บทที่ 31 วัสดุเปลี่ยนร่าง

บทที่ 31 วัสดุเปลี่ยนร่าง

เป็นระยะเวลา 1 เดือนเต็มตั้งแต่เขาเข้ามาในหอคอยพ่อมด

พ่อมดฝึกหัดหน้าใหม่ไม่ได้เห็นแสงตะวันภายนอกมานานนับเดือน แม้แต่ดยุคที่ทำเป็นแข็งแรงก็เริ่มซีดเซียว

ไม่ต้องพูดถึงโซลเลย

เขาศึกษาหาความรู้ตลอดทั้งวันและทำงานในห้องเก็บศพ ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับคนตาย แถมยังมีรอยคล้ำใต้ตา 2 ดวง

เขาสามารถแกล้งเป็นผีในเวลากลางคืนโดยไม่ต้องแต่งหน้าได้เลย

เขาโดดเรียนชั้นเรียนทั่วไป เป็นระยะเวลา 3 วันติดต่อกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีใครสามารถอยู่ในห้องเก็บศพในเวลากลางคืนได้ เขาคงจะอยู่ในนั้นและไม่ออกมา

แต่ในวันนี้ สิ่งที่เขาศึกษาได้มาถึงทางตันทำให้เขาต้องออกมาค้นหาแนวคิดใหม่ๆ

"การเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดโดยกรีน" บันทึกแนวคิวเอา การเปลี่ยนร่างกายเอาไว้ 4 ถึง 5 แนวคิด แต่มันไม่มีข้อมูลเฉพาะเจาะจงว่าต้องใช้วัสดุใด หรือใช้วิธีการอย่างไร

แต่เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะแสดงความรู้นี้ให้ผู้อื่นช่วยวิเคราะห์ได้

นี่อาจเป็นไพ่ตายของใครบางคนหรือพลังบางอย่างที่ตกทอดมา

หนังสือเล่มนี้ยังกล่าวอีกว่า แม้มันจะมีแนวคิดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด แต่มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเสียชีวิต

แต่หากเขาต้องการค้นหาวิธีการเปลี่ยนแปลงร่างกายแบบใหม่ เขาก็ไม่เห็นทางแม้จะต้องคร่าชีวิตผู้คนนับร้อยนับพันชีวิตก็ตาม

มีพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 หลายคนที่ซอลรู้จัก ซึ่งผ่านการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด แต่คนที่เขามีความสัมพันธ์ "ดีที่สุด" ด้วยก็คือรุ่นพี่มาร์ค

เมื่อโซลเข้ามาในห้องทดลอง นอกจาก รุ่นพี่มาร์ค แองเจล่า และดยุค เขาก็ไม่เห็นใครอีกเลย

เมื่อแองเจล่าเห็นโซล นางก็เม้มปากและยิ้มให้กับเขา

โซล พยักหน้าตอบ แต่แองเจล่ากับสะดุ้ง มือของนางสั่น นางเกือบจะทำหนังสือที่อยู่ในมือของนางตก

เมื่อทั้ง 2 ทักทายกันเสร็จ โซลก็เดินไปหารุ่นพี่มาร์คที่อยู่ด้านหลังห้องทดลอง

อีกฝ่ายดูเหมือนจะกำลังทำการทดลองบางอย่างราวกับกำลังทำอาหารอยู่ เขาใส่ของต่างๆลงไปในหม้อและคนด้วยไม้

โซลยืนอยู่ห่างออกไป 3 เมตรเขาสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาทำได้เพียงถอนหายใจออกมาด้วยการที่เขามีความเชี่ยวชาญธาตุมือ วัสดุที่เขาใส่เข้าไปในหม้อต้องชั่วร้ายมากอย่างแน่นอน

หลังจากใส่บางอย่างที่ดูเหมือนเส้นผมหรือสาหร่ายทะเลลงไป มาร์คปิดฝาหม้อและลดไฟลง

เขาหันไปด้านข้างและยิ้มให้กับโซล "ข้าไม่ได้เจอเจ้ามาหลายวัน ดูเหมือนเจ้าจะก้าวหน้ามากทีเดียว"

"รุ่นพี่" โซลก้าวออกไปข้างหน้า "ข้ามีคำถามจะถามท่านนิดหน่อย"

"หืออ" มาร์คค่อยๆ ถอดถุงมือและโยนทิ้งลงในถังขยะตรงเท้าของเขา "แล้วเจ้ามีคริสตัลเวทมนตร์หรือไม่?"

