BNH บทที่ 8 : แย่ยิ่งกว่าภรรยาน้อยอีก ?

บทที่ 8 : แย่ยิ่งกว่าภรรยาน้อยอีก ?

“สามเดือน ?!” เซ่า เหมงทำตาโตด้วยท่าทางตกใจ

“เฉียว อันหาว, นี่เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายหรือเป็นภรรยาน้อยของเขากันแน่ ?

ไม่สิ ฉันว่าเธอยังแย่กว่าภรรยาน้อยอีก ภรรยาน้อยอย่างน้อยก็ได้สิทธิประโยชน์ต่างๆ แต่เธอเคยได้อะไรจากเขาบ้าง ?

ดูเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่สิ มีชิ้นไหนราคามากกว่าห้าดอลลาร์บ้าง ?

และจากอำนาจหน้าที่ของเขานั้น เขาสามารถทำให้เธอขึ้นไปเป็นนักแสดงแถวหน้าได้สบายๆ แต่บทบาทที่เธอได้รับในหนังเรื่อง “ตราบชั่วนิจนิรันดร์” ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย

เฉียว อันหาวยังคงไร้ซึ่งคำพูดใดๆ หัวใจของเธอสั่นไหวไปกับทุกคำพูดที่แทงใจของเซ่า เหมง

ทุกคำที่พูดมาเป็นความจริง, เธอดูแย่ยิ่งกว่าภรรยาน้อยอีก ภรรยาน้อยจะได้รับการเอาใจใส่จากผู้ชายที่หลับนอนด้วย

แต่ลู่ จินเหนียนกลับโกรธและเกลียดเธอ หลังจากที่เธอหลับนอนกับเขาในคืนนั้น..

เฉียว อันหาวยกกาแฟของเธอขึ้นดื่มอึกใหญ่ พร้อมกับกลืนก้อนสะอื้นลงไป ขณะนึกถึงใครคนนั้น

“เธอก็รู้ ฉันและเขาแต่งงานกันเพราะถูกบังคับจากครอบครัว เราไม่ได้มีความรู้สึกใดๆให้แก่กัน ก็ถูกแล้วที่เราจะไม่ได้ติดต่อหากันเลย”

เฉียว อันหาวและเซ่า เหมงรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีความสนใจในเรื่องต่างๆแตกต่างกัน แต่พวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก

ด้วยเหตุนี้, เมื่อพิจารณาถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เซ่า เหมงก็เข้าใจเรื่องราวเป็นอย่างดี

เธอตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่ มองไปที่เฉียว อันหาว ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“เฉียวเฉียว, ตอนช่วงมัธยม ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถพูดคุยกับเขาได้เลยยกเว้นเธอ

เขาดูแลเธออย่างดีและพวกเธอก็มักจะออกไปเที่ยวเล่นด้วยกันเป็นประจำ เหตุใดความสัมพันธ์ของพวกเธอถึงสิ้นสุดลงช่วงมหาลัยล่ะ ? ทำไมพวกเธอถึงทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ?

หลายครั้งที่เขามักจะอารมณ์ร้อนและพูดจาเสียๆหายๆกับเธอ ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนั้นได้ล่ะ ?”

เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ ? เฉียว อันหาวตกอยู่ในอาการมึนงง จ้องมองไปที่แก้วกาแฟของเธอเนิ่นนานก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“ฉันก็ไม่รู้ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันพยายามคิดหาเหตุผลให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ฉันก็จนปัญญาจริงๆ”

เลขาฯของลู่ จินเหนียนได้จอดรถรอเขาอยู่ที่ประตูทางออก เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาเดินออกมาจากโรงแรมจิงเฉงพอดี

เมื่อเลขาฯของเขาเห็นดังนั้นก็รีบลงจากรถเพื่อเปิดประตูให้กับเจ้านายของตน

เมื่อลู่ จินเหนียนเข้ามาในรถก็เกิดความเงียบขึ้น หลังจากเลขาฯนั่งประจำที่นั่งคนขับแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายของตนผ่านกระจกมองหลัง

เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของลู่ จินเหนียนนั้นเรียบตึงและเขาก็เม้มปากเน่นเป็นเส้นตรง

เลขาฯของเขารู้ดีว่าไม่ควรเอ่ยถามใดๆในตอนนี้ จึงรีบสตาร์ทเครื่องยนต์และขับออกไป..