Chapter 12 : Bringing the ‘Nation's Husband’ Home (12)

Chapter 12 : Bringing the ‘Nation's Husband’ Home (12)

เฉียวอันหาวเลี่ยงที่จะจ้องมองลู่จินเหนียนตรงๆ เธอทำได้เพียงเหลือบตามองท่าทีของเขา พลางก้มหน้าเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง

บนโต๊ะเครื่องแป้งมีกระจกขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซึ่งกระจกบานนั้นหันหน้าไปทางเตียงนอน ทำให้ทุกครั้งที่เฉียวอันหาวส่องกระจก เธอจะแอบเหลืองมองไปยังลู่จินเหนียนด้วย

เมื่อแน่ใจเมื่อลู่จินเหนียนยังคงหลับตาอยู่ เธอจึงแอบชื่นชมใบหน้าเขาในกระจกอย่างเงียบๆ

ใบหน้าของลู่จินเหนียนตราตรึงอยู่ในใจเฉียวอันหาวตลอดมา, เธอจดจำรายละเอียดบนใบหน้าของเขาได้ทุกอย่างแม้ยามเธอหลับตา

ตั้งแต่ที่ทั้งคู่พบกันครั้งแรกเมื่อสิบสามปีก่อน ไม่มีครั้งไหนเลยที่เธอจะไม่หวั่นไหวเมื่อจ้องมองใบหน้าของเขา

ยามเมื่อเขาหลับตา, ลู่จินเหนียนดูอ่อนโยนขึ้น ความเย็นชาของเขาจางหายไป

เฉียวอันหาวคล้ายกับถูกสะกดจิต เธอลืมการบำรุงผิวบนใบหน้าไปทั้งสิ้น แม้ว่าครีมบำรุงผิวของเธอจะร่วงหล่นลงบนพื้นก็ตาม

แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายจ้องมองเขาเพียงคนเดียว แต่การที่ได้มองเขาใกล้ๆขนาดนี้ก็ทำให้เธอมีความสุขและอบอุ่นใจอย่างล้นหลาม

ถ้าเขาลืมตาขึ้นมา, เฉียวอันหาวไม่มีทางจะได้มองเขาตรงๆแบบนี้ เธอตกอยู่ในภวังค์เหมือนกับถูกสะกดจิตเพียงแค่จ้องมองเขา และนั่นทำให้เธอเปิดเผยความรู้สึกลึกๆข้างในออกมา

เฉียวอันหาวยังคงมองไปที่ลู่จินเหนียนอย่างอ่อนโยน ทันใดนั้น, เธอก็ยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของลู่จินเหนียนในกระจก เธอค่อยๆลูบใบหน้าของเขาทีละส่วน เริ่มจากตา.. จมูก.. และหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเขา

แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสามเดือนแล้ว, แต่ความทรงจำของเธอยังคงชัดเจน

เธอจำได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะริมฝีปากอุ่นๆของลู่จินเหนียน..

หัวใจของเฉียวอันหาวเต้นระส่ำ, นิ้วของเธอยังคงสัมผัสบนเงาในกระจกที่บริเวณริมฝีปากของลู่จินเหนียน

เฉียวอันหาวจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกของตน ความรู้สึก ‘รักข้างเดียว’ ...

ทันใดนั้นเอง, เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เสียงข้อความ.. ทำให้คิ้วของลู่จินเหนียนขมวดเข้าหากันด้วยความรำคาญ

เฉียวอันหาวตกใจกับการกระทำของลู่จินเหนียน จึงรีบชักมือของเธอที่แตะกระจกออก และรีบก้มลงเก็บครีมบำรุงผิวที่หล่นอยู่บนพื้น