บทที่ 18 แฟนคลับสายมีเหตุผล

บทที่ 18

“เรียบร้อยแล้ว\~”

จางจิ้งเหวินเก็บปากกาลายเซ็นใส่กระเป๋า สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความสำเร็จ

“จะถ่ายรูปคู่กันไหม?” เธอเสนอด้วยท่าทีใจดี ไม่ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

เฉินเฟิงอยากจะปฏิเสธใจจะขาด แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดตามมารยาท

“แน่นอนครับ”

เขาหยิบมือถือออกมา ถ่ายรูปคู่กับเธอหนึ่งใบ จางจิ้งเหวินยังถึงขั้นขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับชูสองนิ้วแบบสดใส สะท้อนความมั่นใจในความดังของตัวเองแบบเต็มพิกัด

“ขอบคุณนะ”

เฉินเฟิงเก็บโทรศัพท์ เสร็จก็เตรียมจะเดินหนีออกมาทันที

จางจิ้งเหวินพยักหน้ายิ้มๆ

“คราวหน้าก็ขอให้เชียร์กันแบบถูกต้องล่ะ ไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย...ว่าแต่คุณชื่ออะไรนะ?”

เฉินเฟิงลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบตามตรง

“เฉินเฟิง”

“อืม งั้นไว้เจอกันใหม่ ขอให้ชีวิตนายมีความสุขนะ\~”

แม้ในใจจะดีใจที่มีแฟนคลับทุ่มเทอย่างเขา แต่จางจิ้งเหวินก็ยังรู้จักวางตัวดี ไม่คิดจะสนิทสนมจนเกินไป ระยะห่างที่เหมาะสมระหว่างดารากับแฟนคลับ เธอก็ยังรักษาไว้ได้ดี

พูดจบ เธอก็เดินจากไปพร้อมกับหวังเยว่เอ๋อ ไม่หันกลับมาอีก

เฉินเฟิงมองแผ่นหลังของสองสาวจนลับสายตา แล้วก็ถอนหายใจโล่งอก

ผู้หญิงคนนี้...เข้าใจอะไรไปเองทุกอย่างเลยจริงๆ...คิดเอาเองหมด

จู่ๆ ก็สร้างเรื่องในหัวซะว่าฉันเป็นแฟนคลับโรคจิตของเธอ เฮ้อ…จะเวอร์ไปถึงไหน!?

ฉันไม่แม้แต่จะรู้ว่าเธอเป็นใคร จะให้คลั่งไคล้จนสะกดรอยตามเนี่ยนะ!?

ได้แต่พูดว่า…เธอคิดไปเองทั้งนั้น!

แต่ถ้าไม่เล่นตามน้ำ ให้เธอเข้าใจไปแบบนั้น ก็คงหนีไม่พ้นโดนแจ้งตำรวจข้อหาตามรังควานแน่ๆ

ตอนนี้...เสียเสื้อเชิ้ตขาวราคาหลักสิบไปหนึ่งตัว แลกกับการสลัดหลุดจากผู้หญิงประหลาดคนนี้ เฉินเฟิงถือว่ายอมได้

เขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว เสื้อเชิ้ตตัวนี้ก็ใส่มาสองสามปีได้ ถึงเวลาก็ต้องโละทิ้งอยู่ดี

เขาควักแบงค์ร้อยให้คนขับแท็กซี่ เป็นค่ารถที่ให้แบบไม่คิดมาก แล้วก็เรียกรถใหม่อีกคันตรงนั้นทันที

รอบนี้เขาตรงดิ่งกลับโรงแรม ไม่มีเหตุวุ่นวายใดๆ เกิดขึ้นอีก

ขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นห้า แล้วเปิดประตูเข้าห้องได้อย่างราบรื่น

ไม่มีเจอสาวเจ้าคนนั้นอีก…ค่อยโล่งใจหน่อย!

