147 - พี่น้องผู้จริงจัง
147 - พี่น้องผู้จริงจัง
147 - พี่น้องผู้จริงจัง
กระบี่พลิ้วไหวดั่งผีเสื้อหวนกลับ กลิ่นหอมอ่อนบางล่องลอยกระจาย
งดงามจนทำให้ผู้ชมต่างต้องกลั้นลมหายใจด้วยความประทับใจ
ไม่ว่าจะในวังหรือในแหล่งบันเทิงในเมืองอันคัง เขาก็ไม่เคยพบสตรีที่ทั้งอ่อนช้อยนุ่มนวล ร่างกายเบาราวไร้กระดูกเช่นนี้มาก่อน!
หลังดื่มเหล้าไปสองจอก ซานหรูอี้ร่ายรำจบ หลินอี้เป็นคนแรกที่ปรบมือ พร้อมกับตะโกนเสียงดัง “ดีมาก!”
ซานหรูอี้ยกแขนขึ้นบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง กล่าวเสียงแผ่ว “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตาเพคะ”
“เมตตาอะไรเล่า”
หลินอี้ยิ้ม “ที่ข้าพูดไปทั้งหมดเป็นความจริงล้วนๆ ไม่เชื่อก็ลองถามพวกเขาดู”
เหล่าเศรษฐีทั้งสองฟากระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกัน
เมื่อหลินอี้กล้าล้ำเส้นก่อน ทุกคนจึงเริ่มปล่อยตัวบ้าง ลุกขึ้นลูบไล้บรรดาสาวงามรอบตัวอย่างสนุกสนาน
ซานหรูอี้นั่งลงข้างหลินอี้อย่างเป็นธรรมชาติ ค่อยๆ รินเหล้าให้เขาเอง
นางยกถ้วยขึ้น “ท่านอ๋อง สตรีผู้อาภัพขอดื่มคารวะหนึ่งจอกเพคะ”
หลินอี้ดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่กระพริบตา แล้วยคว่ำถ้วยให้ทุกคนเห็น
ถานซีจื่อเดินเข้ามาเงียบๆ ยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสอง ก่อนจะรินเหล้าให้ทั้งคู่ด้วยตัวเอง
“ขอบคุณกงกง”
ซานหรูอี้ลุกขึ้นค้อมศีรษะให้ถานซีจื่อ
ถานซีจื่อยืนนิ่งไม่ขยับ ไม่กล่าวอะไรสักคำ
หลินอี้ยิ้ม “ดื่มเถอะ”
แต่ในใจยังคงสงสัยว่าเจ้าตัวเล็กนี่เป็นอะไรไป วันนี้ทำไมถึงหน้าเครียดผิดปกติ?
บรรยากาศดีขนาดนี้ ยังจะเก็บสีหน้าไว้ทำไม?
ซานหรูอี้ก็ยกถ้วยดื่มหมด แล้วคว่ำถ้วยลอกเลียนท่าทางของเขา
หลินอี้ตบมือ “คอแข็งดี!”
คนผลัดกันลุกขึ้นมาคารวะเหล้า เขาก็ไม่ปฏิเสธ ดื่มหมดทุกจอก
จนผู้คนริมฝั่งสลายตัวกันหมดแล้ว
มีเพียงเรือใหญ่ที่ยังคงสว่างไสว เสียงหัวเราะและเสียงรื่นเริงยังไม่จางหาย
หลินอี้เริ่มดื่มจนเมา
พระจันทร์ไม่หลับ เขาก็ไม่หลับ!
ซานหรูอี้รินให้หนึ่งจอก เขาก็ดื่มหนึ่งจอก ยิ่งดื่มยิ่งมึน หัวหนัก ตาพร่า
สุดท้ายต้องเกาะราวเรืออาเจียนลงสู่แม่น้ำ ไม่หยุดหย่อนทั้งปวดหัวทั้งแน่นท้อง แต่ในใจกับเต็มไปด้วยความสุข
ในขณะนั้นเอง เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างที่เขาทำมาช่างคุ้มค่า!
ราวกับย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่เขาเคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองอันคัง
เขาเหน็ดเหนื่อยวางแผนพัฒนาแคว้นซานเหอ เพื่อให้ที่แห่งนี้มีชีวิตชีวา และมีหญิงงามเดินวนเวียน
ถานซีจื่อกล่าว “ท่านอ๋อง ถึงเวลาแล้ว ควรกลับไปพักผ่อนเถอะ”
หลินอี้ว่า “ข้าอยากพักค้างที่นี่ มีอะไรไม่ดี?”
