บทที่ 70: ข้าได้ชำระล้างสิ่งโสมมให้โลกอีกครั้ง! (ฟรี)

บทที่ 70: ข้าได้ชำระล้างสิ่งโสมมให้โลกอีกครั้ง!

"ตึกตัก--"

"ตึกตัก--"

หัวใจของฉางเจียวเอ๋อเต้นรัวอย่างหนักหน่วงและทรงพลัง

ไม่ใช่เต้นลงล่าง แต่เต้นขึ้นบน ราวกับจะทะลุออกมาจากลำคอ!

ในชั่วพริบตานั้น ร่างกายของเธอแข็งเกร็งไปทั้งร่าง!

ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ไม่ใช่แฟนเก่าในอดีต

แต่เป็นมัจจุราชที่จุติลงมา!

"เจียง... เจียงอี้..."

"ใช่แล้ว ฉันเอง"

น้ำเสียงของเจียงอี้ ยังคงผ่อนคลาย ราวกับเพื่อนเก่าที่กำลังทักทายกัน

แน่นอนว่าเขาย่อมผ่อนคลาย

ในโลกของเกมวันสิ้นโลกแห่งนี้ เดิมทีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมผ่อนคลายกว่า!

ฉางเจียวเอ๋อกลืนน้ำลายลงคออย่างแผ่วเบา

เธอพยายาม หมุนตัวกลับไปอย่างช้าๆ

เจียงอี้ไม่ได้ห้าม และก็ไม่ได้ยิงธนูทะลุศีรษะเธอในทันที

นั่นทำให้ในใจเธอ ผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย

หลังจากเธอหันกลับมา หน้าไม้ของเจียงอี้ ก็จ่ออยู่ที่หน้าผากของเธอ

ฉางเจียวเอ๋อแม้จะตัวแข็งทื่อ แต่สีหน้าก็ยังดูสงบนิ่ง

ภาพลักษณ์ของเทพธิดา ยังไม่แตกสลาย

ดวงตาอันเย็นชาคู่นั้น จ้องมองสบตากับเจียงอี้อย่างแน่วแน่ น้ำเสียงที่แข็งกระด้าง อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว:

"ที่แท้ นายก็สังเกตเห็นฉันตั้งแต่แรกแล้ว"

เจียงอี้ยกมือขึ้นจับหน้าไม้ แล้วยิ้ม:

"ใช่ ดีใจแทบแย่"

"ไม่คิดเลย ความมุ่งมั่นของนาย ยังคงน่าทึ่งเหมือนเดิม"

"ฉันยังจำได้รางๆ ว่าเธอเคยพูดประโยคให้กำลังใจ--"

"ขอแค่มีความกล้า และความมุ่งมั่น ในโลกนี้ ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"

"ใช่ไหม?"

น้ำเสียงของเจียงอี้ ฟังดูเหมือนเพื่อนเก่ากำลังรำลึกความหลังจริงๆ

ไม่มีการกล่าวโทษ ไม่มีคำด่าทอ หรือแม้แต่ความเกลียดชัง!

ถ้าไม่ใช่เพราะอาวุธที่จ่ออยู่ตรงหว่างคิ้ว

ฉางเจียวเอ๋อแทบคิดว่าเขายังรักเธออยู่

ดวงตาขยับไหว เธอจ้องมองเขาอย่างลึกซึ้ง

"นสยยังจำได้เหรอ?"

"แต่เจียงอี้"

"สิ่งที่กล้าหาญที่สุด ที่ฉันเคยทำในชีวิตนี้ คือการรุกเข้าหานายก่อน"

"นั่นไม่เป็นไปตามบุคลิกของฉัน แต่มันเป็นไปตามหัวใจ..."

