บทที่ 7 หนีไม่พ้น!
บทที่ 7 หนีไม่พ้น!
บทที่ 7
เฉินเฟิงเดินออกมาจากเกมส์เซ็นเตอร์พร้อมความรู้สึกขุ่นๆ ในใจ
“หวังดีกลับกลายเป็นถูกเมิน... แบบนี้มันใช่เหรอ?”
จริงๆ เขาก็แค่คิดว่า ถ้าฉินเสี่ยวโหยวมาเที่ยวคนเดียว
ก็ตั้งใจจะพาไปส่งบ้าน หรือไม่ก็เรียกแท็กซี่ให้เธอกลับอย่างปลอดภัย
ก็แหม เด็กสาวอายุแค่สิบหก เดินเล่นยามดึกแบบนี้ มันน่าเป็นห่วงอยู่หรอก
แต่แล้วเธอก็หันหลังวิ่งหนีไปเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน
เฉินเฟิงถอนหายใจ พลางเดินไปยังที่จอดรถของตัวเอง
พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว
จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังลั่นจากด้านหลัง
“ลุงงง\~ ลุง! รอด้วยสิ!”
เฉินเฟิงหันกลับไป
เห็นฉินเสี่ยวโหยววิ่งกระหืดกระหอบมาตรงเขา หน้าแดงหอบแฮ่ก
พอวิ่งมาถึง เธอก็แว้ดใส่ทันที
“ลุงนี่มันอะไรเนี่ย!? จะรีบไปไหนกันนักหนา?”
เฉินเฟิงมึนตึ้บยืนงง
“เอ้า! นี่!”
เธอยื่นขวดน้ำอัดลมเย็นๆ ใส่มือเขา
ยังไม่ทันตั้งตัว เฉินเฟิงก็รับมาทันที
เขาพึมพำ
“เมื่อกี้ไปซื้อของเหรอ?”
“แล้วจะให้ไปไหนล่ะ?”
ฉินเสี่ยวโหยวทำตาเขียวใส่
“อย่าบอกนะว่าลุงคิดว่าหนูหนีไปจริงๆ?”
เฉินเฟิงเกาหัวแกรกๆ
“เอ่อ… ฮะๆๆ เปล๊า\~ เปล่าเลย ลุงไม่ได้คิดงั้นเลย\~”
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเองเข้าใจเธอผิด
แม้จะปากไม่ดี แต่นิสัยจริงๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก
“แล้วลุงรีบเดินหนีทำไม ไม่รอล่ะ?”
เธอยังไม่หยุดซักถาม
เฉินเฟิงยิ้มแห้ง
“ก็... ลุงจอดรถไว้อีกด้าน กะว่าจะขับมาจอดรอตรงนี้น่ะ”
“โอ้\~ ลุงมีรถด้วย?”
“หรือว่าเป็นแค่มอไซค์พ่วงถัง?”
ฉินเสี่ยวโหยวทำหน้าล้อเลียนทันที
น้ำเสียงดูแคลนอย่างออกนอกหน้า
เฉินเฟิงกลอกตาในใจ
“เด็กคนนี้... พูดไม่เคยให้กำลังใจกันเลยจริงๆ!”
ว่าแล้วเชียว… เด็กดื้อไร้มารยาทของแท้!
เฉินเฟิงอดบ่นในใจไม่ได้
"เมื่อวานก่อนหน้านี้ ขนาดมอเตอร์ไซค์ยังไม่มีเลยนะเรา!"
โชคดีที่วันนี้เขา มีรถยนต์จริงๆ
ไม่งั้นคงโดนเด็กนี่แซะเละเทะแน่นอน
“เป็นรถยนต์นะ สี่ล้อชัดเจน”
เฉินเฟิงย้ำเสียงเข้ม
“ก็แน่อยู่แล้ว รถยนต์ก็ต้องสี่ล้อ ลุงนึกว่ามันมีสองล้อหรือไง?”
ฉินเสี่ยวโหยวสวนกลับทันควัน แบบไม่ให้หน้ากันเลย
เฉินเฟิงถอนหายใจ ยอมแพ้ในเกมส์ปาก
“โอเค งั้นจะให้ลุงไปส่งไหม? หรือจะเรียกแท็กซี่ให้ก็ได้นะ ดึกแล้ว…”
เด็กสาวส่ายหัวทันที
“ตอนนี้แค่สี่ทุ่มกว่าเอง ยังเร็วอยู่ หนูยังไม่อยากกลับ”
เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น
“ดึกขนาดนี้แล้ว ทางบ้านไม่เป็นห่วงบ้างหรือไง?”
แต่คำตอบของฉินเสี่ยวโหยวทำเอาเขาชะงัก
“หนูไม่มีครอบครัว”
น้ำเสียงเธอเย็นเฉียบ
เฉินเฟิงมองเธอจากหัวจรดเท้า
เห็นชุดที่ใส่อยู่ อย่างต่ำก็หลักพัน
รองเท้าก็แบรนด์เนมของแท้
เขาหรี่ตาแล้วว่า
“หลอกลุงเถอะน่า… แต่งตัวดีขนาดนี้ ยังจะมาบอกว่าไม่มีครอบครัว?”
