บทที่ 54 ปิดไม่มิด

“ทำไม มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?”

เซียวเอี้ยนจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ มองไปยังไป่หลี่หงเหลียนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา แล้วพูดว่า “พอเจอสาวสวยระดับพี่ไป่หลี่แล้วไม่มีความรู้สึกอะไรเลยสิถึงจะผิดปกติ”

“จะมีความรู้สึกหรือไม่มันก็เรื่องหนึ่ง แต่นายทำแบบนี้มัน...”

เจียงเฉินพูดไปได้ครึ่งเดียวก็พูดต่อไม่ออก ได้แต่มองเซียวเอี้ยนด้วยสายตาที่อับจนคำพูด

จริงอยู่ที่ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง หรือออร่า ไป่หลี่หงเหลียนล้วนอยู่ในระดับสุดยอด บวกกับชุดสีแดงเพลิงนั่นอีก ทำให้เธอดูราวกับดอกกุหลาบอันหยิ่งทะนง

แต่ดอกกุหลาบย่อมมีหนามแหลมคม

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นเหนือใคร พอไป่หลี่หงเหลียนเพิ่งจะเข้าเรียน ก็มีพวกผึ้งแมลงภู่มากมายกรูเข้ามาตามจีบแล้ว

แต่ก็ไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาทุกคนล้วนล้มเหลว ไม่ใช่แค่ถูกปฏิเสธนะ แต่ถูกอัดกลับมาต่างหาก

ไป่หลี่หงเหลียนไม่ได้มีเพียงแค่ความงามที่ล่มเมืองเท่านั้น แต่ยังมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ที่เรียกได้ว่าระดับปีศาจอีกด้วย

ถึงแม้จะเพิ่งอยู่ปีสาม แต่ก็เลื่อนขั้นเป็นผู้อัญเชิญระดับ C ได้แล้ว แถมยังมีข่าวลือว่าพักนี้กำลังพยายามจะทะลวงขึ้นสู่ระดับ B อยู่ด้วย

ระดับ B นั่นมันระดับที่สามารถคุมสำนักเต๋าได้ทั้งสำนักแล้วนะ!

พูดได้เลยว่า ฉายาราชินีไป่หลี่หงเหลียนไม่ใช่ว่าเธอตั้งขึ้นมาเองนะ แต่นักศึกษาทุกคนในมหาวิทยาลัยหยุนหยินต่างก็ยอมรับกันโดยดุษฎี

แล้วตอนนี้ เซียวเอี้ยนกลับไม่กลัวตายไปหยอกล้อกับคนคนนี้ ถ้าไม่ใช่หาเรื่องตายแล้วจะเรียกว่าอะไร?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเฉินก็ค่อย ๆ ถอยห่างจากเซียวเอี้ยนเงียบ ๆ แสดงท่าทีของตัวเองอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำ

“เฮ้ย คุณชายเอี้ยนสุดยอดไปเลย! คิดจะสารภาพรักกับราชินีหงเหลียนเลยเรอะ?”

ในตอนนั้นเอง โจวเทาโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ กำลังปรับมุมกล้องวิดีโอไม่หยุด

“โจวเทา? นายไม่ได้กำลังแข่งอยู่เหรอ?”

เจียงเฉินประหลาดใจเล็กน้อย

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีประเด็นร้อน ๆ ให้ทำข่าวแน่ ส่วนเรื่องแข่งอะไรนั่นไว้ทีหลังก็ได้”

โจวเทาโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า “คุณชายเอี้ยนเริ่มจัดเสื้อผ้าแล้ว จะเริ่มสารภาพรักแล้วเหรอ?”

“ไหนดูซิ ดอกม่วงอวี้ ดอกหงหมาง... ดอกไม้หายากเยอะขนาดนี้ ดูท่าคุณชายเอี้ยนจะเตรียมตัวมาไม่น้อยเลยนะเนี่ยสำหรับการสารภาพรักครั้งนี้!”

