ตอนที่ 385 ห่าฝนลูกศร

"วูป วูป วูป”

เสียงแหวกอากาศดังขึ้น

ลูกธนูสามแสนดอกพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

ลูกศรจำนวนมหาศาลบดบังทั่วฝืนฟ้าและดวงอาทิตย์

กองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

"ทหารโล่ดาบอยู่ไหน! ตั้งขบวนเร็วเข้า!” ผู้บัญชาการกองพันของกบฎโพกผ้าเหลือง ดวงตาหดแคบลงจากนั้นตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก

เขาได้รับรายงานถึงการพบเจอกองทัพเมืองหลุนฮุยมาซักพักแล้ว ทั้งยังสั่งให้คนไปรายงานข้อความต่อแม่ทัพเตียวเหลียง

แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้รับคําสั่งอะไรจากเตียวเหลียงเลย เขาไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ ทําได้เพียงป้องกันตัวเองเท่านั้น

เขาออกคําสั่งกับนายกองคนอื่นๆ และสั่งให้พลธนูเตรียมโจมตีทันทีหลังจากกองทัพของเมืองหลุนฮุยเข้าสู่ระยะ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คาดคิดว่ากองทัพเมืองหลุนฮุยจะชิงโจมตีพวกเขาก่อนที่จะเข้าสู่ระยะยิงของพวกเขา

เมื่อเห็นดังนั้น ทั้งเขาและนายกองคนอื่นๆของฝ่ายกบฏโพกผ้าเหลือง ต่างแสดงสีหน้าดูแคลนกับการกระทำของกองทัพเมืองหลุนฮุย

ตรงจุดนั้นห่างจากกองทัพของพวกเขากว่า 2,000 เมตร ธนูจะมีระยะยิงขนาดนั้นได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตามเมื่อลูกศรพุ่งทะยานผ่านครึ่งทางและมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ใบหน้าของเขาก็ซีดลงในทันที

เพราะสถานการณ์เช่นนี้ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ทหารเมืองหลุนฮุยต้องสามารถโจมตีในระยะมากกว่า 2000 เมตร

ระยะการโจมตีที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้หมายความว่าพวกเขาทําได้เพียงตั้งรับการโจมตีโดยไม่สามารถที่จะตอบโต้ได้

ดังนั้นเขาจึงตื่นตระหนกและรีบตะโกนออกคำสั่งอย่างไม่ลังเล

"ท่านแม่ทัพ ทหารโล่ดาบถูกส่งไปโจมตีเมืองหมดแล้ว พวกเราควรทําเช่นไรดี!" นายกองคนหนึ่งมองขึ้นไปยังฝนลูกธนูที่บดบังท้องฟ้าและกำลังจะตกลงมาด้วยความหวาดกลัว

"กระจาย! กระจายระยะห่างออกไป!” ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากกลางกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

นั่นเป็นเสียงของโกเสง โกเสงที่นั่งอยู่บนหลังม้าย่อมเห็นลูกธนูจำนวนมหาศาลของกองทัพเมืองหลุนฮุยที่ถูกยิงออกมา เขาเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าทหารของเมืองหลุนฮุยจะสามารถยิงธนูได้จากระยะไกลเช่นนี้

ดังนั้นเขาจึงเร่งตะโกนออกคําสั่งโดยไม่ลังเล

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสั่งให้ทหารแยกย้ายกันออกไป เพื่อให้มีผู้เสียชีวิตน้อยที่สุด

เมื่อเหล่าผู้บัญชาการกองพันของกบฏโพกผ้าเหลืองได้ยินดังนั้น ก็รีบปฏิบัติตามทันที ก่อนหน้านี้พวกเขาอยากจะถอยออกมานานแล้ว แต่เหตุผลในตอนนั้นคือการหลบหนี

แต่ยังไม่มีใครออกคำสั่ง เลยไม่มีทหารคนใดที่กล้าขยับตัว ถ้าหากพวกเขาทำเช่นนั้นจุดจบของเขาก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือถูกลงโทษด้วยการบั่นหัว!

