเต้นมันชี้ไปยังสิ่งที่มันมองเห็นจากนั้นก็มองไปที่เอวาลกินพร้อมกับส่งเสียงซ้ำๆ

"A! A!" เมื่อมันอุทานออกมาแบบนี้ เอวาลินจึงก็เริ่มยิ้มตอบ "โอ้ เจ้าจำคำนี้ได้แล้วรึ ?" เธอถามอย่างมีความสุขจากนั้นก็จับมือกันอย่างตื่นเต้น

"เยี่ยมไปเลย!