ตอนที่ 201 สังหารนับ 100,000 ในทันที

เย่เฉินเหลือบมองกองทหารหลุนฮุยที่เดินเรียงแถวเหมือนหอกยาวในขณะที่เดินไปยังประตูเมือง

จูล่ง, เตียวเมิ่ง และ กุยแก ติดตามเขามาอย่างใกล้ชิด

หลังจากนั้นก็มีกองทัพหลุยฮุยหนึ่งหมื่นคนถือจับอาวุธและก้าวเดินต่อไป

"เอี๊ยด"

ประตูทิศตะวันตกของเมืองหลุนฮุยก็เปิดออก

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายด้านนอกเมืองหยุดลงกะทันหัน

เย่เฉินเหลือบมองดูสัตว์ร้ายจำนวนมากที่อยู่ทั่วภูเขา จากนั้นก็หรี่ตาลง และปล่อยเจตนาสังหารที่รุนแรงออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

ท่านใดนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่น

กอริลลาทีร่างกายปกคลุมไปด้วยขนสีดำก็เดินออกมาจากกลุ่มสัตว์ร้ายและตะโกนใส่เย่เฉิน:

“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาแล้ว เจ้าเด็กน้อยเผ่ามนุษย์ชั้นต่ำ ข้าขอถามหน่อยเถอะ เมืองนี้เป็นเมืองในเกมหรือเปล่า?”

“พูดมา หากเจ้าไม่พูดข้าจะกินเจ้าซะ!” เม่นตัวใหญ่คำรามอย่างดุเดือด

“เด็กน้อยคนนี้มีตัวเล็กเกินไป ต้องไม่อร่อยแน่” หนูตัวยักษ์จ้องไปที่เย่เฉินด้วยดวงตาสีแดงทั้งสองของมัน อยู่ชั่วครู่แล้วพูดด้วยมุมปากที่โค้งงอ

“ไม่อร่อยก็ไม่เป็นไร ในเมื่อมันเป็นมนุษย์ ข้าก็อยากจะกินมัน” สุนัขพันธุ์ทิเบตันจ้องมองไปที่เย่เฉิน และกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าสมควรที่จะกินอึเท่านั้น!" หมาป่าสีเขียวกล่าวออกมาอย่างดูถูก

“เจ้าอยากตายไหม” สุนัขทิเบตันโกรธทันทีและตะโกนใส่หมาป่าสีเขียวอย่างบ้าคลั่ง

“สู้! เข้ามาเลย! เจ้าโง่ คิดว่าข้ากลัวเจ้ารึไง!”

“เฮ้ เจ้าหมางี่เง่าสองตัวนี้เอาอีกแล้ว”

เหล่าสัตว์ร้าย ตะโกนออกมาอย่างมีชีวิตชีวา

"หุบปาก!" เสียงตะโกนดังขึ้นทันที เหล่าสัตว์อสูรทั้งหมดก็เงียบลง

หลังจากเราสัตว์ร้ายเงียบลง สิงโตตัวหนึ่งเดินออกมาในขณะนี้ มันเหลือบมองที่กลุ่มสัตว์ร้ายอย่างเย็นชา จากนั้นมองไปยังเย่เฉิน และถามด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ:

“มนุษย์ บอกข้า เจ้าคือเย่เฉินที่ทำให้ประกาศโลกกังขึ้นมากมายในเกมใช่หรือไม่”

เย่เฉินหรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็ตะโกนว่า: “จะใช่ไม่ใช่แล้วจะทำไม!”

