ตอนที่ 17 แผนการของดันโซ

ยามราตรีมาเยือน แสงไฟของหมู่บ้านค่อยๆ ไล่ความมืดออกไป

แต่เมื่อรัตติกาลมาเยือน ความสกปรกและความชั่วร้ายก็มักจะตามมาเช่นกัน

สำนักงานใหญ่หน่วยราก

สองเฒ่าผู้ชราแต่ยังเฉียบคม มิโตะคาโดะ โฮมุระ และอุตาทาเนะ โคฮารุ เดินเร็วไปยังห้องทำงานของดันโซ

"ดันโซ ดึกขนาดนี้ เจ้าเรียกเราสองคนมาทำไม?" มิโตะคาโดะ โฮมุระเอ่ยตรงๆ

ทั้งสามเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันมาหลายปี จะมีใครไม่รู้ไส้รู้พุงกันบ้าง?

ถ้าดันโซเรียกมาพบตอนนี้ คงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เป็นแน่

โฮมุระแก่เกินกว่าจะมานั่งเล่นคำ เขาไม่มีทั้งความอดทนและความอยากเสียเวลา

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของดันโซเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวดั่งดอกเบญจมาศที่ผลิบานเมื่อเห็นสหายเก่า

"โคฮารุ โฮมุระ พวกเราสามคนไม่ได้มานั่งคุยกันแบบนี้นานแล้วใช่ไหม?"

อุตาทาเนะ โคฮารุหรี่ตาลง ตอบรอยยิ้มเบญจมาศของดันโซด้วยรอยยิ้มของนางเอง

"มันก็จริงที่ไม่ได้เจอกันนาน แต่นั่นก็เพราะเจ้ายุ่งอยู่กับหน่วยราก ไม่เหมือนฉันกับโฮมุระที่เป็นแค่คนแก่ไร้อำนาจ ไม่มีอะไรให้ทำ"

เมื่อพูดถึงอำนาจ โฮมุระก็เงียบไปทันที สายตาเริ่มระแวดระวังจ้องมองดันโซ

หากเขาคาดไม่ผิด การพบกันครั้งนี้คงเกี่ยวกับตำแหน่งโฮคาเงะ

"ทั้งหมดนี้ก็เพราะความกตัญญูของซึนาเดะไม่ใช่หรือ?" ดันโซกล่าว พลางเหลือบมองโคฮารุอย่างมีความหมาย

แม้โฮมุระและโคฮารุจะดูเป็นผู้อาวุโสผู้สุขุม แต่ที่จริงแล้วโคฮารุต่างหากที่เป็นคนชอบวางแผน ส่วนโฮมุระก็แค่ร่วมมือไปกับนาง

ผู้หญิงแก่...

พวกนางชอบวางแผนแม้ในเรื่องเล็กน้อย

"ก็จริง ซึนาเดะน่ะเป็นที่นิยมมาก ดูท่าคงจะได้นั่งตำแหน่งโฮคาเงะเร็วๆ นี้ และเมื่อถึงตอนนั้น นางจะจัดการล้างบางในแผนกแอนบุแน่นอน" โคฮารุพูดยิ้มๆ

เชอะ หัวเราะเข้าไปเถอะ ยายแก่ คิดว่าตัวเองยังสาวอยู่หรือไง?

น่าขยะแขยง

ดันโซแอบสะอิดสะเอียนกับเสียงหัวเราะของโคฮารุ แต่เขาก็ยังต้องการความร่วมมือจากโคฮารุและโฮมุระ

ตามโครงสร้าง หน่วยรากถือเป็นส่วนหนึ่งของแอนบุ

ในฐานะโฮคาเงะ ซึนาเดะมีอำนาจเด็ดขาดเหนือแอนบุ หากนางตั้งใจจะล้างบาง หน่วยรากย่อมหนีไม่พ้น และดันโซก็จะหมดอิทธิพลยิ่งกว่าโฮมุระกับโคฮารุเสียอีก

