บทที่ 7: ของขวัญจากหลี่เฟย, ได้รับคทาระดับม่วง

เมื่อเห็นซูเหยาเหยาตามมาด้วย หลินเย่ก็พอจะเดาได้ในใจว่าเกิดอะไรขึ้น

หลี่เฟยทำหน้าเจื่อนๆ “ขอโทษนะ เธอตามฉันมาตลอดทางเลย...”

หลินเย่หัวเราะพลางลูบหัวของหลี่เฟยเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ช่างเธอเถอะ!”

ที่จริงไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยด้วยซ้ำ หลินเย่รู้ดีว่าต้องเป็นซูเหยาเหยาที่บังเอิญเจอหลี่เฟยเข้า แล้วก็เลยตามตอแยมาตลอดทาง และเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดแล้ว หลี่เฟยจึงจำใจต้องมาหาหลินเย่ ทำให้เกิดภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้านี้ขึ้น

“หลินเย่ นี่นาย...”

เมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมของหลินเย่กับหลี่เฟย ซูเหยาเหยาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

อันที่จริงเธอก็แค่เกิดความคิดชั่ววูบขึ้นมาว่าน่าจะลองตามหลี่เฟยดู และผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เธอหาหลินเย่เจอจริงๆ

“ฉันทำไมเหรอ?”

หลินเย่มองไปยังซูเหยาเหยาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจของซูเหยาเหยา ไม่รู้ทำไมเมื่อสบตากับหลินเย่เข้า มันกลับมอดดับลงในทันที กระทั่งในใจยังรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด

“ฉัน...” ซูเหยาเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “หลินเย่ ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาเป็นความผิดของฉันเอง แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ฉันยอมให้โอกาสนาย เป็นแฟนกับนายก็ได้ แต่นายต้องสัญญานะว่าจะดีกับฉันแค่คนเดียว!”

แม้ว่าเธอจะอยากได้ตรานักรบอัคคีในมือของหลินเย่ใจจะขาด แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว โอกาสที่จะได้มันมาคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

ซูเหยาเหยาจึงเลือกที่จะถอยหนึ่งก้าว โดยการยอมคบกับหลินเย่

ถึงแม้พื้นเพของหลินเย่จะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ด้วยพรสวรรค์และค่าความเข้ากันได้กับอาชีพของเขา ก็เพียงพอที่จะมอบชีวิตที่รุ่งโรจน์และมั่งคั่งให้เธอได้ไปตลอดชีวิต

“เหยาเหยานี่ใจกว้างจริงๆ นะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ไม่มีทางให้อภัยง่ายๆ หรอก!”

“ใช่เลย มาเกาะแกะกับผู้หญิงคนอื่นกลางถนนแบบนี้ ผู้ชายเฮงซวย!”

เพื่อนหญิงสองคนของซูเหยาเหยารีบผสมโรงขึ้นมาทันที

ถึงแม้หลี่เฟยจะเป็นคนใจเย็น แต่ในตอนนี้เธอก็เริ่มจะโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว เธอไปเกาะแกะกับหลินเย่ตอนไหนกัน?

ทว่าเธอกลับได้ยินหลินเย่พูดพลางดึงมือเธอว่า “ไปกันเถอะ! อย่าไปยุ่งกับพวกวิญญาณตามติดพวกนี้ให้มากนักเลย เรายังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ”

หลี่เฟยชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองหลินเย่ แล้วก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น!

“อื้ม! ฉันฟังนายทุกอย่าง!”

หลินเย่ยิ้มบางๆ แล้วทั้งสองก็จูงมือกันจากไป

ทิ้งให้หญิงสาวสามคนมองหน้ากันไปมา...

ไม่คิดเลยว่าหลินเย่จะจากไปจริงๆ ครั้งนี้ในใจของซูเหยาเหยาสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แล้ว!

ถ้ารู้แต่แรกว่าหลินเย่จะมีพรสวรรค์และอาชีพที่ดีขนาดนี้ ที่ผ่านมาเธอก็ไม่น่าทำตัวเย็นชากับเขาเลย! ไม่อย่างนั้นแล้ว ตำแหน่งของหลี่เฟยในตอนนี้ ก็ควรจะเป็นของเธอ

แต่ตอนนี้จะพูดอะไรก็สายไปเสียแล้ว ซูเหยาเหยาถูกเพื่อนหญิงทั้งสองคนลากตัวจากไปอย่างคนสิ้นหวัง

…

“นี่ให้ฉันเหรอ?”

