ตอนที่ 101: การเลี้ยงดู

ตอนที่ 101: การเลี้ยงดู

โอโรจิมารุอดรู้สึกพึงพอใจไม่ได้

เขาคิดไม่ผิด เด็กหญิงตัวเล็กตรงหน้าของเขา ยาคุชิ โนโนะ ก็คือว่าที่ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในอนาคต ผู้ซึ่งจะเติบโตมาเลี้ยงดูคาบูโตะ ยาคุชิ หนึ่งในลูกศิษย์ที่ทั้งเก่งกาจและจงรักภักดีที่สุดของเขา

โนโนะ ซึ่งในอนาคตจะถูกขนานนามว่า “มิโกะพเนจร” จะกลายเป็นทั้งสายลับผู้เชี่ยวชาญและนินจาแพทย์ฝีมือสูง การได้เห็นเธอในวัยเยาว์เช่นนี้ ทำให้โอโรจิมารุเกิดความคิดขึ้นมา

หากไม่ต้องรอให้คาบูโตะปรากฏตัวล่ะ? ทำไมเขาจะไม่เริ่มก่อน โดยการหล่อหลอมโนโนะให้กลายเป็นผู้ช่วยของเขาเองเสียเลย?

โอโรจิมารุพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ที่ผ่านมาเขาเคยพิจารณานินจาหลายคนเพื่อคัดเลือกมาเป็นผู้ช่วยของตน และซึนาเดะก็คือผู้ที่เหมาะสมที่สุดมาโดยตลอด

เธอมีความรู้ทางการแพทย์อย่างลึกซึ้ง เชี่ยวชาญทั้งยาพิษและยาถอนพิษ อีกทั้งยังสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงที่สุดได้ เธอแทบจะสมบูรณ์แบบในฐานะผู้ช่วย

แต่เธอมีข้อบกพร่องเพียงหนึ่งเดียวที่: ความจงรักภักดีต่อโคโนฮะ และสายเลือดของตระกูลเซ็นจู

ต่อให้โอโรจิมารุกลายเป็นศัตรูกับหมู่บ้าน หรือจำต้องดำเนินการทดลองสุดโต่งอย่างไร ซึนาเดะก็จะเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นต่อต้านเขา และนั่นคือสิ่งที่เขายอมให้เกิดขึ้นไม่ได้

โนโนะ ต่างออกไป

เธอยังเยาว์วัย จิตใจยังอ่อน และเต็มไปด้วยศักยภาพ เธออยู่ในหน่วยราก ได้รับการฝึกฝนในศาสตร์การสอดแนม และแสดงแววความสามารถด้านการแพทย์ตั้งแต่เนิ่น ๆ

ถ้าเขาเริ่มฝึกเธอตั้งแต่ตอนนี้ หล่อหลอมเธอด้วยมือของเขาเอง เธออาจกลายเป็นผู้ช่วยในอุดมคติ ผู้ซื่อสัตย์ต่อเขาเพียงผู้เดียว

“บางที...ถึงเวลาลองแล้ว” โอโรจิมารุคิดในใจ พลางจับจ้องไปยังเด็กหญิง

ตอนนี้ ยาคุชิ โนโนะยังเป็นแค่เด็กหญิงอายุสี่หรือห้าขวบ เด็กกำพร้าที่ดันโซรับเข้ามาด้วยเหตุผลบางอย่าง และส่งตัวเข้าอบรมในหน่วยราก เธอยังอยู่ในช่วงปรับตัว มองสิ่งรอบตัวด้วยสายตาไร้เดียงสา

เธอเงยหน้ามองโอโรจิมารุด้วยแววตากลมโตสงสัย ผู้ชายคนนี้คือใคร? เขาไม่ใส่ชุดเกราะหรือหน้ากากเหมือนนินจาคนอื่นในหน่วยราก

ตรงกันข้าม เขาสวมชุดโจนินธรรมดา ทำให้เธอยิ่งสงสัยหนักขึ้น

“เขาเป็นใครกันแน่?” โนโนะคิด

“เขาไม่ได้แต่งตัวเหมือนคนอื่นในหน่วยนี้… แต่เดินข้างดันโซซามะ นั่นต้องหมายความว่าเขาสำคัญมากแน่ ๆ”

แม้จะอยู่ในหน่วยรากได้ไม่นาน แต่โนโนะเข้าใจลำดับชั้นดี ดันโซและผู้ใต้บังคับบัญชาคือเงาเฝ้าระวังหมู่บ้าน โคโนฮะในมุมมืด นินจารากทุกคนคือยอดฝีมือ ใส่ชุดเกราะครบเครื่อง และซ่อนหน้าตาอยู่หลังหน้ากาก

แต่โอโรจิมารุกลับเดินเคียงข้างดันโซอย่างเปิดเผย เขาต้องไม่ธรรมดาแน่

ดันโซสังเกตว่าโอโรจิมารุนิ่งไปครู่หนึ่ง จึงถามขึ้น

“เป็นอะไรไป? คิดจะเลือกเด็กคนนั้นเป็นคู่ต่อสู้หรือ?”

โอโรจิมารุหลุดจากภวังค์ ยิ้มน้อย ๆ แล้วตอบ “แน่นอนว่าไม่ใช่”

“แก กับแก แล้วก็คนที่ข้าเลือกไว้ก่อนหน้า เข้ามาพร้อมกันเลย”

ดันโซเลิกคิ้ว “พร้อมกันเหรอ?”