พอเข้าห้อง เฉินเฟิงก็จัดการถอดเสื้อทันที จะได้เปลี่ยนตัวที่มีลายเซ็นนั่นออก

เขาหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาดู พอเห็นลายเซ็นที่อยู่ตรงหลังเสื้อ

เส้นสายดูฟุ้งๆ ลวดลายเหมือนมังกรพ่นหมึก แต่มองดีๆ ก็ยังอ่านออกว่า... "จางจิ้งเหวิน"

เฉินเฟิงเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้ว หยิบมือถือขึ้นมา

ลองดูสิ...ว่าเธอเป็นใครกันแน่?

นิ้วเขากดค้นหาในแอปฯ ทันที...

แล้วก็ปรากฏว่ามีจริงเสียด้วย "จางจิ้งเหวิน" เป็นนักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่นาน อยู่ในระดับดาราเกรดสิบแปดที่แทบไม่มีใครรู้จัก

ข่าวส่วนใหญ่ที่มีเกี่ยวกับเธอก็เป็นพวกรายงานโปรโมตซีรีส์แนวเซียนเซียนเรื่องใหม่ "เซียนสัมพันธ์ฝันนิรันดร์" ที่กำลังจะออกอากาศ โดยเธอรับบทเป็นนางเอก

มีภาพโปรโมตของเธอในชุดโบราณ หน้าตาในรูปนั้นสวยหยาดเยิ้ม ดูอ่อนหวานราวเทพธิดาจากแดนสวรรค์

แต่...พอมองเทียบกับภาพเธอในชีวิตจริงแล้ว เฉินเฟิงได้แค่ส่ายหน้าเบาๆ

หน้าตาในภาพนี่มันคนละคนกับตัวจริงเลยไม่ใช่เรอะ?

สงสัยจะรีทัชหนักมือไปหน่อย...

หลังจากอ่านข่าวอยู่ไม่กี่บทความ เฉินเฟิงก็เริ่มหมดความสนใจ เขากดปิดหน้าจออย่างไม่ใยดี

แค่ดาราโนเนมคนหนึ่ง...

จะไปคลั่งไคล้อะไรกับเธอได้ขนาดนั้นกัน?

ให้บอกว่าเป็นแฟนคลับยังไม่รู้จักชื่อเธอเลยด้วยซ้ำ!

อีกด้านหนึ่ง จางจิ้งเหวินกับหวังเยว่เอ๋อก็กลับมาถึงห้องพักโรงแรมช้ากว่าเฉินเฟิงไปเพียงไม่กี่นาที

ในที่สุด หวังเยว่เอ๋อก็อดถามไม่ได้

“เธอมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนคลับโรคจิตของเธอจริงๆ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” จางจิ้งเหวินตอบด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจแบบไม่เปิดช่องให้สงสัย “เขาเองก็ยอมรับกับปากว่าใช่! เขาตามฉันมาตั้งแต่ที่เมืองซิ่วโจวแล้วนะ! นั่งเครื่องบินไฟลต์เดียวกันมาปักกิ่ง แถมตอนต่อแถวลงเครื่องยังมายืนอยู่ข้างหลังฉัน ตั้งใจชนฉันเบาๆ อีกต่างหาก แต่เขาก็ยังสุภาพอยู่หรอก แค่ชนแผ่นหลัง ไม่ได้แรงอะไรมาก”

“แล้วหลังจากนั้นก็อย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ” จางจิ้งเหวินเล่าต่ออย่างกระตือรือร้น “ฉันมั่นใจว่าเขาต้องจ่ายเงินจ้างคนขับแท็กซี่ให้ขับรถชนท้ายสองรอบติดๆ กัน เพื่อให้ฉันสังเกตเห็นเขา! เขายังมีเส้นสายรู้ได้ด้วยว่าฉันพักที่โรงแรมไหน แล้วแกล้งมาเช่าห้องตรงข้ามอีก คิดดูสิ! ถ้าไม่เรียกว่าทุ่มสุดตัวเพราะความหลงใหล แล้วจะเรียกว่าอะไร?”