ถานซีจื่อหัวเราะเจื่อน “ท่านอ๋อง ชาที่นี่ไม่ค่อยดีนัก เกรงว่าท่านจะไม่ชิน”
หลินอี้ตบหน้าผากมึนๆ “จริงด้วยแฮะ”
ครั้งนี้กลับเรือนั้นไม่ใช่โดยเรือเล็ก หากแต่เรือใหญ่เทียบฝั่งโดยตรง
หลินอี้ขึ้นรถม้าที่รออยู่ริมฝั่งแล้วกลับจวน
ในคืนนั้น เขาตื่นถึงสามรอบ
นอนต่อจนแดดขึ้นสูง พอลืมตาตื่น ก็ลุกมาซดน้ำชาสามถ้วยรวด
หลังมื้อเช้า เขาเริ่มค่อยๆ นึกเรื่องเมื่อคืน แล้วหันไปจ้องถานซีจื่อ “เจ้าไปขัดข้าเมื่อคืนหรือเปล่า?”
ถานซีจื่อตอบ “ท่านอ๋อง นางคนนั้นเป็นยอดฝีมือระดับหก”
หลินอี้งง “แล้วมันยังไง?
ก็แค่นางเป็นมือกระบี่ แค่ระดับหกมันน่ากลัวนักหรือ?”
ฉีเผิงหัวเราะ “ท่านอ๋อง ยอดฝีมือระดับสี่ก็ตั้งสำนักได้แล้ว มีอิสระล้างแค้นชำระความ นางเป็นถึงยอดฝีมือระดับหก เหตุใดจึงต้องยอมขายตัวอยู่ในซ่อง? เหมือนกับหลิวหรูเอี้ยนนั่นแหละพะย่ะค่ะ”
หลินอี้กล่าว “เลิกพูดเรื่อยเปื่อย แล้วบอกข้ามาเลยว่านางเป็นคนของใคร?”
เขาชักจะหงุดหงิด!
ดีใจที่ปิ๊งใครเข้าให้หน่อย ก็กลายเป็นของคนอื่นไปหมด!
ฉีเผิงกล่าว “ท่านอ๋อง นางเป็นคนขององค์ชายหก ไท่อ๋อง ในมือของไท่อ๋องมีหน่วยลับชื่อเจ้อกูเชา”
“เจ้าหก?”
หลินอี้แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ในความคิดของเขา เจ้าหกเป็นพวกไม่สนโลก จะมีหน่วยลับได้ยังไงกัน!
“ใช่แล้ว”
ฉีเผิงยืนยัน “ไม่ใช่แค่ไท่อ๋อง ไท่จื่อ หยงอ๋อง ฉู่อ๋อง หย่งอันอ๋อง จิ้นอ๋อง ล้วนมีหน่วยลับและนักรบจงรักภักดีของตนเองทั้งนั้น”
“หย่งอันอ๋องก็มี?”
ในสายตาของหลินอี้ เจ้าเด็กคนนั้นยังเหมือนเด็กอมมือ ที่เขาชอบหยอกเล่นอยู่บ่อยๆ
“ใช่”
“พวกเจ้านี่ช่างแกล้งทำเป็นเสือซ่อนเล็บกันหมด”
หลินอี้นึกในใจ แล้วข้าล่ะ? เป็นแค่ไอ้โง่คนเดียวหรือ?
ฉีเผิงว่า “ท่านอ๋อง แล้วจะให้จัดการกับซานหรูอี้อย่างไรดี?”
หลินอี้ส่ายหน้า “ไท่อ๋องส่งคนนางมา อาจไม่ใช่เพราะมีเจตนาร้าย เขาน่าจะกังวลเรื่องไท่จื่อกับหยงอ๋องมากกว่า จะมีเวลามาสนใจข้าหรือ?
รอดูไปก่อน หากซานหรูอี้ยังอยู่ต่อที่ซานเหอ ข้าคงต้องจัดการนางเสีย”
ทันใดนั้น เขาก็หมดความสนใจในเรือสำราญลำนั้นทันที
“ไท่อ๋องเกณฑ์ทหารได้หมื่นนายแล้ว”
ฉีเผิงกล่าวต่อ “อยู่กินอย่างเท่าเทียมกับทหาร ไม่ปูที่นอน ไม่ขี่ม้า แม้กระทั่งดูดหนองให้ทหารด้วยตนเอง”
“ว่าไงนะ?!”