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้ง

สีหน้านี้ ไม่ใช่การขอร้อง ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความดื้อรั้นเล็กน้อย

เจียงอี้อดไม่ได้ที่จะต้องทึ่ง

ฉางเจียวเอ๋อก็คือฉางเจียวเอ๋อ

แม้กระทั่งในช่วงเวลาที่เป็นความตาย เธอก็ยังคงหยิ่งผยองและรักษาเกียรติของตัวเอง

ยังคงเป็นดั่งเทพธิดาจันทราผู้เย็นชา จะไม่มีวันก้มหัว ร้องไห้ ร้องขอ เหมือนคนไร้ความสามารถทั่วไป

เจียงอี้ก็ไม่ได้แปลกใจ

พูดตามตรง ถ้าวันไหน ฉางเจียวเอ๋อร้องไห้คร่ำครวญคุกเข่าขอร้อง

เขาต่างหากที่จะแปลกใจ และสงสัยว่าเธอถูกสิงหรือไม่

เขายิ้ม แล้วประชดประชัน: "ฉันนึกว่าสิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่เธอเคยทำ คือการขโมยสูตรยาอายุวัฒนะเสียอีก?"

สีหน้าของฉางเจียวเอ๋อแข็งทื่อเล็กน้อย

แต่เจียงอี้รู้ ว่าไม่ใช่เพราะคำพูดของเขา

แต่เป็นเพราะ--

"ทำไมหรอ? หรือกำลังสงสัยว่าทำไมก้อนหินเทเลพอร์ตในมือ ถึงบีบไม่แตก?"

เขาพูดถึงสาเหตุที่ทำให้สีหน้าของฉางเจียวเอ๋อแข็งทื่อโดยตรง

ทันใดนั้น ดวงตาคู่งามที่ดำขลับ ก็หันมามองเขาอีกครั้ง

เจียงอี้ใช้มือขวาจับหน้าไม้ มือซ้ายพลิกไปมา เล่นเข็มทิศสีเงินดำ

ฉางเจียวเอ๋อเม้มริมฝีปาก พูดออกมาตรงๆ: "เข็มทิศระบุตำแหน่งเขตห้ามมิติ"

นั่นคือเข็มทิศที่สามารถทำให้ความสามารถทางมิติทั้งหมดในพื้นที่หนึ่ง ไร้ผล

เป็นของสีน้ำเงิน พื้นที่ไม่กว้างนัก

แต่ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยก็จะไม่ทำให้ฉางเจียวเอ๋อใช้ไอเทมมิติหลบหนีเหมือนหลี่โส่วเต๋อ

ฉางเจียวเอ๋อมองเข็มทิศนั่น แล้วมองเจียงอี้

สบตากัน แววตาของเธอซับซ้อน: "นายเดาได้ว่าฉันจะมา"

เจียงอี้ยิ้ม: "เธอสืบเรื่องซุนเฮ่าได้ ถ้ายังสืบเรื่องฉันไม่ได้... เธอจะเป็นฉางเจียวเอ๋อได้ยังไง?"

ในชั่วขณะนั้น ในดวงตาของฉางเจียวเอ๋อ ก็ปรากฏความสะเทือนใจขึ้นวูบหนึ่ง

ครู่ต่อมา เธอหลับตาลง

ท่าทางแบบนั้น ยังคงดูมีความสวยงามที่เย็นชาและดื้อรั้น

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็ยิ้ม:

"ถ้านายรู้จักฉันดีขนาดนั้น..."

"นายคิดว่า ฉันมาที่นี่ เพื่อจะฆ่านายเหรอ?"

เจียงอี้เลิกคิ้ว: "โอ้ หรือว่าเธอจะบอกว่า เธอมาเพื่อช่วยฉัน?"

จู่ๆ เขาก็มองฉางเจียวเอ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วก็ยิ้ม:

"เธอคงไม่ได้จะบอกว่า ตอนที่ขโมยสูตรยาอายุวัฒนะไป ก็เพื่อฉันหรอกนะ?"

ฉางเจียวเอ๋อเม้มริมฝีปาก

ยังคงไม่ขอร้อง

ดูเหมือนว่าเธอจะมีศักดิ์ศรีและความหยิ่งผยองอยู่เสมอ

ครู่ต่อมา เสียงที่เย็นชา ราวกับกำลังบรรยายความจริง ก็ดังขึ้นช้าๆ:

"เรื่องที่นายสุ่มได้สูตรยา ไม่ได้มีแค่ฉันที่รู้"

"แม้ว่าในตอนนั้น ทุกคนจะไม่รู้ว่าจะใช้สูตรยานั้นอย่างไร"

"แต่แค่คำว่า 'สูตรยาอายุวัฒนะ' นายก็น่าจะรู้ว่ามันมีเสน่ห์แค่ไหน!"

