ตอนที่ 15 : เขามักจะทำอะไรบางอย่าง,เหมือนเจ้า

ฉาวซวนยกม่านและเดินเข้าไปภายในตามด้วยซีซาร์ แต่ซีซาร์ไม่กล้าที่จะผ่อนคลายหรือเดินชนอะไร

ครั้งสุดท้ายเมื่อมันดมกลิ่นในสิ่งที่มันอยากรู้อยากเห็น มันเขี่ยที่จมูกของมัน เมื่อมันบังเอิณไปสัมผัส แม้ด้วยความพยายามทั้งหมดของมัน มันไม่สามารถดึงสิ่งนั้นออกด้วยอุ้งเท้าของมัน กลับกลายเป็นยิ่งมันพยายามมากเท่าไหร่ สิ่งนั้นก็ยิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น แม้ว่าฉาวซวนมาช่วยชีวิตมันอย่างรวดเร็ว และช่วยมันเอาที่หนีบออก มันเจ็บเหมือนอยู่ในนรกตลอดทั้งวัน นับตั้งแต่นั้น ซีซาร์มักจะทำตัวดี เมื่อมันตามฉาวซวนมาที่นี่ และมันจะอยู่ติดกับฉาวซวนไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษ

บ้านของเค่อค่อนข้างใหญ่กว่าคนอื่น และมีพื้นที่ประมาณ 100 ตารางเมตร  ในห้องมีหินหลายชนิด ตั้งแต่ถ้วยหินและชามในชีวิตประจำวันไปจนถึงเครื่องมือล่าสัตว์ เช่นมีดหิน และหัวหอก นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือที่อยู่ในวัสดุที่แตกต่างกัน บางส่วนของพวกมันทำจากเขาหรือกระดูกสัตว์ และบางส่วนทำมาจากหินธรรมดาเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ของเครื่องมือต่างๆ มีการรวมกันของวัสดุ2ชนิดดั้งเดิมนำมาประกอบเป็นเครื่องมือชนิดเดียว นักรบในเผ่าส่วนใหญ่ใช้วัสดุประกอบเป็นเครื่องชนิดเดียว

หลังจากเหลือบมองไปที่เครื่องมือที่แขวนอยู่บนผนัง, ฉาวซวนมองออกไปและเดินตรงเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่เค่อใช้ในการขัดหินของเขา

ชายชราเค่อกับผมสีเทายังคงนั่งอยู่ที่นั่น เพราะเขาจัดการกับหินตลอดทั้งวัน ดังนั้นเสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขาถูกปกคลุมด้วยชั้นบางๆของผงหินสีขาว มือของเขาที่ถือหินในขณะนี้ถูกย้อมไปด้วยผงสีเทา

สายตาของเค่อ จ้องมองไปที่เครื่องหิน เขายังคงทำงานอยู่และไม่ได้เคลื่อนย้ายสายตาของเขาเพราะการมาของฉาวซวน ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หายไปเหลือเพียงหินในมือของเขา

เมื่อรู้อุปนิสัยของเค่อ, ฉาวซวนได้หยิบถุงหนังสัตว์ออกมาและดึงเอาก้อนหินทั้งสองก้อนออกมาขณะที่เขาส่งพวกมันให้เค่อ

"ลุงเค่อ ท่านช่วยกรุณาทำมีดสองเล่มหรือไม่ก็กริชสองเล่มให้ข้าได้ไหม?"

ก้อนหินที่ฉาวซวนหยิบออกมานั้นสามารถนำมาทำเป็นมีดสั้นหรือกริช เนื่องจากมีความยาวที่จำกัด

เค่อหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ และยกศีรษะของเขามองไปที่หินที่ฉาวซวนส่งมาให้กับเขา จากนั้นเขาก็เห็นปลาสองตัวที่ฉาวซวนนำมาและกล่าวว่า "ได้ ปลาหนึ่งตัว." เขาหมายความว่า เขาจะทำกริชให้กับฉาวซวนและมันจะทำให้เขาเสียปลาเพียงหนึ่งตัว

"ท่านต้องเก็บทั้งสองตัวไว้ ส่วนอีกตัวหนึ่งเป็นของขวัญของข้าเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณต่อความเมตตาของท่าน ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา! "

