บทที่ 10: จัดการเรียบร้อย

บทที่ 10: จัดการเรียบร้อย

“ถึงกับถูกขโมยไปเลยเหรอ!”

หลี่เทียนขมวดคิ้วมุ่น

ในยุคสมัยนี้ ธัญพืชก็เปรียบเสมือนลมหายใจ ชาวบ้านทั่วไปอาศัยการทำไร่ไถนาเก็บเกี่ยวธัญพืชเพื่อความอยู่รอด

ตอนนี้ถั่วเขียวถูกขโมยไป ก็เท่ากับว่าเสบียงเพื่อการยังชีพของพวกเขาถูกขโมยไป ชาวบ้านย่อมต้องร้อนใจเป็นธรรมดา

“ถั่วเขียวถูกขโมยไปเยอะไหม ?”

คุณย่าหนิวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากขึ้น เธอคือย่าของหนิวเสี่ยวเฟิง ในตอนนี้ใบหน้าของเธอก็ดูร้อนรนใจอย่างมาก

“ไม่เยอะครับ ถั่วเขียวที่อยู่ริมภูเขาถูกขโมยไปส่วนหนึ่ง ลุงผู้ใหญ่บ้านสงสัยว่าเป็นฝีมือของหมู่บ้านตระกูลหลิ่วที่อยู่ข้าง ๆ หมู่บ้านของพวกเขามีเรื่องขัดแย้งกับหมู่บ้านเราอยู่แล้ว เมื่อวานก็มีคนเห็นพวกเขามาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวภูเขาด้านหลัง แต่ไม่มีหลักฐาน ลุงผู้ใหญ่บ้านก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่จัดตั้งกองกำลังชาวบ้าน เตรียมที่จะลาดตระเวนทุกวันครับ”

หนิวเสี่ยวเฟิงอธิบายต่อไป

“หมู่บ้านตระกูลหลิ่ว ?”

หลี่เทียนไม่รู้จักหมู่บ้านนี้เลยจริง ๆ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เพิ่งจะมาถึง

“ใช่ครับ คนหมู่บ้านตระกูลหลิ่วเลวมาก ชอบลักเล็กขโมยน้อย แล้วยังชอบเยาะเย้ยว่าหมู่บ้านเราจนอีก เมื่อก่อนพวกเขาก็เคยมาขโมยของหมู่บ้านเรา ทั้งสองฝ่ายเกือบจะตีกันเลยครับ” หนิวเสี่ยวเฟิงรีบอธิบาย

“น่ารังเกียจขนาดนี้เชียว” หลี่เทียนขมวดคิ้ว

หมู่บ้านที่มีพฤติกรรมแบบนี้ ย่อมเป็นที่น่าสงสัยที่สุดอย่างแน่นอน

“ใช่ครับ น่ารังเกียจมาก แต่พวกเขาไม่ได้สังกัดเทศบาลหงซิงของเรา หรือแม้แต่จะไม่ได้อยู่ในอำเภอเดียวกับเราด้วยซ้ำ หมู่บ้านของพวกเขากับหมู่บ้านเรา เป็นหมู่บ้านที่อยู่ตรงรอยต่อของสองอำเภอ ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นหมู่บ้านชายขอบครับ”

หนิวเสี่ยวเฟิงอธิบายต่ออย่างจริงจัง

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ไปเถอะ พวกเราไปดูกันหน่อย”

“ได้ครับพี่หลี่”

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เดินทางไปด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังภูเขาเพื่อตรวจสอบสถานการณ์

ถั่วเขียวถูกขโมยไปจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้ถูกขโมยไปเยอะนัก

น่าจะเป็นเพราะระหว่างที่กำลังขโมยอยู่เกิดพลัดตกลงไป ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นจึงวิ่งหนีไป

บนภูเขายังมีร่องรอยของการลื่นล้มอยู่เลย

แต่การที่ธัญพืชเหล่านี้ถูกขโมยไป ก็ยังคงทำให้ชาวบ้านรู้สึกทุกข์ใจอย่างมาก

สาเหตุหลักคือในหมู่บ้านขาดแคลนอาหารอย่างหนัก ทุกคนต่างก็ต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์อยู่แล้ว อาหารก็ไม่เพียงพอ

ตอนนี้กลับมาถูกขโมยไปอีกส่วนหนึ่ง สำหรับทุกคนแล้ว นี่คือการเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอย่างไม่ต้องสงสัย