“เฮ้อ...ฉันคงมีเสน่ห์เกินไปจริงๆ คนถึงได้ลงทุนตามจีบกันขนาดนี้...ว่าไปก็ไม่ถึงกับน่ารำคาญนะ ฉันยังแอบรู้สึกดีอยู่นิดๆ ด้วยซ้ำ”

หวังเยว่เอ๋อยังลังเลอยู่บ้าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

“แต่ฉันดูยังไง...เขาก็ไม่ได้เหมือนคนเป็นแฟนคลับเธอเลยนะ อย่างน้อย...ตอนอยู่ต่อหน้าเธอ เขาก็ไม่เห็นจะดูตื่นเต้นดีใจอะไรเลย เงียบสงบแบบสุดๆ”

จางจิ้งเหวินนิ่งไปแวบหนึ่ง แต่ก็รีบหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองทันที

“เอ่อ…เขาน่าจะเป็นพวกแฟนคลับสายมีเหตุผล ไม่ได้คลั่งแบบแฟนพันธุ์แท้ทั่วไปไง!”

หวังเยว่เอ๋อหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“แต่ถ้าเป็นแฟนคลับสายมีเหตุผลจริงๆ ก็ยิ่งไม่มีทางเป็นแฟนคลับโรคจิตนะสิ!”

คำพูดนี้ทำเอาจางจิ้งเหวินเริ่มฉุนขึ้นมาทันที

“เขาก็บอกเองว่าใช่นี่! ถ้าไม่ใช่แฟนคลับ จะตามฉันมาตลอดขนาดนี้ได้ไง? หรือเธอจะบอกว่าเขาเป็นพวกโรคจิตล่ะ!?”

หวังเยว่เอ๋อมองหน้าเพื่อนสาวที่เริ่มไม่สบอารมณ์ แล้วลังเลอยู่นาน ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ เพื่อพาเธอกลับมาสู่ความเป็นจริง

“เธอเพิ่งเข้าวงการเมื่อพฤษภาคม ปีนี้ยังไม่ครบหกเดือนเลยนะ ตอนนี้มีผลงานแค่ซีรีส์ เซียนสัมพันธ์ฝันนิรันดร์ ที่ยังไม่ได้ออนแอร์ ซิงเกิลก็ออกมาแล้วแต่กระแสก็แค่พอถูไถ โฆษณาที่ถ่ายก็แค่ในระดับท้องถิ่น ไม่ได้ออกสื่อใหญ่ คนทั่วไปแทบไม่มีใครรู้จักเธอเลย จะมีแฟนคลับยังยาก แล้วนี่เธอบอกว่ามีแฟนคลับโรคจิตตามติดอีกเหรอ?”

จางจิ้งเหวินขึ้นเสียงทันที หน้าแดงเพราะโกรธ

“พูดอะไรน่ะ!? ถึงยอดขายเพลงจะไม่ได้ดีมาก แต่ก็ยังมีแฟนๆ ที่ชอบอยู่บ้าง! โฆษณาสองชิ้นที่ฉันเล่นก็ได้รับคำชมเยอะอยู่นะ! หลายคนชมว่าฉันสวย! จะไม่มีแฟนคลับได้ยังไง!?”

พูดจบ เธอก็จ้องหวังเยว่เอ๋อด้วยสายตาไม่พอใจ

ใครจะไปยอมรับว่าไม่มีคนรู้จักกันล่ะ!?

ฉันจะต้องดังให้ได้ ดูสิ!

หวังเยว่เอ๋อมองเธอแล้วก็ได้แต่ยิ้มขื่นๆ “ฉันไม่ได้จะมาดับฝันหรือกดความมั่นใจเธอหรอกนะ แค่อยากบอกว่า…บางทีเธออาจจะคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อยแล้ว เข้าใจไหม? ตอนนี้เธอยังไม่ได้ดังจริงๆ เลยนะ ถ้าแค่นี้ก็ลอยจนจับไม่ติดดิน แล้วถ้าดังขึ้นมาจริงๆ ไม่ลอยไปถึงฟ้าหรือไง? แบบนั้นมันจะกลายเป็นเป้าด่าของคนทั้งวงการเลยนะ”

“รอให้ เซียนสัมพันธ์ฝันนิรันดร์ ได้ออกอากาศก่อนเถอะ ฉันมั่นใจว่าเธอต้องดังแน่ อย่างน้อยก็ได้ขึ้นชั้นดาราเกรดสาม อาจจะขึ้นไปถึงเกรดสองด้วยซ้ำ เพราะงั้น...ฉันถึงต้องเตือนเธอล่วงหน้าไง เธอต้องจำไว้ให้ขึ้นใจเลยว่า อย่าลอยจนเกินตัวเด็ดขาด!”