ทุกครั้งเมื่อฉาวซวนเก็บรวบรวมก้อนหิน เขาจะนำพวกมันไปยังสถานที่ของเค่อและทำการค้าขาย ตอนแรกฉาวซวนไม่ค่อยคุ้นเคยกับเรื่องนี้และเขาได้นำก้อนหินบางก้อนที่ไม่ดีมาให้เค่อ แต่เค่อยังคงให้อาหารเขาอยู่เสมอ ต่อมา เมื่อฉาวซวนรู้วิธีการระบุหินว่ามีชนิดและระดับที่แตกต่างกัน ดังนั้นแล้วเขาก็ระลึกได้และตระหนักถึงความตั้งใจที่จะช่วยเหลือของเค่อ เพราะว่าใครบางคนจะมีวิธีที่สามารถจัดการกับก้อนหินและเครื่องหินทุกวันและจะไม่ทราบความแตกต่างระหว่างหินเนื้อดีและหินปกติ?

แม้ว่าเค่อเป็นผู้ที่มักจะแสดงสีหน้านิ่งเฉย ทำให้คนอื่นรู้สึกถึงความแปลกแยก เขาได้ช่วยฉาวซวนไว้มาก มีอะไรมากกว่านั้น ฉาวซวนได้เห็นยีที่อยู่ดูแลการจัดส่งอาหารมาเยี่ยมชมเค่อในวันอื่น ๆ และวิธีที่พวกเขาพูดคุยกัน แสดงให้เห็นว่าพวกเขาค่อนข้างใกล้ชิดสนิทสนม ดังนั้น ฉาวซวนเดาว่าบางทีผู้เชี่ยวชาญงานหัตถกรรมหิน นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่า ยีให้ฉาวซวนดูแลถ้ำเด็กกำพร้าหลังจากกู่ได้จากไป

เค่อขมวดคิ้วและก่อนที่เขาจะพูดคุย ฉาวซวนดึงมีดหินขนาดเล็กและมอบให้เค่อ "ลุงเค่อ โปรดดูที่หินก้อนนี้ที่ตัวข้าเองทำในวันก่อน ."

หินที่ฉาวซวนใช้ทำมีดหินก้อนนี้ไม่ได้เป็นของดีที่มีคุณภาพ ในสายตาของช่างหัตถกรรมหิน บางทีมันอาจจะได้รับการพิจารณาว่าเป็นเพียงของที่เฮงซวย แทบจะไม่ได้ดีไปกว่าหินที่อยู่ในลานกรวด แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องยากที่จะขัดหรือใช้ฝีมือหัตถกรรม และฉาวซวนใช้เวลาสามวันในการทำมัน

เค่อหยิบมีดหินและมองไปที่มัน ในขณะที่เขาปัดมีดด้วยนิ้วมือที่ปกคลุมไปด้วยผงหิน ในที่สุด เขาก็ชี้ไปที่จุดประมาณหนึ่งในสามห่างจากที่จับและกล่าวว่า "ส่วนนี้ไม่ดี."

ฉาวซวนรู้ว่าช่างหัตถกรรมหินที่มีประสบการณ์สามารถบอกจุดแข็งและจุดอ่อนเพียงแค่เหลือบมองแว๊บเดียว และเค่อ เป็นเพียงการชี้ให้เห็นและแจ้งฉาวซวนเกี่ยวกับปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเกี่ยวกับมีดของเขา

ทำไมเขากล่าวถึงแต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด?

ฉาวซวนหลังจากเพียงเริ่มต้นเมื่อมันมาถึงงานหัตถกรรมหิน และเขาก็ได้แต่พึ่งพาจินตนาการและความคิดของเขาเท่านั้น ฉาวซวนไม่มีความรู้เรื่องทักษะการประดิษฐ์ใด ๆ  ดังนั้นเป็นธรรมดาที่มีดหินเป็นเพียงบางอย่างที่มีข้อบกพร่องมากมาย ดังนั้นจุดดังกล่าวนับว่าเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเท่านั้น

ยิ่งฉาวซวนติดต่อสื่อสารกับผู้คนในเผ่า เข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับชนเผ่าที่เขาได้รับรู้ ไม่มีใครควรประมาทภูมิปัญญาและความสามารถของพวกเขา ฉาวซวนต้องการที่จะเรียนรู้ทักษะบางอย่างในงานหัตถกรรมและขัดหินจากเค่อ โดยการทำออกมาให้เป็นมีดหิน

มีดหินทำด้วยหินมีเพียงรูปทรงมีด และฉาวซวนมักจะใช้มันสำหรับเวลาปกติ แต่แน่นอนว่ามันแตกต่างกันมากกับมีดที่ใช้ในการล่าสัตว์ของนักรบ ในสายตาของเค่อ เช่น ผู้เชี่ยวชาญหิน มันก็เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง เขาอาจจะบอกได้ว่าส่วนไหนที่ง่ายต่อการแตกหักและส่วนไหนที่ผ่านการขัดเงาและส่วนไหนที่ยังขัดได้ไม่เพียงพอ เพียงการชำเลืองมอง