“มนุษย์ เจ้ามันบ้าไปแล้ว!” ดวงตาสีทองของสิงโตเบิกกว้าง แล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา

“เดี๋ยวก็รู้ ข้าบ้าว่าข้าบ้าหรือไม่!” เย่เฉินยิ้มอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า

“เจ้าพวกมนุษย์ อย่าคิดว่าเขตปลอดภัยจะปกป้องพวกเจ้าไปได้ตลอดชีวิต ข้าจะบอกเจ้า ว่าเขตปลอดภัยนี้สามารถปกป้องเจ้าได้ไม่เกินสามเดือน!” สิงโตขนทองคำขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน

"แล้วไง" เย่เฉินเลิกคิ้วแล้วกล่าวอย่างเย็นชา

“ถ้าหากเจ้าบอกตัวตนของเจ้าตอนนี้ ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า สามเดือนต่อมา ข้าจะกินเจ้าทั้งตัว แต่ถ้าเจ้าไม่พูด เจ้าจะต้องตายอย่างไรที่ฝัง!” สิงโตขนทองอ้าปากและคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

“ในดินแดนของข้า เจ้ายังกล้าที่จะอาละวาด!” เย่เฉินลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และเคลื่อนไหวมือขวาเล็กน้อย หอกสังหารก็ปรากฏขึ้นทันที

เมื่อเห็นดังนั้น จูล่ง และ เตียวเมิ่ง ก็ดึงอาวุธออกมา

“โฮกกก!” หยานหู่มองออกไปและคำรามอย่างดุดัน

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

กองทัพหลุนฮุยยกอาวุธในมือขึ้น แล้วตะโกนเสียงดังออกมาพร้อมกัน

เจตนาแห่งการสังหารอันรุนแรงได้พุ่งเข้าใส่กองทัพปีศาจทั่วทั้งหมดในทันที

เมื่อเย่เฉินนำอาวุธออกมา เช่นเดียวกับกองทัพหลุนฮุย ทำให้กลุ่มสัตว์อสูรผงะไปทันที จากนั้นพวกมันต่างก็หัวเราะออกมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"โฮ้โฮ้โฮ้..."

"กักกักกัก..."

"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ากำลังเห็นอะไร เจ้ามนุษย์พวกนี้ต้องการจะฆ่าเราจริงๆ"

“เฮ้ เจ้าพวกมนุษย์หน้าโง่ เข้ามาเถอะ รีบมาฆ่าพวกเราเร็วเข้า”

"ข้ารอไม่ไหวแล้ว!

“เร็วเข้า! ออกมาเร็ว ไอ้ลูกหมา!”

“มารดาเจ้าเถอะ ลูกหมาอะไร ไอ้สารเลว หากเจ้าพูดถึงเรื่องหมาอีก ข้าจะกัดเจ้าซะ!”

ท่านใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังออกมา

“ไม่ อาวุธของชายผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่เจ้าฮัสกีพูด”

“หือ? ใช่แล้วหอกสีดำสนิท…เจ้าเด็กมนุษย์คนนี้คือเย่เฉิน!”

“บัดซบ! ไอ้เด็กอวดดีนี้กลับกลายเป็นเย่เฉิน ถึงข้าจะไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์”

“นี่ พวกเจ้าเห็นหรือไม่แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์ ยังไม่กล้าโผล่หัวออกมา มันกลับซ่อนตัวอยู่ในเขตปลอดภัย”

“ขยะ เจ้าเย่เฉิน ส่งทักษะบ่มเพาะของเจ้ามาให้พวกเราฝึกฝน แล้วข้าจะสัญญาว่าจะไม่รังแกเจ้า”

“เตรียมพร้อมต่อสู้!” เย่เฉินยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นยกหอกสังหารในมือขวาขึ้น และชี้ไปยังกองทัพปีศาจ

"พรึบ"

กองทัพหลุนฮุยยกอาวุธชี้ไปด้านหน้าเช่นกัน

"สมรภูมิพยัคฆ์ขาว!" เย่เฉินลืมตาขึ้นอย่างเฉียบคม แล้วตะโกนเสียงดัง

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!" เสียงตะโกนที่แฝงไปด้วกลิ่นอายแห่งการสังหารที่น่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นทันที

ในวินาทีถัดมา เจตนาแห่งการสังหารที่แข็งแกร่งและรุนแรงก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือกองทัพหลุนฮุยในทันที และจากนั้นมันก็เริ่มควบแน่น