นินจาในหน่วยรากไม่ใช่พวกอ่อนหัด ทุกคนล้วนผ่านการคัดกรองโดยดันโซ แม้แต่คนที่อ่อนที่สุดก็ยังอยู่ระดับจูนิน

โอโรจิมารุเพิ่งเรียกนินจาห้าคน แม้เขาจะเป็นนินจาระดับสูง แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

โอโรจิมารุพยักหน้า “แน่นอน”

ดันโซพยักหน้าแล้วออกคำสั่ง “คนอื่นออกไปให้หมด คนที่ถูกเรียกให้อยู่ต่อ”

ห้องถูกเคลียร์ในทันที เหลือเพียงโอโรจิมารุและนินจาหน่วยรากอีกห้าคน

พวกเขามองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจ หลายคนดูถูกโอโรจิมารุอยู่ในใจ เห็นเขาเป็นแค่ลูกศิษย์ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น โฮคาเงะผู้ยิ่งใหญ่

พวกเขาไม่เคยรู้ถึงผลงานของเขาในช่วงสอบจูนิน หรือความสามารถทางวิทยาศาสตร์ที่เขาครอบครอง และไม่เข้าใจเลยว่าทำไมดันโซถึงให้ความสำคัญกับเขานัก

ความคิดเดียวที่ลอยอยู่ในหัวของพวกเขาคือ

“ทำไมดันโซซามะถึงเอาใจมันนัก?”

ตอนนี้โอโรจิมารุท้าสู้กับพวกเขาพร้อมกันห้าคน ทำให้พวกเขาเริ่มลังเล

บางคนคิดจะออมมือ เพราะกลัวว่าจะเผลอทำร้ายคนที่ดันโซให้ความสำคัญ

โอโรจิมารุเห็นท่าทีลังเลก็ยิ้มเหยียด

“หากพวกเจ้าไม่มีเจตนาจะฆ่า ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะต่อกรกับข้าได้หรอก”

คำพูดนั้นทำให้พวกเขาแข็งค้าง

“หมอนี่พูดจริงเหรอเนี่ย?”

“ถ้าดันโซซามะอนุญาต ข้าก็ไม่ลังเลที่จะสู้” หนึ่งในนินจาก้าวออกมาข้างหน้า

“ดันโซซามะ กรุณาให้พวกเราเปิดฉากได้เต็มที่เถอะค่ะ” นินจาหญิงอีกคนเสริม

ดันโซจ้องพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง สถานการณ์นี้ลำบาก เขาไม่สามารถให้พวกเขาออมมือได้ เพราะนั่นจะทำให้การประลองไร้ความหมาย แต่ก็ไม่อยากให้โอโรจิมารุบาดเจ็บหนัก เพราะเขายังมีแผนที่ต้องดำเนินต่อ

ในที่สุดเขาก็พูดว่า “จัดเต็มได้ แต่อย่าทำให้บาดเจ็บเกินควบคุม”

เมื่อได้รับอนุญาต นินจาทั้งห้าก็โค้งคำนับ แล้วหันความสนใจทั้งหมดไปยังโอโรจิมารุ

พวกเขาคิดว่านี่จะเป็นการสู้ที่ง่ายดาย แต่กำลังจะพบว่า... พวกเขาคิดผิด

ทันทีที่การประลองเริ่มขึ้น โอโรจิมารุก็ลงมือทันที การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นและรวดเร็วผิดธรรมชาติ

“เขาเร็วกว่าที่คิด!”

“ระวัง! อย่าเข้าปะทะตรง ๆ!”

“แรงของเขาไม่ธรรมดา!”

ก่อนที่พวกเขาจะตั้งตัวได้ โอโรจิมารุก็ใช้คาถา

“คาถาอัญเชิญ!”

ปัง!

หมอกสีขาวกลุ่มใหญ่ปะทุขึ้นกลางห้อง และในชั่วพริบตา เมื่อหมอกจางลง

หนึ่งในนินจาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นสิ่งที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเกินกว่าที่เขาจะตอบสนองทัน

ฟึ่บ!

เงาดำพุ่งเข้าใส่ คว้าคอเขาเข้าอย่างจัง ก่อนจะถอยกลับไปอย่างว่องไว เขาเซถอยหลัง พลางกุมคอไว้ด้วยความตกใจ

“งูเหรอ?!”

เขาไม่อยากเชื่อ โดนงูเล่นงานอย่างง่ายดาย และไม่ใช่งูธรรมดา แต่มันเร็วกว่าการอัญเชิญใด ๆ ที่เขาเคยเห็น

พวกนินจาหน่วยรากคนอื่นยืนค้าง อึ้งกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“แค่สัตว์อัญเชิญงู ทำไมมันเก่งขนาดนี้?”

ขณะที่พวกเขายังตกตะลึง งูตัวนั้นก็ค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาขดอยู่รอบเอวโอโรจิมารุ แล้วเงยหน้าขึ้น พูดด้วยเสียงออดอ้อน

“นายท่าน ข้าทำได้ดีไหม?”

ไม่เพียงแต่งูจะพูดได้ แต่มันยังแสดงอารมณ์ประจบโอโรจิมารุอีกด้วย!?

“บ้าไปแล้ว…” หนึ่งในนินจาหน่วยรากพึมพำ พยายามหาคำอธิบายกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

จบตอน