หลี่เทียนมองดูชาวบ้านที่หน้าตาอมทุกข์ ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

เขาต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา แต่กลับไปหาผู้ใหญ่หนิวเพื่อขอจดหมายแนะนำตัวฉบับหนึ่ง

แม้ว่าผู้ใหญ่หนิวจะอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก แต่เมื่อเห็นหลี่เทียนต้องการจดหมายแนะนำตัว เขาก็รีบเขียนให้ฉบับหนึ่ง

“สหายหลี่เทียน คุณจะใช้รถล่อไหม ? ในหมู่บ้านมีรถล่อนะ” ผู้ใหญ่หนิวรีบถาม

“ไม่ต้องครับ ผมนั่งรถประจำทางไปก็ได้”

“ได้เลย งั้นคุณก็เดินทางช้า ๆ หน่อยนะ”

“ครับ”

ด้วยเหตุนี้เอง

หลี่เทียนก็นำจดหมายแนะนำตัวจากไป เมื่อมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาก็นั่งรถประจำทางที่มุ่งหน้าไปยังซื่อจิ่วเฉิง

รถคันนี้เก่ามาก ความเร็วก็ช้า โดยเฉพาะเวลาที่วิ่งบนถนนที่ขรุขระก็จะโคลงเคลงไปมา

หลี่เทียนก็นั่งอยู่บนรถเก่า ๆ แบบนี้ โคลงเคลงไปมาจนถึงทางตอนเหนือของซื่อจิ่วเฉิง

หน้าประตูโรงงานเครื่องจักรหงซิง

หลี่เทียนมองดูโรงงานเครื่องจักรที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ แล้วเดินไปยังแผนกรักษาความปลอดภัยที่ประตูด้วยความคาดหวังอยู่บ้าง

“มาทำอะไร ?”

เจ้าหน้าที่ของแผนกรักษาความปลอดภัยถือปืน มองหลี่เทียนอย่างระแวดระวัง

ในยุคสมัยนี้อย่าได้ดูถูกแผนกรักษาความปลอดภัยเด็ดขาด พวกเขามีปืนจริงอยู่ในมือ ถ้ากล้าหาเรื่อง พวกเขาก็กล้ายิงจริง ๆ

“สหาย ผมคือหลี่เทียน ปัญญาชนผู้มีความรู้จากหมู่บ้านตระกูลหนิว เขตชางผิง นี่คือจดหมายแนะนำตัวและบัตรประจำตัวปัญญาชนผู้มีความรู้ของผม ผมเห็นว่าโรงงานเครื่องจักรของพวกคุณเพิ่งจะสร้างเสร็จ ไม่ทราบว่าพวกคุณนต้องการฟืนหรือไม่ครับ ? ทางฝั่งของพวกเรามีฟืนเยอะมาก สามารถจัดส่งให้ได้อย่างมั่นคงในระยะยาว” หลี่เทียนหยิบจดหมายแนะนำตัวและบัตรประจำตัวปัญญาชนผู้มีความรู้ออกมา

“ฟืน ?”

หัวหน้าจางแห่งแผนกรักษาความปลอดภัยได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

โควตาถ่านหินของโรงงานมีน้อยเกินไป ทำได้เพียงหาฟืนนอกแผนเท่านั้น

ตอนนี้มีโอกาสที่จะได้ฟืนแล้ว หัวหน้าจางย่อมต้องสอบถามให้ดีอย่างแน่นอน

ไม่แน่ว่า นี่อาจจะเป็นโอกาสแสดงผลงานของเขาเอง

ดังนั้นหลังจากหัวหน้าจางดูจดหมายแนะนำตัวและบัตรประจำตัวปัญญาชนผู้มีความรู้แล้ว ก็ยืนยันอีกครั้ง

“ทางฝั่งของคุณสามารถจัดหาฟืนได้อย่างมั่นคงจริง ๆ เหรอ ?”