หน่วยรากเติบโตภายใต้การนำที่โหดเหี้ยมของดันโซ เขาได้รวบรวมบุคลากรที่มีพรสวรรค์จากตระกูลต่างๆ เอาไว้ หากเขาสูญเสียการควบคุม พรุ่งนี้เขาอาจ "สำลักน้ำ" ตายอย่างลึกลับก็เป็นได้

ดันโซไม่มีทางยอมตายอย่างน่าอัปยศเช่นนั้น และไม่คิดจะยอมเสียอำนาจไป

"ไม่ต้องอ้อมค้อมกันหรอก ตอนนี้ซึนาเดะมีอำนาจสูงสุด และการที่พวกเจ้ามาที่นี่ก็แสดงว่าพวกเจ้าเองก็ไม่ยอมรับสถานการณ์นี้เช่นกัน"

โฮมุระกับโคฮารุยังคงเงียบ พวกเขาไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ

พออยู่จุดสูงสุดมานาน ใครจะยอมสละอำนาจได้ง่ายๆ?

จิ้งจอกเฒ่าสองตัว... ถ้าไม่พูดล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน

ใบหน้าของดันโซยังคงยิ้ม แต่ในใจนั้นดำยิ่งกว่าถ่าน

"ในหมู่บ้าน ซึนาเดะเป็นที่รักใคร่ของประชาชน แต่ฉันได้ยินมาว่าไดเมียวไม่พอใจนาง และอาจพิจารณาตัดงบประมาณทางทหารของโคโนฮะ หากเป็นเช่นนั้น พวกเจ้าคิดว่านางจะยังรักษาตำแหน่งโฮคาเงะไว้ได้หรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของโฮมุระก็สว่างวาบขึ้นทันที

"ดันโซ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมีแผนสำรอง แบบนี้แสดงว่าเจ้าได้ตกลงอะไรบางอย่างกับไดเมียวแล้ว?"

ดันโซรีบปฏิเสธ "ไม่ใช่ฉัน อย่าพูดมั่ว ฉันแค่ได้ยินข่าวลือมาเท่านั้น"

เรื่องแบบนี้สามารถใช้เป็นหลักฐานโจมตีเขาได้ แม้เขาจะเป็นคนอยู่เบื้องหลังก็ตาม เขาไม่มีทางรับสารภาพเด็ดขาด

โฮมุระแค่ลองล่อให้เขาหลุดพูดเท่านั้น

โคฮารุก็ยิ้มเช่นกัน "หวังว่าเฒ่าอย่างเรายังจะพอมีค่าอยู่บ้าง หลังจากเป็นที่ปรึกษาของโฮคาเงะมานาน พอจะต้องวางมือลงทันทีแบบนี้ มันก็รู้สึก...ไม่ชินเลย"

"พวกเจ้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับฉัน ฉันว่าพวกเจ้าก็ยังมีคุณค่าสำหรับตำแหน่งที่ปรึกษาโฮคาเงะอยู่ไม่ใช่หรือ?" ดันโซตอบ

"แน่นอน!" โฮมุระและโคฮารุพยักหน้าก่อนจากไป

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากกว่านี้ ทุกอย่างได้ถูกวางไว้แล้ว

เพราะสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่นั้น... เรียกว่ากบฏก็ไม่ผิดนัก

เมื่อดันโซมองดูพวกเขาเดินจากไป แววตาเขาก็หม่นดำลง ดวงตาเล็กๆ คู่นั้นราวกับซ่อนความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งไว้

สองเฒ่าเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ อุตาทาเนะ โคฮารุตามโฮมุระ มิโตะคาโดะเข้าไปในบ้าน

ไม่ต้องห่วง พวกเขาไม่ได้คิดทำอะไรไม่เหมาะสม แค่ต้องการหาข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องในวันนี้

"โคฮารุ ดันโซน่ะจับอำนาจแน่นยิ่งกว่าซึนาเดะเสียอีก ถ้าเขาได้เป็นโฮคาเงะ เจ้าคิดว่าเราจะยังมีพื้นที่ให้ขยับหรือ?"