"ท่านแม่ทัพมีคําสั่ง! กระจายตัวกันออกไป! เร็วเข้ากระจายตัวกันออกไป!” เสียงตะโกนดังขึ้น

เหล่าทหารของกองทัพโพกผ้าเหลือง รีบวิ่งหนีออกไปอย่างบ้าคลั่ง

อย่างไรก็ตาม มันสายไปเสียแล้ว ด้วยความเร็วของลูกธนูย่อมต้องเร็วกว่าการเคลื่อนไหวของมนุษย์

ขณะที่ทหารกบฏโพกผ้าเหลืองกำลังเริ่มวิ่งกระจายตัวกันออกไป ฝนลูกธนูก็ร่วงหล่นลงบนพื้น

"พรูดดด” พริบตาเดียว ทหารของกองทัพกบฏโพกผ้าเหลืองนับแสนนายถูกลูกธนูแทงทะลุตายในทันที

ทหารอีกแสนคนต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนนอนคว่ำหน้าบางคนก็ล้มลงบนพื้น และดิ้นรนกรีดร้องอย่างน่าสังเวช

กองทัพกบฏโพกผ้าเหลืองจำนวนมากถูกกวาดล้างในพริบตา

เมื่อเห็นสภาพที่น่าสังเวชของกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง โกเสงก็โกรธจนแทบจะระเบิด จากนั้นก็คํารามออกมาอย่างเกรี่ยวกราดว่า

"ทหารดาบโล่ รีบรุดเข้าไปตั้งโล่ป้องกันเดี๋ยวนี้!"

เขาต้องการที่จะใช้ทหารดาบโล่ป้องกันลูกธนูของกองทัพเมืองหลุนฮุย เพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพกบฏโพกผ้าเหลืองถูกโจมตีซ้ำอีกครั้ง

เพราะกองทัพเมืองหลุนฮุยไม่มีทางยิงธนูออกมาเพียงระลอกเดียว

ความจริงก็เป็นดั่งเขาคาดการ หลังจากฝนธนูระลอกแรกตกลงมาไม่ถึง 2 วิ ลูกธนูอีกสามแสนดอกก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง จากนั้นก็พุ้งไปยังกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

"กระจาย! กระจายตัวกันออกไป! " รองแม่ทัพหวู่เหิงเห็นดังนั้นก็รีบคํารามออกมาด้วยสีหน้าดุร้าย

เหล่าทหารของกองทัพโพกผ้าเหลือง โดยเฉพาะทหารที่อยู่ในระยะโจมตีของฝนลูกศร แต่ละคนต่างหน้าซีด ขาสั่น ไม่รอให้หวู่เหิงพูดจบ พวกเขาก็วิ่งโดยไม่คิดชีวิต

พวกเขาต้องการที่จะหลบให้พ้นจากระยะโจมตีของลูกธนู พวกเขาไม่ต้องการถูกยิงตายหรือได้รับบาดเจ็บเช่นเดียวกับทหารคนอื่นๆก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม พวกเขาต่างลืมไปว่ากองทัพของกบฏโพกผ้าเหลืองนั้นมีจำนวนคนที่หนาแน่นมาก แล้วพวกเขาจะหลีกหนีได้อย่างไร?

ไม่กี่วินาทีต่อมา ห่าฝนลูกธนูบดบังท้องฟ้าก็ตกลงสู่พื้น

ทหารโพกผ้าเหลืองยังไม่ทันได้หลบหนีจากระยะการโจมตีของลูกธนู เบิกตากว้างใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"พรูดดด”

เป็นอีกครั้งที่ลูกธนูพุ่งทะลวงร่างของทหารโพกผ้าเหลือง ทหารกว่าแสนคนถูกยิงตายในพริบตา อีกนับแสนนายที่ถูกลูกธนูยิงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องทั่วทั้งสนามรบ

"พวกไร้ยางอาย! พวกเจ้ามาสู้กับข้า!” หุยง่วนเสียวเห็นสภาพที่น่าสังเวชของทหารกองทัพโพกผ้าเหลือง ความโกรธของเขาระเบิดออกมาราวกับฟ้าร้อง จากนั้นเขาตะโกนด้วยความโกรธไปทางกองทัพเมืองหลุนฮุย

แต่สิ่งที่ตอบเขาคือ ลูกธนู 300,000 ดอกที่ถูกยิงออกมาอย่างไร้ความปราณี

ลูกศรเหล่านี้เปรียบเสมือนห่าฝนที่น่าทึ่ง!