หลินอี้กระโดดลุกจากเก้าอี้ “นี่เขาจะเลียนแบบแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หรือไง?”
พี่น้องเขานี่ไม่มีใครปล่อยให้เขาอยู่อย่างสงบได้เลยสักคน!
ยิ่งกว่านั้น นี่มันน่าขยะแขยงมาก!
ถ้าโชคร้ายติดโรคขึ้นมา ไม่ตายก็เละ
นี่มันไม่เคารพหลักวิทยาศาสตร์เลย!
ยังรอดมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว!
“ไท่อ๋องคงมีเป้าหมายใหญ่โต”
ซานฉีก็ถอนใจ
“หยงอ๋องล้างเท้าให้หยางฉางชุน ไท่อ๋องดูดหนองให้ทหาร แล้วพวกพี่น้องคนอื่นของข้ายังมีเรื่องบ้าบออะไรอีกไหม?”
“ผู้บัญชาการเมืองหนานหลิงคดโกงราษฎรเดือดร้อนทั่ว หนานหลิงอ๋ององค์ชายเจ็ดพอไปถึงก็สั่งประหารทันที แล้วเอาหัวไปแขวนประจานที่ประตูเมือง”
ฉีเผิงกล่าวอย่างเรียบเฉย “นี่เป็นข่าวที่กระหม่อมเพิ่งได้รับเมื่อเช้า”
“พวกเขานี่มัน...กำลังเดินสู่หนทางนักบุญกันหมด ข้าว่าข้าอาจต้องเรียนรู้บ้างแล้ว!”
หลินอี้หันไปมองซานฉี
“ท่านอ๋อง!”
ซานฉีขนลุกซู่ “ท่านจะตัดหัวกระหม่อมก็ไร้ประโยชน์นะ!”
เขาไม่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรที่ชาวบ้านชิงชังในซานเหอเลยนะ?
หลินอี้ค้อนใส่เขาทีหนึ่ง แล้วหันไปทางฉีเผิง “ว่ามา ยังมีข่าวอะไรอีกไหม?”
ฉีเผิงส่ายหัว
“เฮ้อ...เช้าแบบนี้ ไม่มีข่าวดีสักเรื่องเลย”
หลินอี้ถอนใจยาว
แม้แต่ตอนตกปลาก็ไม่อาจจดจ่อได้
เหล่าพี่น้องของเขา ช่างกดดันเสียเหลือเกิน!
ดึกสงัด
ในยามที่เบื่อหน่ายไร้สิ่งทำ เขานั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นเหมือนเช่นเคย รอบข้างห้อยมุ้งกันยุงไว้รอบด้าน
เหวินเจาอี๋แหวกมุ้งเข้ามา นั่งลงตรงข้ามหลินอี้แล้วยิ้ม “ทำไมล่ะ นั่งดื่มคนเดียวอีกแล้วหรือ?”
“จะดื่มด้วยกันสักจอกไหม?”
หลินอี้ยังไม่ทันรอคำตอบ ก็รินจอกหนึ่งเลื่อนไปให้นาง
เหวินเจาอี๋ยกจอกดื่มรวดเดียวหมด แล้วรินให้ตัวเองอีกหนึ่งจอก ยิ้มพลางกล่าว “นานๆ ทีจะเห็นเจ้าทำหน้าหม่นหมองแบบนี้นะ”
“ข้าทำไมจะไม่มีเรื่องให้กังวล?”
หลินอี้ถอนใจ “ข้ากังวลเรื่องไม่มีเงินอยู่บ่อยๆ”
“เจ้ารักเงินขนาดนั้นเชียว?”
“พูดบ้าอะไรเล่า!”
หลินอี้ตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ในโลกนี้มีใครไม่รักเงินบ้าง?”
“อย่างนั้นเจ้าก็ไม่คิดอยากได้อำนาจหรือ?”
เหวินเจาอี๋ถามด้วยความอยากรู้
หลินอี้ตอบ “ข้าเป็นองค์ชายอยู่แล้ว”
ในแคว้นซานเหอ เขาคือฮ่องเต้ที่แท้จริง!
ใครจะมีอำนาจเหนือกว่าเขาอีก?
………..