“ใครบอกว่าหนูเป็นเด็กกำพร้า?”
“เอ้า! ก็บอกว่าไม่มีครอบครัว มันก็แปลว่าเด็กกำพร้าไง!”
เฉินเฟิงเริ่มเสียงดัง
“ไม่มีครอบครัว = เด็กกำพร้า… ใครบอก?”
ฉินเสี่ยวโหยวตีหน้าซื่อ
“ไม่ใช่แล้วมันคืออะไรล่ะ?” เฉินเฟิงถามสวน
“หนูหมายถึง… คืนนี้ ไม่มีใครอยู่บ้านต่างหาก เข้าใจ๋\~?”
โอ้โห! ปั้นน้ำเป็นตัวเก่งจริงๆ
เฉินเฟิงถึงกับยกมือกุมขมับ
“โอเคๆ จะพูดอะไรก็เรื่องของเธอละกัน”
ว่าแล้วก็หันหลังจะเดินหนี
เด็กคนนี้เขาไม่คิดจะตามเกมส์อีกแล้ว
แต่เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว
“ลุงงง\~ รอหนูด้วยย\~”
ฉินเสี่ยวโหยวรีบวิ่งตามมา กระเป๋าใส่ตุ๊กตาเหวี่ยงไปมา
เฉินเฟิงอยากเมิน
แต่พอมองขวดน้ำอัดลมในมือ
ก็นึกขึ้นได้ว่า เธอซื้อมาให้ด้วยความหวังดี
สุดท้ายเลยถอนหายใจ แล้วหยุดเดิน
“ลุง\~ อย่าพึ่งรีบไปสิ ดื่มน้ำก่อนเถอะ”
“เล่นเกมส์มาตั้งนาน ยังไม่ได้ดื่มอะไรเลยนะ หนูยังหิวน้ำเลย…”
เธอมองเขาด้วยสายตาคล้ายๆ น้องหมาขอขนม
จนเฉินเฟิงถึงกับยิ้มมุมปากเบาๆ
“เด็กนี่...ก็ไม่ได้ร้ายไปหมดซะทีเดียว”
ฉินเสี่ยวโหยวยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็กระดกขวดเครื่องดื่มขึ้นดื่มอึกๆ อย่างหิวน้ำสุดขีด
เฉินเฟิงเห็นแบบนั้นก็ไม่เกรงใจเช่นกัน เขาเองก็กระหายอยู่เหมือนกัน
เปิดขวดขึ้นดื่มรวดเดียวไปครึ่งขวด ก่อนจะเรอออกมาดัง "เฮ้อ\~" อย่างสบายใจ
“เครื่องดื่มนี่รสชาติดีแฮะ”
เฉินเฟิงชมออกมาอย่างลอยๆ พลางพลิกขวดดูฉลาก
"เครื่องดื่มฟังก์ชัน หยวนช่าง" เขาไม่เคยลองมาก่อนเลย
“ก็ดีล่ะสิ หนูชอบดื่มแบบนี้แหละ ยังมีลุ้นของรางวัลด้วยนะ!”
“คราวก่อนหนูเคยถูกรางวัลมาแล้วตั้งสองร้อย!”
พูดจบ ฉินเสี่ยวโหยวก็รีบหยิบฝาขวดขึ้นมาดู แล้วทำหน้างอ
“เฮ้อ... หนูไม่ถูกรางวัล ลุงเอาของลุงมาดูหน่อยสิ!”
เฉินเฟิงยื่นฝาให้เธอไปแบบไม่คิดอะไร
แต่ทันทีที่เด็กสาวหงายฝาขึ้นดู...
ดวงตาเธอก็เบิกกว้างทันที ก่อนจะกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ
“ลุงงงง! ลุงถูกรางวัลใหญ่! ทีวีจอยักษ์แบรนด์ ‘ต้าเฉิง’ เลยน้าาา!”
เฉินเฟิงได้ยินแล้วถึงกับยืนอึ้ง
“เวรเอ๊ย... จะโชคดีอะไรขนาดนี้วะเนี่ย?”
แม้แต่แค่ดื่มน้ำยังมีลุ้นรางวัลติดไม้ติดมืออีก
“ลุง! ลุงได้ทีวีจอยักษ์เลยนะ! หลายพันหยวนเลยล่ะ ทำไมลุงไม่ตื่นเต้นบ้างเลย?”
ฉินเสี่ยวโหยวมองหน้าเขาอย่างงงๆ
เฉินเฟิงยักไหล่
“บ้านลุงมีทีวีอยู่แล้วล่ะ งั้นยกให้เธอไปก็แล้วกัน”
“ห๊า!?”
เด็กสาวชะงัก แล้วลดเสียงลงเล็กน้อย
ทำหน้ากระมิดกระเมี้ยน
“ลุง... ลุงทำไมใจดีกับหนูขนาดนี้ล่ะ ให้ทั้งเหรียญเกมส์ แล้วยังจะยกทีวีให้หนูอีก… ลุง… ลุงคงไม่ได้ชอบหนูใช่มั้ย? หนูยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ\~”
ไอ้บ้าเอ๊ย!
