ตอนที่ 8-2 แต่งตั้งสาวใช้คนสนิท

ตอนที่ 8-2 แต่งตั้งสาวใช้คนสนิท

ขันทีไห่ก้าวไปข้างหน้าทันที และตบหน้าเซียงเอ๋อ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นขันทีในวังหลวง แต่เขาก็มีวิทยายุทธเช่นกัน

เพี๊ยะ!

"จะ...เจ้า!"

เซียงเอ๋อกล่าวติดอ่าง และชี้นิ้วไปยังขันทีไห่ชิงด้วยความโกรธแค้น

องค์รัชทายาทคอยกางปีกปกป้องนางมาตลอด ขันทีไห่จึงมิเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับ

เซียงเอ๋อ

นับตั้งแต่เริ่มเข้ามารับใช้องค์รัชทายาท ก็มิมีผู้ใดกล้าที่จะทำร้ายนาง

“ตบต่อไป”

ชางอู๋ซินมองไปยังเมฆบนท้องฟ้า และออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงอันเยือกเย็น

ขันทีไห่ชิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข และมอบการตบที่ไร้ความปรานีให้กับใบหน้าของเซียงเอ๋อโดยตรงอีกสองสามครั้ง

สิ่งนี้ทำให้จำแทบมิได้ว่า นั่นคือใบหน้าของเซียงเอ๋อ นางคงมิสามารถกินข้าวได้เหมือนคนปกติไปอีกหลายวัน

สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ขันทีไห่ตบ

เซียงเอ๋อจนฟันของนางร่วงออกมาหลายซี่ นั่นทำให้เห็นว่า เขาใช้พละกำลังมากมายสักเพียงใด

เซียงเอ๋อจ้องมององค์รัชทายาทด้วยความหวาดกลัว

ผู้ซึ่งยืนอยู่อย่างสงบราวกับว่ามิได้ยินสิ่งใดเลย นางทั้งหวาดกลัวและมีความรู้สึกสับสน เสียงของชางอู๋ซินเปล่งออกมาอย่างใจเย็นว่า

“เจ้าสงสัยหรือไม่ ว่าเหตุใดรัชทายาทผู้นี้จึงต้องการที่จะลงโทษเจ้า?”

เซียงเอ๋อพยักหน้า นางมิทราบจริง ๆ ว่าเหตุใดองค์รัชทายาทจึงทำเช่นนั้น สาวใช้และเด็กรับใช้ที่คุกเข่าอยู่ก็มีความรู้สึกงุนงงเช่นเดียวกัน

พฤติกรรมขององค์รัชทายาททำให้เหล่าสาวใช้เกิดความหวาดกลัว

และพวกเขาพอจะทราบแล้วว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

“สาวใช้ที่ต้อยต่ำผู้นี้กล้าเรียกแทนตนเองว่าข้า ต่อหน้าองค์รัชทายาท และมิได้แสดงความเคารพเมื่อพบข้า

องค์ชายผู้นี้แทบจะมิได้เอ่ยถามเจ้าเลย แต่เจ้ากลับกล่าววาจาออกมาโดยมิได้รับอนุญาต

บัดนี้ช่วยกล่าวกับข้ามาสิว่า เจ้าควรจะถูกตบปากหรือไม่?”

เสียงของชางอู๋ซินนั้นไพเราะและราบเรียบ มิได้แสดงออกถึงความโกรธเคืองหรือความสุขแต่อย่างใด

ดูเหมือนว่าในสายตาของเขา

เซียงเอ๋อผู้นี้ มิคู่ควรที่จะได้รับความสนใจแม้แต่น้อย

เซียงเอ๋อมิเคยคาดคิดเลยว่า องค์รัชทายาทจะตอบกลับมาเช่นนี้

นางอยู่เคียงข้างองค์ชายผู้นี้มาเป็นเวลาหลายปีแล้ว จึงทำให้นางค่อย ๆ ลืมตัวตนของตนเองไป

แต่เหตุใดองค์รัชทายาทกลับตามใจนางในตอนแรก แล้วเหตุใดจึงโหดร้ายกับนางในตอนนี้?

“เซียงเอ๋อ ตอนนี้เจ้าทราบหรือยังว่าทำสิ่งใดผิด?”

ชางอู๋ซินก้มศีรษะลงมองเซียงเอ๋อ ผู้ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

เซียงเอ๋อมิกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา นางทำแค่เพียงพยักหน้าอย่างหมดหวัง

ตอนนี้เซียงเอ๋อทราบแล้วว่า มิควรยั่วโมโหองค์ชาย นางจึงมิกล้าที่จะกวนประสาทเขาอีก

ชางอู๋ซินหัวเราะออกมาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มนั้นทำให้สาวใช้ที่แอบมองอยู่ต้องหน้าแดงด้วยความเขินอาย

องค์รัชทายาทผู้นี้มีใบหน้าที่หล่อเหลา และคมคายยิ่งนัก มันช่างสมบูรณ์แบบที่สุด!