"แค่คำว่า 'อายุวัฒนะ'..."

"แม้แต่จักรพรรดิฉินสื่อฮ่องเต้ ก็ยังหลงใหล"

"นายคิดว่าในตอนนั้น การที่สิ่งนั้นอยู่กับนาย เป็นเรื่องดีจริงๆ เหรอ?"

"ฮ่าฮ่า..."

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

ฉางเจียวเอ๋อพูดอย่างซาบซึ้ง

แต่เจียงอี้กลับหัวเราะอย่างมีความสุข

ไม่ใช่การหัวเราะแบบสะใจที่ได้แก้แค้น แต่เป็น...การหัวเราะที่บริสุทธิ์ จริงใจ

ราวกับเด็กน้อยที่ได้ฟังเรื่องตลก

หรือเห็นตัวตลกแสดงกายกรรม

หัวเราะออกมาจากใจจริง อย่างมีความสุข

เสียงหัวเราะแบบนี้...

ทำให้สีหน้าของฉางเจียวเอ๋อแข็งทื่อเล็กน้อย

เธอยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เจียงอี้ก็ค่อยๆ หยุดหัวเราะ เหลือเพียงในดวงตา ที่ยังมีความผ่อนคลาย

เขามองฉางเจียวเอ๋อด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น

ราวกับไม่มีความเกลียดชัง

เขาเลียนแบบน้ำเสียงที่ซาบซึ้งของฉางเจียวเอ๋อ แล้วยิ้มช้าๆ:

"ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณที่อุตส่าห์มาให้ฉันฆ่าถึงที่ แถมยังทำให้ฉันหัวเราะก่อนตาย"

"เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันต้องบอกเธอว่า——"

"ฉันรู้จักเธอดีจริงๆ"

"หรืออาจจะรู้จักเธอดีกว่าตัวเธอเองด้วยซ้ำ"

"ฉางเจียวเอ๋อ"

"เธอไม่ใช่เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ผู้เย็นชา"

"ไม่ว่าภายนอกจะดูสดใส สวยงาม สมบูรณ์แบบแค่ไหน..."

"ในจิตใต้สำนึกที่ลึกที่สุดของเธอ เธอเองก็ต้องรู้——"

"ตัวตนที่แท้จริงของเธอ สกปรกแค่ไหน"

"เฮ้อ..."

เจียงอี้ถอนหายใจอย่างเสแสร้ง

พึมพำ: "ฉันได้ชำระล้างสิ่งสกปรกให้กับโลกอีกแล้ว..."

พูดจบ

"ปึก!"

ลูกธนูนั้น

พุ่งตรง...

ทะลุกลางหน้าผากของฉางเจียวเอ๋อ!

ด้วยค่าสถานะของเจียงอี้

ถ้าฉางเจียวเอ๋อไม่มีค่าร่างกายถึงพันแต้ม

ก็ไม่มีทางรอด!

แต่สิ่งที่ทำให้เจียงอี้ประหลาดใจก็คือ...

เมื่อลูกธนูพุ่งออกไป กลับไม่มีสิ่งใดขวางกั้น!

เกราะป้องกันล่ะ?

วิธีการเอาตัวรอดล่ะ?

ไม่มีเลยเหรอ?

โอ้

จนกระทั่ง "ศพ" ของฉางเจียวเอ๋อ กลายเป็นกลุ่มควันสีดำ

เมื่อควันสีดำจางหายไป ก็เหลือเพียงเหรียญหนึ่งเหรียญอยู่บนพื้น

เจียงอี้ถึงได้รู้ว่า ทำไมการฆ่าฉางเจียวเอ๋อถึงได้ง่ายดายขนาดนี้