ตอนที่ 28 เทพหมาฮัสกี

แสงหลากสีปรากฏขึ้นจากคำสั่งการสร้างหมู่บ้านระดับพระเจ้าทันที จากนั้นค่อยๆหายไป

ทันใดนั้นเอง กระท่อมหนึ่งหลังใหญ่ สองหลังเล็ก ก็ปรากฏขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่าใกล้กับเย่เฉิน

เมื่อจ้าวเอ๋อเหอและคนอื่น ๆ เห็นดังนั้น พวกเขาขยี้ตาด้วยความตกตะลึง พวกเขามั่นใจว่าก่อนหน้านี้พวกเขาทำเพียงแค่เก็บกวาดพื้นที่ มีเพียงแค่พื้นที่โล่งแต่ตอนนี้กลับมีกระท่อมสามหลัง หนึ่งหลังใหญ่สองหลังเล็กปรากฏขึ้น

หากนี้เป็นมายากล ก็ต้องใช้อุปกรณ์ประกอบฉาก

สิ่งที่ปรากฏบนพื้นดินแบบนี้ ไม่สามารถทำได้โดยใช้การจัดฉากแน่นอน

"เป็นไปได้ไหมว่า ... บอสเย่จะใส่กระท่อมทั้งสามไว้ในมิติเก็บของ?"

"หืม? ใช่มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน มิติเก็บของสามารถเก็บรวบรวมไอเทมได้ คุณเห็นไหมว่ามีกระท่อมเพียงสามหลัง และมันง่ายที่จะติดตั้ง "

“แต่บอสเย่เอากระท่อมสามหลังมาทำอะไร?”

เย่เฉินได้ยินความเห็นของพวกอันธพาล แต่เย่เฉินก็ไม่ได้อธิบายพวกมัน เพราะมันไม่มีความจำเป็น มีความลับมากมายในเกม หากไม่นับมิติเก็บของที่จะถูกค้นพบในไม่ช้า เย่เฉินจะไม่ต้องการจะบอกอะไรอีก

อะไรคือความเสียสละ? อะไรคือการทำเพื่อมนุษยชาติ? เขาต้องบอกความลับให้กับทุกคน? ไม่งั้นจะเป็นการโกง?

เย่เฉินไม่สนใจ

เหตุผลง่ายๆคือ เย่เฉินที่เกิดใหม่รู้ซึ้งเกี่ยวกับความโลภ ความปรารถนาและความหวังที่ไม่มีที่สิ้นสุดของผู้คนมากกว่าใคร

ประสบการณ์ในชีวิตก่อนหน้านี้ทำให้เย่เฉินมองเห็นธรรมชาติของมนุษย์ที่โสมมมากมาย

เย่เฉินค่อนข้างแน่ใจว่าตราบใดที่เขาบอกความลับของเกมไป ดินแดนแรกที่จะถูกยึดครองคือหมู่บ้านหลุนฮุย

ความแข็งแกร่งของเย่เฉินในตอนนี้ ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเพิกเฉยต่อคน 10,000 หรือ 100,000 คน

แม้ว่าจะมีคนเพียงร้อยคน แต่ถ้ามีใครใช้เกาทัณฑ์ เย่เฉินอาจถูกฆ่าได้ แม้ว่าโอกาสจะมีไม่มากนักก็ตาม

ดังนั้นเย่เฉินจึงเลือกที่จะไม่พูดออกไป

เขามองไปที่หมู่บ้านหลุนฮุยของเขา เหลือบมองไปที่กระท่อมทั้งสามอย่างละเอียด

เย่เฉินหันหลังเดินกลับไปหาจ้าวเอ๋อเหอและคนอื่น ๆ

"พี่ใหญ่." จ้าวเอ๋อเหอและคนอื่น ๆต่าง รีบตะโกนเมื่อเห็นเย่เฉินเดินกลับมา

ความโหดเหี้ยมของเย่เฉิน ที่พวกเขาเห็นเมื่อไม่นานมานี้ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่พวกอันธพาลจะรู้สึกหวาดกลัว

"คุณกลับไปได้แล้ว เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยฉัน ฉันจะเตือนพวกคุณว่าให้รีบไปยังเขตที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ในอีกสองวันข้างหน้า" เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าอย่างว่างเปล่าขณะที่เขามองไปยังจ้าวเอ๋อเหอและคนอื่น ๆ

เมื่อจ้าวเอ๋อเหอและคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ตกตะลึง

มันไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิดไว้ ในความคิดของพวกเขา เย่เฉินสั่งให้พวกเขาทำอะไรบางอย่างและควรจะวางแผนที่จะรับพวกเขาเป็นลูกน้อง

แต่กลับกลายเป็นว่า มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

จ้าวเอ๋อเหอมองไปที่เย่เฉินด้วยความสับสน ทันทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกไป เขาก็ต้องตัวสั่นและรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างกะทันหัน