"ข้ามี"

"แล้วมันเป็นเรื่องอะไรกัน"

"ร่างกายพ่อมด.." โซล พูดออกไป 2 คำและก็ต้องหยุดลง

มาร์คเห็นเช่นนั้น เขาก้เงยหน้าขึ้นและพูดกับแองเจล่าจากในระยะไกล "แองเจล่า เจ้ากลับไปได้แล้ววันนี้"

แองเจล่าไม่ได้พูดอะไร หยิบหนังสือและรีบวิ่งออกจากห้องทดลองไป

"เจ้าวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงร่างกายของเจ้าจริงๆ หรือ? โดยทั่วไปแล้วจะมีเพียงพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 เท่านั้นที่ทำเช่นนั้น"

"ข้าลองทดสอบมาแล้ว พลังเวทมนตร์ในปัจจุบันของข้าอยู่ที่ 4 จูล เท่านั้น ถ้าข้าไม่เปลี่ยนแปลงร่างกายของข้า การทดสอบในอีก 3 เดือนของอาจาร์ยแคซ ข้าจะต้องไม่ผ่านอย่างแน่นอน"

หลังจากทำสมาธิมานานนับเดือน พลังเวทมนตร์ของโซลกับเพิ่มขึ้นมาเพียง 1 จูลเท่านั้น ด้วยความคืบหน้าเช่นนี้ มันต้องใช้เวลากว่า 6 เดือนกว่าจะถึง 10 จูล

แต่เขามีเวลาเหลืออีกเพียง 2 เดือนเท่านั้น

"ก็.." มาร์คจับคาง "จริงๆแล้ว ในเมื่ออาจาร์ยแคซส่งเจ้าไปทำงานในห้องเก็บศพ เขาก็ไม่น่าจะเข้มงวดแล้วนะ"

"แต่ท่านอาจาร์ยไม่เคยบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงการทดสอบเลย" โซล ไม่อยากจะเดิมพัน

แม้ว่าหนังสือปกแข็งจะเตือนเขาเกี่ยวกับความตาย แต่บ่อยครั้งที่หนังสือเล่มนี้มักจะปรากฏขึ้นเพื่อเตือนเขาเกี่ยวกับวิกฤตแห่งความตายที่ใกล้เข้ามาเท่านั้น

หากเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังจริงๆ ไม่ว่าเขาจะเลือกอะไรเขาก็จะต้องตาย แม้ว่าเขาจะสามารถหลีกเลี่ยงได้โดยหนังสือปกแข็งช่วย แต่แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร

เหมือนคืนที่โซลเกือบตาบในห้องทดลอง

หากไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของชายผ้าพันแผลสีชมพู โซลก็คงไม่สามารถหลีกหนีจากความตายได้

ด้วยสภาพที่น่าสังเวชในตอนนั้น ทำให้โซลเข้าใจความจริงบางอย่าง

แม้ว่าเขาจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ด้วยความหวังที่มีเพียงลิบหรี่ ตัวเขาต้องพยายามให้มากขึ้นไปอีก

หากโซลไม่ยืนหยัดที่จะช่วยตัวเองในตอนนั้น เขาอาจจะไม่สามารถรอดจนชายผ้าพันแผลสีชมพูมาถึง

"มันมีวิธีอื่นที่สามารถเพิ่มพลังเวทมนตร์ให้ถึง 10 จูล"

"แต่รุ่นพี่" โซล แบมือออกมา "ตัวเขาไม่ได้มีคริสตัลเวทมนตร์มากมายขนาดนั้น แม้แต่คะแนนข้าก็ไม่มี และสิ่งสำคัญคือข้าไม่มีเวลาแล้ว"

มาร์คเอามือแตะที่คาง "ดูเหมือนเจ้าจะตัดสินใจได้แล้ว เอาละ.."

เขายื่นมือไปทางโซล "คะแนน 2 แต้ม ไม่นับคริสตัลเวทมนตร์"

คะแนน 3 แต้ม ที่เขาเพิ่งได้รับมา...

โซลสูดหายใจเข้าลึกๆ "ตกลง เราต้องไปที่ห้องลงเทียนก่อนหรือไม่?"

มาร์คจับมือเขา "ถ้าเป็นคนอื่นละแน่นอน แต่ในเมื่อเป้นเจ้า ข้าจะยอมให้ก็ได้ คะแนน 1 แต้มต่อครึ่งชั่วโมง" กล่าวอีกอย่างหนึ่งก็คือ การทำงานหนังสือ 20 วันแลกเปลี่ยนความรู้ได้ครึ่งชั่วโมง

มาร์คนั่งลงแล้วพูดว่า "ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่ง เจ้าเคยคัดลอกหนังสือเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมด ดังนั้นเจ้าคงจะมีความรู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดมาบ้างแล้ว ทีนี้ เจ้าจึงคิดจะเปลี่ยนแปลงร่างกายของตัวเองอย่างไร?"