หลินเย่มองคทาสีขาวปลอดที่ส่องประกายแสงโลหะซึ่งหลี่เฟยยื่นมาให้ อดที่จะประหลาดใจไม่ได้

“ฉันต้องการการรักษาที่เพียงพอนะ ไม่งั้นฉันไม่กล้าไปยืนแทงก์ให้แนวหน้าหรอก!” หลี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงแง่งอนเล็กน้อย

ท่าทางแบบนี้ทำเอาหลินเย่ถึงกับพูดไม่ออก...

บทซึนเดเระมันเอาท์ไปแล้ว กลับไปเป็นเด็กซื่อๆ ใสๆ เหมือนเดิมเถอะนะ

หลินเย่รับคทามา แล้วตรวจสอบดูคร่าวๆ

…

ชื่อ: คทาหัตถ์เงิน (สามารถขัดเกลาได้, ความคืบหน้าในการเลื่อนขั้น: 0/3)

ประเภท: คทาสองมือ (คุณภาพสีน้ำเงิน)

ความเสียหาย: 30 (ระยะประชิด)

เงื่อนไขการสวมใส่: ไม่มี

คุณสมบัติ 1: +5 พลังจิต, +250 มานา

คุณสมบัติ 2: เวทรักษาทุกชนิดที่ท่านร่าย จะฟื้นฟูพลังชีวิตเพิ่มเติมอีก 50 หน่วย

คำอธิบาย: คทาที่หนักอึ้ง หากไม่ชำนาญพอ อาจจะทำให้ประสิทธิภาพในการร่ายเวทของท่านลดลง

…

เมื่อเห็นคุณสมบัติของอุปกรณ์ชิ้นนี้ หลินเย่ก็พูดอะไรไม่ออก

ของชิ้นนี้ถ้าไปวางขายในตลาดตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องมีหลักแสนถึงจะได้มา ดูเหมือนว่าหลี่เฟยคงจะไปยืมเงินจากบ้านคุณลุงของเธอมาแน่ๆ

และที่แตกต่างจากกระเป๋ามิติก็คือ คทาอันนี้สามารถเพิ่มคุณภาพได้ด้วยการขัดเกลา!

ขอเพียงแค่ใช้ผลึกวิญญาณขัดเกลาครบสามครั้ง ก็จะสามารถเพิ่มคุณภาพของมันได้!

เรื่องนี้ทำให้หลินเย่ประหลาดใจอย่างยิ่ง

นั่นหมายความว่า ขอเพียงแค่หลินเย่มีผลึกวิญญาณมากพอ ในทางทฤษฎีแล้ว เขาก็สามารถขัดเกลาอุปกรณ์ทุกชิ้นในมือให้มีคุณภาพสูงสุดได้

“แล้วของเธอล่ะ?” หลินเย่ถามต่อ

หลี่เฟยไม่ได้ปิดบัง เธอยื่นหน้าต่างสถานะอุปกรณ์ของเธอให้หลินเย่ดูทั้งหมด

เป็นชุดเกราะนักรบมือใหม่คุณภาพสีขาวที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง

ทั้งชุดรวมกันแล้วอาจจะราคาแค่สี่ห้าพันเหรียญเท่านั้น ส่วนประสิทธิภาพก็...ดีกว่าไม่มี แต่ก็ยังดีกว่าใส่ชุดลำลองเข้าไปในมิติอยู่ดี

“แบบนี้พอได้ไหม?” หลี่เฟยถามหน้าแดงก่ำ

การแสดงหน้าต่างสถานะของตัวเองให้คนอื่นดู ถือเป็นเรื่องที่สนิทสนมกันมาก รองลงมาจากการได้เห็นเรือนร่างของกันและกันเลยทีเดียว

“ได้แล้วล่ะ หาคนเพิ่มอีกสามคน เราก็เข้าดันเจี้ยนได้เลย” หลินเย่กล่าว

ถึงแม้ว่าเขาพาหลี่เฟยไปแค่สองคนก็เพียงพอแล้ว แต่จำนวนคนในปาร์ตี้ยิ่งเยอะ ก็จะยิ่งมีโบนัสค่าประสบการณ์ ทำให้เลเวลอัปเร็วขึ้น

และที่สำคัญที่สุดคือ ยิ่งคนเยอะ ก็ยิ่งต้องการการรักษาเยอะ! หลินเย่จะได้ถือโอกาสนี้ฟาร์มผลึกวิญญาณ ค่าสถานะ หรือแม้กระทั่งพรสวรรค์