“ก็เตรียมมาไม่น้อยจริง ๆ นั่นแหละ”

เจียงเฉินส่ายหน้า เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึงเลย แค่เพื่อให้ได้ดอกม่วงอวี้กับดอกหงหมางมา สองคนนั่นถึงกับต้องเจอวิกฤตใหญ่มาตั้งสองครั้ง

แต่เซียวเอี้ยนดูจริงจังขนาดนี้ หรือว่าพ่อหนุ่มเพลย์บอยคนนี้คิดจะหยุดหัวใจไว้ที่ใครสักคนแล้วจริง ๆ?

เพียงแต่ไม่รู้ว่าไป่หลี่หงเหลียนจะมีท่าทีตอบรับยังไง

“เอ๊ะ? คุณชายเอี้ยนพกแมวมาด้วยเหรอ ท่าทางพร้อมเพรียงกันดีจัง หืม? เจ้าแมวนั่นมันคุกเข่าข้างเดียวให้พยัคฆ์อสูรเพลิงโลกันตร์ด้วยนี่นา หรือว่าเจ้าแมวตัวนี้มันก็จะสารภาพรักด้วยเหมือนกัน?”

“ให้ตายสิ เล่นรวบทั้งผู้อัญเชิญทั้งสัตว์อสูรพร้อมกันเลยเหรอเนี่ย ท่าไม้ตายของคุณชายเอี้ยนรอบนี้มันไร้เทียมทานจริง ๆ!”

“แมว?”

คำพูดของโจวเทาทำให้เจียงเฉินสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที เขาก้มมองข้างเท้าที่ว่างเปล่าของตัวเอง ในใจก็พลันวูบไหว

ไม่จริงน่า หงจงมันไม่น่าจะหาเรื่องตายด้วยการไปสารภาพรักกับพยัคฆ์อสูรเพลิงโลกันตร์หรอกนะ?

เพียะ!

โฮก!

ยังไม่ทันที่เจียงเฉินจะหาหงจงเจอ เสียงตบดังเพียะกับเสียงเสือคำรามก็แว่วเข้าหูเจียงเฉิน จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยกับเสียงแมวร้อง

เจียงเฉินเงยหน้ามอง ก็เห็นเพียงเซียวเอี้ยนกับวิฬาร์จันทร์ธาราตัวหนึ่งถูกตบกระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกัน บนใบหน้าของทั้งคู่มีรอยฝ่ามือแดงเถือกอยู่ข้างหนึ่ง

เป็นหงจงจริง ๆ ด้วย!

หางตาของเจียงเฉินกระตุกยิก ๆ เพิ่งจะอยู่ด้วยกันแป๊บเดียวเอง หงจงมันติดนิสัยคุณชายเอี้ยนไปแล้วเหรอเนี่ย?

ทำยังไงดีนะ สัตว์อสูรตัวนี้จู่ ๆ เขาก็ไม่อยากได้มันแล้วสิ...

ไม่รู้ว่าฟาร์มมันจะรีเซ็ตได้อีกรอบหรือเปล่านะ ถ้าได้ล่ะก็ เขาจะไม่มีวันยอมให้เซียวเอี้ยนเข้าใกล้หงจงอีกแม้แต่ก้าวเดียวเลย

ไม่ได้ ต่อไปนี้แม้แต่ฟาไฉก็ห้ามให้เข้าใกล้มันเด็ดขาด!

อ่ะจิ๊ อ่ะจิ๊?

เมื่อรับรู้ได้ถึงความคิดของเจียงเฉิน ฟาไฉก็เอียงคออย่างสงสัยเล็กน้อย

(รู้สึกเหมือนผู้อัญเชิญจะโมโหนะ?)