“แน่นอนครับ ทางฝั่งของเราถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน หลังภูเขายังมีทิวเขาที่ทอดตัวยาวต่อเนื่องไปอีก ฟืนของพวกเรามีเยอะแยะมากมาย ขอแค่เงินถึง เราสามารถส่งให้คุณได้วันละสิบคันรถเลย”

“ไม่ต้องใช้เยอะขนาดนั้นหรอก มีวันละคันรถก็พอแล้ว” หัวหน้าจางรีบส่ายหน้า

พวกเขาหาฟืนนอกแผน โดยพื้นฐานแล้วในโรงงานก็มีเชื้อเพลิงอยู่แล้ว เพียงแต่ขาดแคลนเล็กน้อย

ดังนั้นส่งให้วันละคันรถ ก็เกือบจะเพียงพอแล้ว

แน่นอนว่าโดยละเอียดยังต้องคุยกับผู้อำนวยการหยางอีกที เขาเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องนี้

ดังนั้นหัวหน้าจางจึงพาหลี่เทียนไปยังห้องทำงานของผู้อำนวยการหยาง และรายงานเรื่องนี้ให้ทราบ

ผู้อำนวยการหยางกำลังครุ่นคิดว่าจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีอยู่พอดี ตอนนี้วิธีแก้ไขก็มาถึงแล้ว

ดวงตาของผู้อำนวยการหยางสว่างวาบขึ้นมาทันที และตัดสินใจเรื่องนี้ในทันที

ทั้งสองฝ่ายตกลงสถานการณ์ความร่วมมือคร่าว ๆ อย่างรวดเร็ว และได้ออกใบสั่งซื้อ

แต่การเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการนั้น ยังต้องให้ผู้ใหญ่หนิวเดินทางมาอีกครั้ง

เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน เป็นตัวแทนที่แท้จริงของหมู่บ้านตระกูลหนิว จะต้องเดินทางมาด้วยตนเอง

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว

หลี่เทียนก็นำใบสั่งซื้อติดตัวไป แล้วจากไปอย่างเปรมปรีดิ์

เขานั่งรถประจำทางมาถึงตัวอำเภอ ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันบางส่วน

โครกคราก

เสียงท้องร้องดังขึ้น หลี่เทียนดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงพอดี ควรจะกินข้าวแล้ว

“ไปกินเกี๊ยวหมูที่ร้านอาหารของรัฐดีกว่า เกี๊ยวหมูในยุคนี้ยังอร่อยมากอยู่”

หลี่เทียนหันหลังเดินไปยังร้านอาหารของรัฐ ซื้อเกี๊ยวหมูมากินหนึ่งที่

การบริการของร้านอาหารธรรมดามาก แต่เกี๊ยวหมูอร่อยจริง ๆ

แป้งบางไส้แน่น อร่อยมาก

หลังจากหลี่เทียนกินข้าวเสร็จแล้วยังรู้สึกไม่อิ่มหนำใจเท่าไหร่ เลยสั่งเพิ่มอีกสองที่ห่อกลับบ้าน

แต่ในตอนนี้ยังไม่มีถุงพลาสติก เกี๊ยวสองที่จึงทำได้เพียงใช้ใบบัวขนาดใหญ่ห่อ

รู้สึกเหมือนกับการห่อเกี๊ยวเลย หลี่เทียนกลับไม่ใส่ใจ แต่หลังจากเดินออกมาแล้วก็แอบเก็บเข้าไปในมิติ

ระหว่างที่เดินผ่านสหกรณ์การจัดซื้อจัดจ้าง เขาก็ซื้อลูกอมมาอีกจำนวนหนึ่ง และแอบใส่เข้าไปในมิติเช่นเดียวกัน

“จริงสิ ซื้อหนังสือหน่อยดีกว่า เทคนิคด้านการเพาะถั่วงอก ยังต้องใช้เป็นข้ออ้างบังหน้า”

หลี่เทียนไปที่ห้องสมุดอีกครั้ง ซื้อหนังสือที่เกี่ยวข้องกับเทคนิคมาจำนวนหนึ่ง

หนังสือประเภทการเลี้ยงสัตว์เขามีเยอะมากแล้ว เลยไม่ได้ซื้อ

แต่หนังสือประเภทอื่น เขาซื้อมาเป็นกองใหญ่ หรือแม้กระทั่งหนังสือทางการแพทย์ก็ยังซื้อมาด้วย

หลังจากซื้อเสร็จแล้ว เขาถึงได้นั่งรถประจำทางกลับไปยังหมู่บ้านอย่างสบายอารมณ์

“หืม ?”

เพิ่งจะมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ก็เห็นผู้ใหญ่หนิวกำลังทะเลาะกับคนอื่นอยู่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น