"วัสดุที่มีราคาถูกและมีประสิทธิภาพมากที่สุดก็คือชิ้นส่วนศพ ที่สามารถเพิ่มสัมผัสธาตุและพลังเวทมนตร์ได้อย่างมีประสิทธิ์ภาพ"

มาร์คหัวเราะออกมา "ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าดูเหมือนคนตายมากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้"

เขานั่งตัวตรงและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ความจริงที่ว่าเจ้าถูกเลือกให้ทำงานในห้องเก็บศพ หมายความว่าเจ้าจะสัมผัสถึงวิญญาณได้มากขึ้น หากเจ้าใช้วัสดุเป็นชิ้นส่วนศพเพื่อเปลี่ยนแปลงร่างกายของตัวเอง เจ้ารู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

โซล เบิกตากว้าง "มันจะทำให้เจ้ามองเห็นภูติผี แล้วพวกผีเหล่านั้นจะถูกดึงดูดโดยเจ้่า" ข้ามีโอกาสที่จะเห็นผีงั้นหรือ?

"ในหอคอยพ่อมดมีผีเยอะหรือไม่?"

"เจ้ากลัวงั้นหรือ?" มาร์คมองเห็นความลังเลของโซล และตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"มันมีไม่มากนักและส่วนใหญ่ถูกพันธนาการด้วยกฏของหอคอยพ่อมด โดยพื้นฐานแล้วหอคอยพ่อมดนั้นถูกสร้างขึ้นโดยพ่อมดที่แท้จริงและพ่อมดฝึกหัดระดับสูงโดยใช้คาถาบางอย่าง แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยความบังเอิญ พวกเขาจะมองหาคนที่มองเห็นและได้ยินพวกเขาอย่างสิ้นหวัง แต่มันไม่อันตรายสำหรับคนธรรมดา"

"ข้าเข้าใจแล้ว ตราบใดที่ข้าแข็งแกร่ง เขาก็จะสามารถต่อกรกับพวกผีเหล่านั้นได้" โซลกำหมัดขึ้นเผยให้เห็นมือโครงกระดูกของเขาได้อย่างชัดเจน

มาร์คพอใจกับความกล้าหาญเล็กๆ ของเขา ก่อนจะเอ๋ยเตือนโซลเป็นครั้งสุดท้าย

"เจ้าจงเกรงกลัวอยู่เสมอ โซล ความกลัวมาจากสิ่งที่ไม่รู้ มันถือกำเนิดขึ้นจากสิ่งเหล่านั้น และสิ่งที่ไม่รู้นั้นไม่มีที่สิ้นสุด"

หลังจากเตือนเสร็จสิ้น เขาก็ไม่ถ่วงเวลาอีกต่อไป และเริ่มอธิบายวัสดุชิ้นส่วนศพที่เหมาะสม เวทมนตร์ และส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงร่างกาย แต่เขาไม่สามารถบอกโซลถึงความรู้ที่เขามีอยู่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดได้

เขาเน้นย้ำข้อควรระวังบางอย่าง เช่น วัสดุบางประเภทไม่สามารถประกอบเข้าด้วยกันได้ สิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เพราะปฏิกิริยาจากการทดลองอาจทำให้เขาเป็นอันตรายถึงชีวิต

มาร์คแนะนำวุสดุ 2 ชิ้น นั้นก็คือผิวหนังและกระดูก 2 สิ่งนี้มีขนาดใหญ่ และสามารถสลักอักษรรูนได้อย่างง่ายดาย ช่วยให้โซลสามารถควบคุมและปลอดภัยอีกด้วย

สำหรับวัสดุ อย่างเช่น สมองและดวงตา โซลไม่ควรใช้พวกมัน โดยทั่วไป หากไม่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับพ่อมดฝึกหัดระดับ 3 มันอาจเป็นที่เรื่องยากที่จะปรับตัว "เหมือนกับข้า.."

มาร์คยกมือขวาขึ้นมันมีบาดแผลที่ฝ่ามือของเขา ลิ้นสีแดงสดยาวกว่า 1 เมตรยื่นออกมาตรงหน้าโซล ราวกับต้องการเลียเขา

"ข้าใช้คริสตัลเวทมนตร์จำนวนมากเพื่อแลกเปลี่ยนสูตรการเปลี่ยนแปลงร่างกายของพ่อมดที่มีความสำเร็จสูงในหอคอยพ่อมด จากนั้นก็หลอมรวมมันเข้ากับร่างกายของข้าเพื่อเปลี่ยนร่าง แต่ในเวลานั้น ข้าเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับ 2 แล้ว!"