เฉินเฟิงถึงกับหมดความอดทน
ยื่นมือไปขยี้หัวเธอแรงๆ จนทรงผมกลายเป็นรังนก
“ว๊าย! ลุงบ้า! ลุงโรคจิต! หนูฟ้องตำรวจนะ นี่มันลวนลาม ทำลายบุคลิกภาพเลยรู้ไหม!”
เด็กสาวโวยวายเสียงดัง
เห็นว่าเด็กนี่เริ่มจะจริงจัง เฉินเฟิงเลยรีบยกมือยอมแพ้
“โอเคๆ ลุงผิดเองก็ได้…”
“แต่ที่พูดเมื่อกี้มันเหลวไหลทั้งเพ! ลุงมีภรรยาแล้วนะ จะไปสนใจเด็กเปรตอย่างเธอได้ไง?”
“ทีวีลุงถึงให้เพราะน้ำขวดนี้เธอเป็นคนซื้อให้ ถ้าลุงเอาไว้เองก็เหมือนเอาของเธอไปน่ะสิ!”
“ฮึ่ม… ก็ได้”
เด็กสาวมองเขาอย่างหรี่ตา แล้วพูดเสียงเบา
“แต่หนูมีทีวีแล้วนะ แถมยังไม่บรรลุนิติภาวะ จะให้หนูไปรับรางวัลเองก็คงไม่ไหว...”
“เอางี้ ลุงไปรับรางวัลแทนหนูแล้วกัน”
เฉินเฟิงพยักหน้าแบบไม่อยากต่อล้อต่อเถียง
จากนั้นก็ซดน้ำที่เหลือหมดขวดรวดเดียว
“ไปเถอะ เดี๋ยวลุงไปส่งบ้าน”
“จะกลับจริงดิ? ยังไม่ดึกเลย เล่นต่ออีกหน่อยก็ได้นะ\~”
“ไม่ดึกบ้านเธอน่ะสิ! นี่มันจะห้าทุ่มอยู่แล้ว พรุ่งนี้เธอไม่ต้องไปโรงเรียนหรือไง?”
เฉินเฟิงดุขึ้นมาทันที
“โธ่… ผู้ใหญ่ก็เป็นแบบนี้ทุกคนแหละ ชอบสั่งๆ ห้ามๆ”
เด็กสาวบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ
เฉินเฟิงไม่สน เดินนำหน้าไปที่ลานจอดรถ
รถเขาเป็น บูอิค เอนวิชั่น คันใหม่เอี่ยม
“โอ๊ะ รถใหม่เหรอ?”
เด็กสาวถามแบบไม่รอคำตอบ แล้วพูดต่อทันที
“แต่รุ่นมันก็ดูธรรมดานะ ดูแล้วก็... ถูกๆ ล่ะมั้ง?”
เฉินเฟิง: (กัดฟัน) ไอ้เด็กปากเสียเอ๊ย… ปากไม่เคยมีคำชมเลยใช่มั้ย!?
เฉินเฟิงเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับ แล้วพูดกับเธอว่า
“จะให้ฉันไปส่งไหม? ไม่งั้นฉันก็จะไปแล้วนะ”
“ไปสิ! แน่นอนว่าต้องให้ไปส่ง!”
ฉินเสี่ยวโหรวรีบเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วนั่งลงทันที
เฉินเฟิงก็นั่งประจำที่คนขับเช่นกัน เขาสตาร์ทรถแล้วถามว่า
“บ้านเธออยู่ตรงไหน?”
“รู้จักถนนจิ่นซิ่วมั้ย? แค่ส่งฉันไปแถวนั้นก็พอ”
“ถนนจิ่นซิ่วน่ะยาวตั้งห้าหกกิโลเมตรแน่ะ มีพิกัดชัดๆ ไหม?”
“ก็ได้ๆ... ไปส่งที่ ‘จ้วงหยวนเสวี่ยฝู่’ แล้วกัน”
เฉินเฟิงได้ยินชื่อที่อยู่ก็ตกใจจนต้องหันไปมองเธออย่างแปลกใจ
“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าบ้านเธอจะรวยขนาดนี้”
ฉินเสี่ยวโหรวเบ้ปากแล้วพูดอย่างขมขื่น
“รวยแล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ”
เฉินเฟิงได้แต่หัวเราะแห้งๆ
‘จ้วงหยวนเสวี่ยฝู่’ ชื่อนี้ใครอยู่เมืองซิ่วโจวก็ต้องรู้จัก เพราะมันคือหนึ่งในหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ที่ดังที่สุดในเมือง ราคาเฉลี่ยต่อตารางเมตรทะลุแปดหมื่นหยวนเลยทีเดียว
แค่ฟังชื่อโครงการก็รู้แล้วว่าเป็นเขตการศึกษา รอบๆ มีทั้งอนุบาล ประถม มัธยม ไปจนถึงมหาวิทยาลัย ที่ล้วนแต่เป็นสถาบันอันดับต้นๆ ของทั้งมณฑล!