“เมื่อทราบแล้วว่าตนเองทำสิ่งใดผิด เช่นนั้นเจ้าจะต้องยอมรับการลงโทษ...มานี่”

ชางอู๋ซินชี้ไปยังสาวใช้ที่กำลังคุกเข่าคนหนึ่ง สาวใช้ผู้นั้นสวมชุดสาวใช้ที่แสนจะธรรมดา

นางมีรอยแผลเป็นยาวอยู่บนใบหน้านั้น สาวใช้ผู้นี้มีลักษณะคล้ายกับอู๋เหว่ย อดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของชางอู๋ซินเป็นอย่างมากมาก

แม้แต่ท่าทางที่สง่าผ่าเผยของนางก็มีความคล้ายคลึงกันอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่านางจะเป็นเพียงสาวใช้ธรรมดา แต่ชางอู๋ซินก็มั่นใจว่าสาวใช้ผู้นี้จะสามารถเป็นผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ได้

สาวใช้ผู้นั้นเดินเข้ามาหาชางอู๋ซิน จากนั้นได้คุกเข่าลงตรงหน้า

น้ำเสียงของนางนั้น ช่างเย็นชา แต่มีความสุภาพเป็นอย่างมาก ดูเหมือนกับว่า มันเป็นเช่นนั้นโดยมิได้ตั้งใจ

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”

ชางอู๋ซินมองไปยังสาวใช้ผู้นั้นด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงกล่าวว่า

“เจ้าจะถูกเรียกว่าอู๋เหว่ย เจ้าเต็มใจที่จะมาเป็นผู้ติดตามของข้าหรือไม่?”

สาวใช้เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสับสน แต่นางพบว่าดวงตาขององค์รัชทายาทนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง

เขามีท่าทางที่มีอำนาจคล้ายกับพญาหงส์

ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดึงดูดให้ผู้คนเคารพนับถือเขา ดวงตาคู่นั้นมิได้ดูหมิ่นต่อรูปลักษณ์ของนาง แต่กลับมองมาด้วยแววตาที่ชื่นชม

สาวใช้ผู้นี้รู้สึกว่า นางสามารถเป็นผู้ติดตามขององค์รัชทายาทได้

“นับว่าเป็นเกียรติแก่หม่อมชั้นเป็นอย่างสูง! ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงพระราชทานนามให้หม่อมชั้น” อู๋เหว่ยกราบไหว้อย่างเคารพ

ภายในจิตใจขององค์รัชทายาทผู้นี้คือมังกร ซึ่งจะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าในสักวันหนึ่ง เขาตั้งชื่อให้สาวใช้และมองนางด้วยสายตาชื่นชม

เนื่องจากสาวใช้ผู้นี้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะจงรักภักดี นางจะมิใช่เพียงแค่ผู้ที่เสียโฉมอีกต่อไป

แต่นางจะเป็นสาวใช้คนสนิทขององค์รัชทายาท

และ‘อู๋เหว่ย’คือชื่อใหม่ของนาง

ชางอู๋ซินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงหันหน้าไปยังบรรดาสาวใช้ที่กำลังคุกเข่าอยู่อีกด้านหนึ่ง ขณะที่กล่าวว่า

“พวกเจ้าทุกคนจงตบเซียงเอ๋อ พวกเจ้าจะมิได้รับอนุญาตให้หยุดจนกว่านางจะหยุดหายใจ

หากข้าพบว่า ผู้ใดก็ตามที่ฝ่าฝืนคำสั่ง คนผู้นั้นก็มิจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป”

ทันทีที่ชางอู๋ซินกล่าวจบลง นางได้หันกลับเข้าห้องนอนไป

ในขณะที่ขันทีไห่จ้องมองไปยังเหล่าสาวใช้พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

ในที่สุดองค์รัชทายาทก็ได้ทราบว่า มีบางคนที่มิได้หวังดีกับตัวเขา

หากจักรพรรดินีผู้ล่วงลับทราบเรื่องนี้ นางจะต้องมีความพึงพอใจอย่างแน่นอน

แม้ว่าเซียงเอ๋อจะต้องการวิ่งหนี แต่นางก็ถูกขันทีไห่ขวางทางเอาไว้

คงมิมีผู้ใดกล้าที่จะฝ่าฝืนคำสั่ง พวกเขามิทางเลือกอื่นนอกจากตบหน้านางทีละคน และทุกคนจึงกลายเป็นเพชฌฆาต

และเซียงเอ๋อก็หมดลมหายใจไปในที่สุด