อีกด้านหนึ่ง หลังจากตบเซียวเอี้ยนกระเด็นไปแล้ว ไป่หลี่หงเหลียนก็พาพยัคฆ์อสูรเพลิงโลกันตร์เดินเข้ามา มองลงมายังคนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัว

“ไม่ว่าจะเป็นการประเมินหรือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต การต่อสู้ทุกครั้งล้วนศักดิ์สิทธิ์ การกระทำของคุณมันเป็นการดูหมิ่นการต่อสู้!”

แววตาของไป่หลี่หงเหลียนเย็นเยียบจับใจ สายตาที่มองไปยังเซียวเอี้ยนเต็มไปด้วยความเป็นอริ

“ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตคุณ แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันจะถือว่าคุณเป็นศัตรู”

พูดจบ ไป่หลี่หงเหลียนก็หันหลังเดินจากไปทันที

“สมแล้วที่เป็นราชินีหงเหลียน ทรงอำนาจจริง ๆ! เพียงแต่ไม่รู้ว่าคุณชายเอี้ยนสารภาพรักล้มเหลวแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะ...”

“วางใจเถอะน่า เขาหน้าหนาขนาดนั้น ไม่เป็นไรหรอก”

“จริงเหรอ?”

โจวเทาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเซียวเอี้ยนกำลังพึมพำเสียงเบาอยู่ตรงนั้น

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง คราวหน้าจะสารภาพรักตอนกำลังสู้กันไม่ได้แล้วสินะ ต้องรอให้สู้เสร็จก่อน”

“เอ่อ ก็จริงอย่างที่ว่าแฮะ...”

เจียงเฉินทำหน้าบึ้งเดินไปอยู่ข้าง ๆ เซียวเอี้ยนแล้วพูดว่า “คุณชายเอี้ยน นายจะสารภาพรักก็เรื่องของนาย แต่ทำไมต้องลากหงจงของฉันไปด้วยล่ะ?”

“หงจงเหรอ? คุณชายผู้นี้ไม่ได้พามันมาสักหน่อยนะ มันวิ่งมาเองต่างหาก”

เซียวเอี้ยนทำหน้าตาไร้เดียงสาแล้วพูดว่า “คุณชายผู้นี้ก็แค่เห็นว่ามันจะไปสารภาพรักมือเปล่ามันดูน่าสงสารไปหน่อย ก็เลยหยิบดอกไม้ให้มันไปดอกหนึ่งเท่านั้นเอง”

“ถ้างั้นคราวหน้าคุณชายเอี้ยนกรุณาอย่ามือไวอีกเลยนะ”

เจียงเฉินอุ้มหงจงขึ้นมา กำลังจะอบรมสั่งสอนเสียหน่อย แต่พอเห็นแววตาใสซื่อของหงจงแล้ว ก็อดใจอ่อนไม่ได้

“คราวนี้จะยกโทษให้ แต่คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีกเด็ดขาด!”

คราวที่แล้วไปสารภาพรักกับแมวก็ว่าไปอย่าง คราวนี้ถึงกับไปยั่วโมโหพยัคฆ์อสูรเพลิงโลกันตร์เลยงั้นเหรอ? นั่นมันสิ่งมีชีวิตสายเลือดระดับมหากาพย์เลยนะ!

เหมียว เหมียว!

หงจงพยักหน้ารัว ๆ ทำท่าว่านอนสอนง่ายอย่างบอกไม่ถูก เพียงแต่ตอนที่เจียงเฉินไม่ทันสังเกต คนหนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวกลับแอบสบตากันอย่างรวดเร็ว

(ยังไม่ถูกซัดจนตาย ยังมีหวัง!)

“เอาล่ะครับคุณชายเอี้ยน ในเมื่อนายสารภาพรักล้มเหลวแล้ว พอจะรบกวนนายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม ฉันว่าจะเอาพวกกระต่ายหางเลือดไปขายน่ะ”

“ถ้านายไม่พูด คุณชายผู้นี้ก็ลืมไปแล้วนะเนี่ย”

พอได้ยินคำว่ากระต่ายหางเลือด เซียวเอี้ยนก็กระโดดพรวดขึ้นมาจากพื้นทันที แล้วพูดว่า “มากับคุณชายผู้นี้สิ คุณชายผู้นี้มีของดีจะให้”

“ของดีเหรอ? คงไม่ใช่ว่าจะไปเด็ดดอกไม้อีกแล้วใช่ไหม?”