“โอ้ย ท่านปู่หมูคนนี้กลัวแทบตายแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า หากพวกแกแข็งแกร่งจริงก็ออกมา ทำไมถึงยังมุดหัวอยู่ในเขตปลอดภัย?” ปีศาจหมูป่าตัวหนึ่งกล่าวเยาะเย้ยและหัวเราะออกมา

“พวกเราไม่ได้พูดเพื่อบังคับเจ้า พวกเจ้าไม่ต้องเสแสร้งเป็นแข็งแกร่ง ออกมาเถอะพวกเราจะดูแลเจ้าอย่างดี” ปีศาจคางคกหัวเราะพร้อมกล่าว

“เฮ้ เย่เฉิน เจ้าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่มันก็เท่านั้นไม่ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าท่านปู่วัวคนนี้ ออกมาได้แล้ว!” ปีศาจวัวหัวเราะพร้อมกล่าวเยาะเย้ย

ในตอนนี้ เย่เฉิน, จูล่ง, เตียวเมิ่ง, กุยแก และกองทัพหลุนฮุยต่างปลดปล่อยเจตนาแห่งการสังหารออกมาอย่างรุนแรง และเริ่มควบแน่นกลายเป็นรูปร่างในทันที

ในวินาทีต่อมา เสียงคำรามที่สั่นสะเทือนสวรรค์และปฐพีก็ดังขึ้น

“โฮก!”

พยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าก็ปลดปล่อยกลิ่นอายทรงอำนาจ กดขี่ข่มเหง ไร้ความปราณี ที่พร้อมจะสังหารทุกอย่างเบื้องหน้าออกมา จากนั้นทั่วทั้งบริเวรก็เริ่มปั่นป่วน

ดวงตาของพยัคฆ์ขาวที่เยือกเย็นก็เหลือบมองไปยังกองทัพปีศาจ ต่างก็ตกตะลึง และเริ่มก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ในเวลานี้ เหล่าปีศาจทั่วทั้งบริเวณ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายหรือมอนสเตอร์ ต่างก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ทำไมกัน เกิดอะไรขึ้น ทำไมเย่เฉินถึงสามารถเรียกพยัคฆ์ขาวได้?”

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร เจ้าบัดซบพยัคฆ์ขาวตัวนั้นควรจะเป็นพลังของเผ่าพันธุ์ปีศาจของเราไม่ใช่หรือ ทำไมมนุษย์ถึงใช้พลังของมันได้?”

“ไอ้โง่ สิ่งที่เย่เฉินเรียกออกมาไม่ใช่พยัคฆ์ขาวของเผ่าอสูรปีศาจ แต่เป็นพยัคฆ์ขาวหนึ่งในสี่สัตว์เทพที่มีหนึ่งเดียวในโลก”

“ทำไม ทำไมจู่ๆ ข้าถึงรู้สึกว่าขาของข้าสั่น…”

“โฮกกกก!”

เสียงคำรามสั่นสะท้านท้องฟ้าดังขึ้นอีกครั้ง

วินาทีถัดมา พยัคฆ์ขาวก็กระโดดไปข้างหน้า ไม่กี่ก้าวต่อมา มันก็พุ่งออกจากเขตปลอดภัย แล้วกลายเป็นลำแสงที่แวบผ่านไป

“ตูม ตูม ตูม”

เสียงระเบิดดังขึ้นหลายครั้ง

พื้นทที่ที่ลำแสงพาดผ่าน ก็ปรากฏเส้นทางยาวห้ากิโลเมตรและกว้างห้าร้อยเมตรถูกปกคลุมไปด้วยหมอกโลหิตอันไร้สิ้นสุด

พยัคฆ์ขาวฆ่าอสุรปีศาจ 100,000 ตนในทันทีด้วยการโจมตีครั้งเดียว!

"ฟู่…"

"ฟู่…"

เสียงหอบหายใจดังมาจากปากของอสูรปีศาจทั่วทั้งภูเขา

“ฮึก ฮึก...”

ความหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้นในใจของอสูรปีศาจที่เพิ่งมองเห็นการโจมตีของพยัคฆ์ขาวตรงหน้า