ตัดสินจากการแสดงออกของเค่อ ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเห็นมีดหิน ฉาวซวนตระหนักว่ามันยังห่างไกลจากความพึงพอใจ พิจารณาจากความจริงที่ว่า ฉาวซวนเป็นเพียงเด็กที่ไม่มีประสบการณ์ในงานหัตถกรรมหิน,เค่อได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับผลงานของเขา ถ้านักรบคนอื่น ๆ เข้ามาและให้มีดหินนั้นกับเค่อ จะมีเพียงแค่โยนมันออกไปและไม่สนใจมัน

"ลุงเค่อ ข้าสามารถเรียนรู้วิธีหัตถกรรมหินจากท่านได้อย่างไร?" ฉาวซวนเอ่ยถาม ตอนนี้เขามีเวลาว่างมากพอและฤดูหนาวที่จะมาถึง เขาจะอยู่แต่ภายในถ้ำและปฏิบัติเกี่ยวกับงานหัตถกรรมหิน เขามีวัสดุหินให้กับตัวเองอยู่แล้ว

แต่น่าเสียดาย เค่อส่ายหัวของเขากับคำขอของฉาวซวน "ไม่ใช่ตอนนี้ หลังจากที่เจ้าได้ตื่นจากพลังของเจ้า เช่นนั้นแล้วเราค่อยคุยกัน. "

ทำไมใครบางคนควรมีพลังหากเขาอยากจะฝึกฝนหัตถกรรมและขัดหิน? เพื่ออะไร?

โดยไม่คำนึงถึงความอยากรู้อยากเห็น, ฉาวซวนไม่ได้ถามต่อ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเค่อ เขารู้ว่าเค่อไม่ได้ต้องการที่จะอธิบาย

ตั้งแต่ที่ชายชราเค่อกล่าวปฏิเสธ เป็นธรรมดาที่เขาจะมีเหตุผลของเขา แต่ ...

ฉาวซวนได้คำนวณบางอย่าง หลังจากที่ฤดูหนาวกำลังจะมานี้ เขาจะมีอายุสิบปี จากประสบการณ์ในอดีตของเด็กคนอื่น ๆ 'คนที่สามารถปลุกพลังของเขาอยู่ที่อายุสิบเอ็ดหรือสิบสองปี ดังนั้นเขาจึงควรรออย่างน้อยหนึ่งหรือสองปี และ เด็กที่อ่อนแอเช่นกู่เท่านั้น ที่จะปลุกพลังของเขาจนกว่าเขาจะอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี

ดังนั้นยังคงมีเวลาอีกมากที่จะรอ หากเจ้าจะคิดเกี่ยวกับมันเช่นนั้น

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเรียนรู้ทักษะตอนนี้ เขาก็สามารถดูได้เสมอ ดังนั้น ฉาวซวนนั่งลงที่นั่น ดูเค่อทำหัตถกรรมหิน และขัดเงา

การยืนดูจะถือว่ามันเป็นเรื่องง่ายมาก แต่หลังจากที่พวกเขาได้เริ่มต้นอย่างจริงจังกับมัน พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามันแตกต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้แต่ก่อน เห็นมีดสั้นของเค่อ แล้วชายตามองมีดสั้น ๆ ที่เขาทำ ... อ้าาา เพียงการเปรียบเทียบก็สามารถแสดงให้เห็นถึงความจริง นอกเหนือจากวัสดุหินที่แตกต่างกัน ใครสามารถบอกได้ว่าใครทำได้ดีกว่าขึ้นอยู่กับมุมมองของพวกเขา ไม่น่าแปลกใจเมื่อเค่อกำลังมองไปที่มีดหินที่ฉาวซวนทำ เขาแสดงให้เห็นถึงความใจกว้าง บางทีในใจของเขา เขาได้แสดงความคิดเห็นอย่างมาก แต่เขาเก็บไว้ทุกคำติชมให้กับตัวเขาเองตั้งแต่ฉาวซวนเป็นเพียงเด็กน้อย

เมื่อตกกลางคืน ฉาวซวนหยุดดูและช่วยเค่อ ตั้งหม้อหินพร้อมกับไฟที่อยู่ข้างใต้ นอกจากนี้ เขาสับปลาก่อนที่เขาจะขอลา แล้วเขาก็กลับไปยังถ้ำพร้อมกับซีซาร์