โคฮารุหัวเราะ นางพอใจกับความไร้วิสัยทัศน์ของคู่หู

ถ้าไม่ใช่เพราะโฮมุระโง่ขนาดนี้ ความร่วมมือของพวกเขาคงไม่ยืดยาวมาจนถึงตอนนี้!

"แน่นอนว่าดันโซจะไม่ยอมปล่อยอำนาจ หน่วยรากอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา การรวมศูนย์อำนาจจะรวดเร็วกว่าซึนาเดะเสียอีก ถ้าเขาได้เป็นโฮคาเงะ หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านจะอยู่ภายใต้เงื้อมมือเขาทั้งหมด สายลับทุกคนที่เราวางไว้ในแอนบุและสำนักงานโฮคาเงะจะถูกเผยออกหมด"

โฮมุระรู้สึกเหมือนสมองตามไม่ทัน

"งั้นเจ้าสนับสนุนเขาทำไม?"

โคฮารุส่ายหัว "ฉันไม่เคยสนับสนุนเขา ฉันแค่ต้องการให้เขาเป็นผู้เข้าแข่งขัน... เพื่อให้อีกคนได้ประโยชน์"

"เจ้าหมายถึง..."

"บุตรชายของโฮคาเงะรุ่นที่สาม อาจารย์ของกลุ่มอิโนะ-ชิกะ-โจ รุ่นใหม่... ซารุโทบิ อาสึมะ!"

โฮมุระขมวดคิ้ว "แค่อาสึมะคนเดียว คงไม่พอจะซื้อใจหมู่บ้านได้หรอก"

โคฮารุยิ้มมุมปาก "ตรงนี้แหละที่สายตาของรุ่นสามล้ำลึก อาสึมะอาจจะไม่พอ... แต่เขามีสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่านั้น หญิงสาวที่ดีคนหนึ่ง"

"เจ้าหมายถึง ยูฮิ คุเรไน?"

โคฮารุพยักหน้า "ถูกต้อง ฮิวงะ ฮินาตะ เป็นลูกสาวของฮิอาชิ อินุซึกะ คิบะ เป็นทายาทตระกูลอินุซึกะ และอาบุราเมะ ชิโนะ เป็นบุตรของชิบิ ทั้งสามตระกูลสนับสนุนพวกเขา บอกฉันมาสิ อาสึมะจะได้เป็นโฮคาเงะหรือไม่?"

โฮมุระตกตะลึง

"ที่แท้เจ้าลิงแก่ก็วางแผนมานานแล้ว... ไม่แปลกเลยที่เขาได้เป็นโฮคาเงะ ส่วนพวกเราก็แค่ที่ปรึกษาเท่านั้น ระดับการวางแผนของเขาสูงเกินจริงๆ"

โคฮารุยิ้มอย่างพอใจ

นางรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

แต่เพราะการให้อาสึมะได้เป็นโฮคาเงะยังต้องพึ่งพาพวกตน นางจึงยังไม่เปิดเผยออกไปก่อนหน้านี้

โชคร้ายที่โฮคาเงะรุ่นสามถูกโอโรจิมารุสังหาร แผนการที่วางไว้มานานจึงขาดตอน

แต่ตอนนี้ สิ่งเหล่านั้นจะกลายเป็นรากฐานให้โคฮารุช่วงชิงอำนาจกลับคืน

นางไม่ต้องการตำแหน่งโฮคาเงะ แต่ "อำนาจ" ในฐานะที่ปรึกษาโฮคาเงะ... สิ่งนั้นไม่มีทางยอมสละแน่นอน

พวกเขาคือศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่สอง เซ็นจู โทบิรามะ พวกเขาเคยเสียเลือดและสละชีพเพื่อความรุ่งเรืองของโคโนฮะ

นี่คือสิ่งที่พวกเขาควรได้รับโดยชอบธรรม

และ...จะไม่มีสิ่งใดขวางทางพวกเขาได้อีกแล้ว.