จางจิ้งเหวินได้ยินก็ทำหน้ามุ่ย สีหน้าเจื่อนลงไปนิด

“ก็แค่แฟนคลับโรคจิตคนเดียวเอง ไม่เห็นต้องว่าเราลอยเลย...แถมเขาก็ยอมรับกับปากนะ ว่าตามฉันมาตลอด จะให้ฉันคิดว่ายังไงอีกล่ะ? เรื่องแบบนี้จะโกหกไปทำไมกัน? แล้วตอนที่ฉันเซ็นชื่อให้ เขายังยอมให้ฉันเซ็นกลางหลังเสื้อเลยนะ แบบนี้ยังจะปลอมอีกเหรอ?”

หวังเยว่เอ๋อส่ายหน้าช้าๆ

“ฉันว่านะ...เขาน่าจะกลัวว่าเธอจะโทรแจ้งตำรวจมากกว่า เลยต้องยอมแกล้งเล่นตามน้ำไง เธอลืมแล้วเหรอ? ตอนแรกเขาก็ปฏิเสธว่าไม่ใช่แฟนคลับอยู่นะ”

“เขานั่นแหละใช่ชัดๆ!” จางจิ้งเหวินยังคงไม่ยอมรับความจริง

ในใจเธอคิดว่า...เธอสวยมีเสน่ห์ขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กก็เป็นดาวโรงเรียนมาตลอด ใครเห็นก็ต้องเหลียวหลัง คนอย่างเธอเกิดมาเพื่อเป็นดาราโดยแท้

แม้ตอนนี้จะยังไม่ดัง แต่ถ้ามีใครตกหลุมรักเธอจนคลั่งขนาดนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก!

หวังเยว่เอ๋อเห็นว่าเธอยังดื้ออยู่ ก็เลยถอนใจแล้วปล่อยผ่าน

“โอเคๆ เธอจะเชื่อว่าเขาเป็นแฟนคลับก็เชื่อไปเถอะ”

เธอรู้จักนิสัยเพื่อนดี ถ้าเธอไม่อยากยอมรับ ยังไงก็เถียงไม่ชนะอยู่ดี

“แต่เธอก็ต้องระวังไว้บ้างนะ วันนี้บ่ายเธอต้องบินกลับซิ่วโจวแล้ว ถ้าผู้ชายคนนั้นยังตามเธอไปอีก เธอต้องแจ้งตำรวจทันที เข้าใจไหม?”

“เขาคงไม่ตามหรอกมั้ง...ฉันก็เตือนไปแล้ว”

“ยังไงก็ดูไว้ก่อนก็ดี ถ้าฉันไม่มีธุระฝั่งนี้ ฉันกะจะบินกลับกับเธอด้วยซ้ำไป”

“ไม่ต้องห่วงเลยน่า\~ ซิ่วโจวน่ะถิ่นฉันนะ!” จางจิ้งเหวินยิ้มมั่นใจ “เสี่ยวหลิวกับลุงหม่าเป็นคนมารับฉัน ถ้าไอ้หมอนั่นมันกล้าตามมาอีกล่ะก็ ฉันจะให้รู้ซะมั่งว่า คนของจางจิ้งเหวินไม่ใช่จะตามกันง่ายๆ! คราวนี้ฉันจะไม่ใจดีอีกแล้ว แฟนคลับโรคจิตน่ะ นักแสดงคนอื่นเขาก็รังเกียจกันทั้งนั้น!”

“เพื่อความปลอดภัย เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเที่ยวบินให้ดีกว่า ตอนแรกเราจองไว้บ่ายสามครึ่ง ฉันจะขยับไปเป็นห้าโมงครึ่ง”

“โอเค ไม่มีปัญหา\~”