มีข้อดีมากมายขนาดนี้ คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่ตั้งปาร์ตี้

“เธอรับหน้าที่หาคนนะ บอกไปเลยว่าปาร์ตี้นำโดยอาชีพหายากพรสวรรค์ระดับ S สองคน รับทุกอาชีพยกเว้นฮีลเลอร์!” หลินเย่สั่งการ

หลี่เฟยทำตามที่บอก เธอโพสต์ข้อความรับสมัครคนในช่องสนทนาของผู้ใช้อาชีพเมืองซ่านเฉิงทันที

ส่วนหลินเย่ก็อ้างว่าขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็แวบหายไป

…

“ขัดเกลาอุปกรณ์สีน้ำเงินครั้งหนึ่งต้องใช้ผลึกวิญญาณตั้งสามชิ้นแน่ะ”

หลินเย่พึมพำกับตัวเอง

เมื่อคืนเขาเพิ่งจะได้ผลึกวิญญาณมาแค่สิบชิ้น ใช้กับกระเป๋ามิติไปหนึ่งชิ้น ตอนนี้ก็เหลืออยู่เก้าชิ้น

พอดีเป๊ะสำหรับใช้อัปเกรดคทาในมือให้เป็นคุณภาพสีม่วงได้

หลินเย่เริ่มทำการขัดเกลาทันที

[ติ๊ง! ใช้ผลึกวิญญาณสามชิ้นในการขัดเกลา!]

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือน หลินเย่ก็เห็นข้อความว่าการขัดเกลาสำเร็จ

คทาปรากฏคุณสมบัติขึ้นมาอีกหนึ่งแถว

…

คุณสมบัติ 3: วัสดุของคทาเบาขึ้น ท่านสามารถร่ายเวทได้อย่างคล่องแคล่วมากขึ้น

…

หลินเย่เลือกที่จะขัดเกลาต่อไป!

คุณสมบัตินี้สำหรับเขาแล้ว ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

[ติ๊ง! ใช้ผลึกวิญญาณสามชิ้นในการขัดเกลา!]

…

คุณสมบัติ 3: เมื่อท่านร่ายเวทรักษาเป้าหมายเดี่ยว จะทำการรักษาสมาชิกในทีมคนอื่นๆ ด้วย โดยมีประสิทธิภาพ 25% แต่จะต้องใช้มานาเพิ่มขึ้น 50% (ต้องการจะแทนที่หรือไม่?)

…

ดวงตาของหลินเย่เป็นประกาย

คุณสมบัตินี้สำหรับฮีลเลอร์แล้ว ถือว่าเป็นสุดยอดของดีเลยทีเดียว!

เปลี่ยนการรักษาเป้าหมายเดี่ยว ให้กลายเป็นการรักษาหมู่!

จะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก?

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมีประสิทธิภาพเพียง 25% ของผลเดิม...

แต่พลังการรักษาของหลินเย่นั้นสูงถึงห้าหน่วย ดังนั้นต่อให้มีปริมาณการรักษาเพียง 25% ก็ยังคงสูงกว่าฮีลเลอร์ทั่วไปอยู่ดี

ส่วนเรื่องค่ามานาที่ต้องใช้เพิ่มขึ้นนั้น หลินเย่ไม่สนใจเลย

เพราะลำดับการทำงานของคุณสมบัติพรสวรรค์นั้นมาก่อนคุณสมบัติของอุปกรณ์ ดังนั้นเวทรักษาทุกชนิดของเขา ก็ยังคงใช้มานาแค่ 1 หน่วยเหมือนเดิม!

หลินเย่เลือกที่จะแทนที่คุณสมบัติ ‘น้ำหนักเบา’ ที่ได้มาจากการขัดเกลาครั้งก่อนทันที

“ขัดเกลาอีกครั้งเดียว ก็จะอัปเกรดเป็นคุณภาพสีม่วงได้แล้ว!”

หลินเย่เลียริมฝีปาก ก่อนจะใช้ผลึกวิญญาณสามชิ้นที่เหลือทุ่มลงไปในคทาทั้งหมด

[ติ๊ง! การขัดเกลาครบสามครั้ง!]

หลินเย่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน และคทาในมือของเขาก็ได้ก้าวกระโดดข้ามระดับคุณภาพ จากสีน้ำเงินกลายเป็นสีม่วง

การก้าวกระโดดเพียงระดับเดียว มูลค่าอาจจะแตกต่างกันหลายสิบเท่าหรือกระทั่งหลายร้อยเท่า!

(จบตอน)