"ไอ้พวกไร้ยางอาย! " หวู่เหิงยกอาวุธในมือขึ้นแล้วตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราด

"พรูดดด”

ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ทหารกองทัพโพกผ้าเหลืองอีกครั้ง

ทหารกองทัพโพกผ้าเหลืองบาดเจ็บล้มตายไปอีกหลายแสนนาย

"ตูม "

กองทัพทหารม้านับแสนพุ่งทะยานอย่างรวดเร็วจนแผ่นดินสั่นสะเทือน

กวนอู เตียวหุย เตียวคับ นําทัพสามแสนนายของเมืองหลุนฮุยเผชิญหน้ากับกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

"เจ้าเด็กนั่นต้องการจะสู้กับพวกเราตัวต่อตัว พวกเราหยุดก่อนไหม?" เตียวหุยมองไปยังกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง ที่มีหุยง่วนเสียวและคณะที่ขี่ม้าออกมาข้าหน้า จากนั้นหันไปหากวนอู เตียวคับ แล้วเอ่ยปากถาม

"การเผชิญหน้าของทั้งสองกองทัพขุนพลยังไม่ควรลงมือ ตอนนี้เราเริ่มเปิดฉากโจมตีแล้ว ยังไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับพวกมัน รอจนกว่าลูกธนูของพวกเราจะหมดลงก็ยังไม่สาย" กวนอูได้ยินดังนั้นก็รีบกล่าว

เตียวคับมองไปยังกวนอูครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็มองไปยังเตียวหุยแล้วหัวเราะพร้อมกล่าวว่า

"แม่ทัพกวนอูพูดถูก พี่เตียวหุยไม่จำเป็นต้องกังวล หลังจากใช้ลูกศรจนหมด ขวัญกําลังใจของกองทัพกบฏโพกผ้าเหลืองจะต้องลดลงอย่างแน่นอน แล้วเราค่อยเข้าไปต่อสู้กับแม่ทัพของพวกมัน เพื่อที่เราจะสามารถทําลายขวัญกําลังใจของพวกทหารกองทัพโพกผ้าเหลือง เมื่อถึงตอนนั้นศึกครั้งนี้ชัยชนะจะต้องตกเป็นของพวกเรา!"

เตียวหุยได้ยินดังนั้นดวงตาของเขาพลันสว่างขึ้นและกล่าวว่า

"ก็ดี ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตอยู่ต่ออีกหน่อย ข้าจะฆ่าเจ้าเด็กนั่นด้วยมือของข้าเอง อีกสองคนมอบให้พี่เตียวคับ พี่กวนอู พวกเราเป็นพี่น้องกัน ข้าไม่สามารถกินคนเดียวได้ เช่นนี้ดีหรือไม่?"

กวนอู เตียวคับได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน

"ได้! ”

พวกเขาทั้งสามคนเข้าร่วมเมืองหลุนฮุยและติดตามเย่เฉิน พวกเขาต่างต้องการสร้างผลงานในสนามรบ เพื่อรักษาเสถียรภาพในตําแหน่งของพวกเขา

ด้วยวิธีนี้พวกเขาจึงจะสามารถพิสูจน์ได้ว่า เย่เฉินไม่ได้เลือกคนผิด พวกเขานั้นมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นแม่ทัพใหญ่

ขณะที่ทั้งสามคนกําลังพูดคุยกัน กองทัพเมืองหลุนฮุยก็รั้งสายธนูและยิงออกไปอีกครั้ง ลูกธนูพุ่งออกไปคร่าชีวิตโจรโพกผ้าเหลืองไปอีกนับแสนนาย

ในเวลานี้กองทัพเมืองหลุนฮุยห่างจากกองทัพโพกผ้าเหลืองราวห้าร้อยเมตร

ณ ตําแหน่งกองทัพกบฏโพกผ้าเหลือง

โกเสง หวู่เหิง หุยง่วนเสียว นํากองทัพองครักษ์โพกผ้าเหลืองออกมา

เมื่อโกเสงเห็นศพมากมายกระจายอยู่ทั่วบริเวณ รวมทั้งทหารที่ได้รับบาดเจ็บกรีดร้องอย่างน่าสังเวช ใบหน้าของโกเสงก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือด จากนั้นดวงตาทั้งคู่ของเขาจับจ้องไปยังกองทัพเมืองหลุนฮุยอย่างดุร้ายและตะโกนว่า

"นักธนูเตรียมตัวให้พร้อม!"