ไม่นานหลังจากฉาวซวนจากไป, เค่อวางเครื่องหินที่เสร็จแล้วลงในกล่องและเช็ดมือของเขาเตรียมที่จะปรุงอาหาร น้ำในหม้อหินที่ถูกต้มแล้ว และในช่วงเวลาที่เขาใส่เนื้อปลาลงไปในหม้อ มีเสียงเล็กน้อยมาจากหน้าต่างด้านหลัง ฟิ้ว, ฟิ้ว, ฟิ้ว! จากนั้นเสียงของลูกศรก็มา

"อ้า!!"!

ปึ๊ก!

คนที่มาจากหน้าต่างตกลงบนพื้นดิน

เค่อไม่ได้เงยหน้าขึ้น ในขณะที่เขาขยับซุปในหม้อหินด้วยช้อน

"เฮ้ เค่อ! ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนกลของเจ้าอีกแล้ว เฮ้อออ ... "แขนข้างเดียว ยี ลูบก้นของเขาในขณะที่เขาบ่น ก่อนหน้านี้เขาตีพื้นดินด้วยก้นของเขาเป็นอันดับแรก ดังนั้นเขาจึงล้มลง ระหว่างเท้าของเขามีเชือกหนังรัดแน่นหรือสิ่งอื่นเขาจะไม่ได้ร่วงหล่นอย่างง่ายดายจากเพียงแค่เข้ามาทางหน้าต่าง เขาสูญเสียแขน ไม่ใช่ขา ดังนั้นภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาจะล้มลงได้อย่างไร?

ในขณะที่เขายังคงพูดพร้อมคำสาปแช่ง เค่อยังคงกวนซุปในหม้อหินของเขา ไม่สนใจยีที่เพิ่งปีนขึ้นทางหน้าต่างของเขาและยังคงบ่น

ยีผ่านการแก้เชือกหนังด้วยความยากลำบาก และเขาสูดกลิ่นในขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้หม้อหิน "ซุปปลา?"

มองไปรอบ ๆ ห้อง เขาเห็นปลาที่มุมห้อง ยียิ้ม "เจ้าเด็กน้อยมาที่นี่แล้ว?"

" ... "เค่อ ยังคงเงียบ

"อาซวนค้าถุงเกลือขนาดใหญ่กับข้าเมื่อวานนี้ พร้อมกับปลาของเขา ข้าคิดว่าเขาทำได้ดีจริงๆ  วันนี้ข้าเดินไปที่ถ้ำและเดาสิว่าเกิดอะไร? เจ้าจะคิดไม่ถึงว่ามีปลากี่ตัวที่พวกเขาได้เก็บไว้ที่ด้านบนของถ้ำ พวกเขาจะมีฤดูหนาวที่ดีในปีนี้, เจ้าลูกหมาเหล่านั้น ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมเจ้าถึงแนะนำอาซวนแทนกู่ อย่างที่เจ้าคาดการณ์ไว้ อีกไม่นานสถานการณ์ภายในถ้ำจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก! ตอนนี้ครึ่งหนึ่งของเกลือที่ข้ามีจะไปอยู่ที่อาซวนผ่านการซื้อขาย. " ยีอ้าปากพร้อมกับคำชื่นชม

ในภูเขาที่ชนเผ่าตั้งอยู่ มีบ่อเกลือธรรมชาติเกิดขึ้น ซึ่งเกลือทั้งหมดถูกเตรียมการไว้สำหรับชนเผ่า แต่มีกฎระเบียบที่เข้มงวดเกี่ยวกับการใช้เกลือ และจะมีเกลือจำนวนหนึ่งมอบให้กับแต่ละครอบครัว เพื่อตอบสนองความต้องการขั้นพื้นฐานในชีวิตประจำวัน ใครก็ตามที่ต้องการแลกเปลี่ยนซื้อขายเกลือมากขึ้นพร้อมกับสิ่งต่างๆ ของเขา หากเขาต้องการมากขึ้น ไม่ต้องคิดเกี่ยวกับการขโมย เพราะมีนักรบเฝ้าทุกหนทุกแห่งที่อยู่ใกล้บ่อเกลือ ผู้คนจากยอดเขาจะรับผิดชอบการแจกจ่ายเกลือ ดังนั้นใครก็ตามที่ต้องการค้าเกลือมากขึ้นจำเป็นต้องพูดคุยกับคนที่อาศัยอยู่ข้างบน อย่างไรก็ตาม ยีอยู่ดูแลอาหาร เพื่อให้เขาสามารถประหยัดเกลือมากกว่าคนอื่น ๆ ดังนั้น ฉาวซวนจะจับปลาและทำการซื้อขายโดยตรงกับยี