เขามองไปยังดวงตาที่ไร้อารมณ์คู่นั้นซึ่งเต็มไปด้วยความไม่แยแสกับชีวิตและความตาย

จ้าวเอ๋อเหอ รู้สึกว่าตราบใดที่เขาพูดออกไปวินาทีถัดไปคือเวลาตายของเขา

"ครับพี่ใหญ่ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้" จ้าวเอ๋อเหอพยายามอย่างมากเพื่อทำให้หัวใจที่กำลังกระสับกระส่ายของเขาสงบลง

เย่เฉินพยักหน้าจากนั้นหันหลังเดินกลับไปยังกระท่อม

จ้าวเอ๋อเหอเหลือบมองไปยังแผ่นหลังของเย่เฉิน ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความลังเล เดิมทีเขาตัดสินใจที่จะติดตามเย่เฉิน แต่ตอนนี้เย่เฉินไม่ยอมรับพวกเขา

นี่เป็นสิ่งที่จ้าวเอ๋อเหอไม่สามารถยอมรับได้ จะอย่างไรแล้วครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นหัวหน้าของแก๊งอันธพาล

อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมา

เพราะเย่เฉินเป็นเหมือนเทพแห่งสังหาร ที่ไม่สนใจชีวิตมนุษย์ โหดร้ายและเผด็จการ เขายังไม่อยากตาย เขาจึงต้องจากไป ในท้ายที่สุดจ้าวเอ๋อเหอกับพวกอันธพาลก็จากไป

หลังจากที่เย่เฉินกลับไปที่กระท่อม เขากระตุ้นจิตสำนึกเล็กน้อย กระแสน้ำวนปรากฏขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่า จากนั้นเสือตัวน้อยที่มีขนสีแดงเพลิงก็ออกมา

ทันทีที่ออกมามันแสดงท่าทีมึนงงอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็วิ่งไปด้านข้างของเย่เฉินและแตะขาของเย่เฉินด้วยความรัก

การแสดงออกที่เย็นชาของเย่เฉินหายไปในทันที เขาเอนตัวไปลูบหัวเล็ก ๆ ของหยานหู่และพูดว่า

"ความปลอดภัยขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว อย่าวิ่งไปรอบ ๆ ให้อยู่ในบริเวณของหมู่บ้านหลุนฮุย อย่าโจมตีผู้คนตามอำเภอใจ หากมีคนมาให้รีบแจ้งข้าถ้าใครกล้าทำร้ายเจ้าก็ฆ่ามันซะ!"

"วูววว." หยานหู่ผงกหัวน้อยๆของมัน และส่งเสียงคำรามออกมาอย่างไร้เดียงสา

หยานหู่เป็นสัตว์วิญญาณและยังเป็นราชาแห่งสัตว์วิญญาณ

มันเกิดมาพร้อมกับทักษะและสติปัญญาที่สูงมาก เป็นธรรมดาที่มันจะเข้าใจในสิ่งที่เย่เฉินพูด

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และลูบหัวของหยานหู่ จากนั้นเขาก็กดแหวนที่อยู่บนนิ้วของเขา ดวงดาวส่องแสงกระจัดกระจาย คลังเกมระดับเพชรก็ปรากฏขึ้นในห้อง

เย่เฉินเดินตรงไปที่คลังเกมระดับเพชร และเปิดฝาออกเหยียดตัวลงนอน

หลังจากปิดคลังเกมแล้วเย่เฉินก็เข้ามาในเกมอีกครั้ง

ในขณะนั้น หยานหู่ก็วิ่งเหยาะๆไปที่ด้านข้างของคลังเกมเพชร แล้วขดตัวเป็นลูกบอล นอนหลับสนิทเหมือนลูกแมวตัวน้อย

อย่างไรก็ตามหากดูจากหูที่ขยับอยู่ตลอดเวลาของมันแล้ว จะรู้ว่ามันไม่ได้หลับ แต่กำลังฟังการเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่

โลกแห่งเกม หมู่บ้านหลุนฮุย คฤหาสน์ของหัวหน้าหมู่บ้าน

ทันใดนั้นลำแสงก็ปรากฏขึ้นภายในห้องนอนของคฤหาสน์หัวหน้าหมู่บ้าน

ลำแสงค่อยๆกระจายออกไปและเย่เฉินก็ลืมตาขึ้น

" ติ้ง ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น เทพหมาฮัสกี ซึ่งจัดตั้งหมู่บ้านเป็นลำดับที่สิบและหมู่บ้านเทพหมา ได้รับรางวัลพิเศษ ในฐานะหมู่บ้านที่สิบในดินแดนรกร้าง "

เย่เฉินที่ได้ยินประกาศของระบบนี้ ก็ตกตะลึงไปในทันที

เทพหมาฮัสกี้เหรอ? บ้าเอ้ย! มันสร้างหมู่บ้านเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

***เทพหมาไซบีเรียนก็มา ชี้แจงนิดนึงนะครับ เกมนี้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่ได้รับวิวัตนาการจากผานกู่เข้าเล่นเกมได้หมด ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่ได้มีเผ่าพันธุ์มนุษย์เพียงอย่างเดียว หลายเผ่าพันธุ์ก็มีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ ประมาณมนุษย์สัตว์ไรงี้ครับ