เจียงเฉินทำหน้าไม่ค่อยไว้ใจ แต่ก็ยังคงเดินตามเซียวเอี้ยนกลับไปยังโกดังชมรมถ่ายภาพแดนรกร้าง

“นายคงได้ยินเรื่องที่เซียวเจ๋อน้องชายของฉันหารังหนูเจอแล้วใช่ไหม?”

เซียวเอี้ยนก็หยิบน้ำแข็งก้อนหนึ่งออกมาจากตู้เย็นประคบหน้าตัวเอง แล้วก็โยนถุงมือสีขาวข้างหนึ่งให้เจียงเฉินส่ง ๆ

“ทางตระกูลพอใจกับผลงานของเขามาก ก็เลยให้รางวัลเป็นสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่งมาให้เขา อ่ะ นี่ไงล่ะ”

“สมบัติวิเศษ?”

เจียงเฉินประหลาดใจเล็กน้อย ก็มองสำรวจถุงมือนั่นขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ดูไม่ออกว่ามันมีอะไรพิเศษ

“ในเมื่อเป็นรางวัลให้เซียวเจ๋อ แล้วทำไมมันถึงมาอยู่กับคุณชายเอี้ยนอย่างนายได้ล่ะ? แล้วอีกอย่าง นายจะเอามาให้ฉันทำไม?”

เจียงเฉินถามกลับ ส่วนเซียวเอี้ยนก็ยักไหล่แล้วพูดว่า “ข้อมูลน่ะคุณชายผู้นี้เป็นคนให้เขาเอง เขาไม่อยากติดหนี้บุญคุณฉัน ก็เลยยกรางวัลมาให้ฉันแทน”

“แต่สมบัติวิเศษชิ้นนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรกับคุณชายผู้นี้หรอก แล้วถ้าจะว่ากันตามจริงแล้ว ข้อมูลพวกนั้นก็เป็นนายที่เป็นคนให้มา เพราะฉะนั้นจะยกให้นายก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน”

“จะให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”

เจียงเฉินทำหน้าประหลาดใจสุดขีด ขณะเดียวกันก็ได้ประจักษ์ถึงความมั่งคั่งและอิทธิพลของตระกูลเซียวอีกครั้ง

“มันมีอะไรน่าหลอกนายกันล่ะ แล้วอีกอย่างมันก็เป็นแค่สมบัติวิเศษระดับทองคำชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่เห็นจะต้องตกใจขนาดนั้นเลย”

“ทางการเมืองหลิงอิ๋นให้รางวัลพิเศษกับเซียวเจ๋อเป็นเงินห้าหมื่นเหรียญสหพันธ์ เขาไม่เห็นค่ามันก็เลยยกให้คุณชายผู้นี้มาด้วยเหมือนกัน”

พูดจบ เซียวเอี้ยนก็หยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาส่งให้เจียงเฉินแล้วพูดว่า “ยังไงซะข้อมูลทั้งหมดก็เป็นนายที่ให้มา เงินรางวัลพวกนี้ก็ยกให้... หืม? ทำไมคุณชายผู้นี้รู้สึกว่าสายตาของประธานอย่างนายมันดูแปลก ๆ นะ”

“มีด้วยเหรอ? นายต้องตาฝาดไปแน่ ๆ”

เจียงเฉินหรี่ตามอง เผยรอยยิ้มสดใสออกมา แต่กลับทำให้เซียวเอี้ยนเหงื่อแตกซิกไปทั้งตัว

แววตาที่อยากจะหยุมหัวใครสักคน มันปิดไม่มิดหรอกนะ!