เห็นว่าเค่อยังคงเงียบ ยีพบม้านั่งหินและนั่งลงในขณะที่เขายังคงพูดกับตัวเองว่า "วันก่อนข้าเห็นเจ้าเด็กน้อยคนนั้นกำลังหัตถกรรมหินและขัดมีดหิน ดังนั้นข้าคิดว่าเขาต้องการความคิดเห็นของเจ้า ใช่มั้ย? นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขามาใช่มั้ย? " ก่อนที่เค่อจะสามารถตอบ ยีกล่าวต่อว่า "ในความเป็นจริง เด็กน้อยที่ดูท่าทางจะเป็นเด็กดีใช้ได้และเขาก็เป็นคนกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ใช้สมองอันปราดเปรื่องของเขา ข้าสามารถบอกได้ว่า เขามักจะทำอะไรบางอย่าง,เหมือนเจ้า เขาเป็นคนที่เหมาะสมกับการทำงานของเจ้า นับตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาใกล้เจ้าและมีความซื่อสัตย์และความจริงใจเพียงพอ ทำไมไม่ให้เขามาเป็นเด็กฝึกงาน? "

ยีเตะขาของเขาขึ้นไปบนอากาศ ในขณะที่เขามองเห็นปลาที่สับไว้อยู่บนโต๊ะ นอกจากนี้ เขายังสังเกตเห็นหม้อหิน ซึ่งได้วางไว้แล้ว มันไม่ได้เป็นแบบเดียวกับที่เค่อใช้ในการตั้งหม้อหิน และเห็นได้ชัดว่ามีคนทำให้เขา มันดูไม่มั่นคง และบางทีมันเป็นงานที่เด็กน้อยทำเช่นกัน

เค่อส่ายหัวและในที่สุดก็กล่าวว่า "เขาจะได้รับบาดเจ็บง่ายมาก."

"แน่นอน การไม่มีพลัง มันจะรุนแรงถ้าเขาเกิดอุบัติเหตุ หลังจากนั้น อะไรที่เจ้าร่วมด้วยมันค่อนข้างที่จะ ... อันตราย. "

ยีดึงลูกศรออกจากรักแร้ของเขา ในขณะที่มันแทงทะลุเข้าไปในเสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขา ไม่กี่นาทีก่อน เมื่อเขาเดินเข้ามาทางหน้าต่าง เขาให้ความสนใจเฉพาะลูกศรเหล่านี้เท่านั้น แต่ไม่ได้สังเกตุเชือกหนังที่อยู่ใกล้กับกรอบหน้าต่าง ดังนั้นเขาจึงถูกตรึงไว้อย่างนั้น

มันเป็นเพียงแค่ลูกศรไม้เล็กๆ และสามารถหักได้ง่ายด้วยการกดนิ้วมือ แต่ก่อนหน้านี้ มันแทงเข้าไปในเสื้อผ้าหนังสัตว์ของเขาในพริบตา เห็นได้ชัดว่า มันเป็นความเร็วที่สูงมาก

ยีเล่นอยู่กับลูกศรที่มีความยาวครึ่งฝ่ามือในระหว่างนิ้วมือของเขาครู่หนึ่ง และแล้วเขาก็ค่อยๆ สะบัดนิ้วมือของเขา และลูกธนูไม้ก็บินตรงผ่านเข้าปากแคบของกระบองไม้ที่ห้อยอยู่ตรงมุมห้อง

เขาไม่แน่ใจว่าลูกศรเล็ก ๆ เหล่านี้มาจากไหน ดังนั้นเขาจึงสามารถวางไว้ในถังไม้สำหรับตอนนี้ ที่จริง ถังไม้ก็เต็มไปด้วยสิ่งที่เขาโยนลงไป เมื่อมันเริ่มเต็ม เค่อจะทำให้มันว่างเปล่า และจัดการสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ภายในนั้นได้อย่างถูกต้อง

"เค่อ เจ้าจะต้องรอเป็นเวลาสักพักหนึ่ง ขึ้นอยู่กับร่างกายของเด็กที่มาจากถ้ำ เจ้าจะต้องรอเวลาอย่างน้อยอีกสองปีข้างหน้า. " ยีถอนหายใจ