MMORPG มหัศจรรย์แหวนปริศนา ตอนที่ 10 ได้เวลาของพระเอก

ตอนที่ ๑o : ได้เวลาของพระเอก

“ส่งบอลมา!” เฟ่ยตะโกนอีกครั้ง

“แบบนั้นแหล่ะพี่เฟ่ย” แฟงพูด

ทุกคนในทีมสามรถเล่นได้เข้ากับเฟ่ยได้อย่างดีในเวลานี้

“ ฉันจะแสดงให้ดูว่าบาสเก็ตบอลเค้าเล่นกันยังไง” เฟ่ยคำรามเหมือนเสือที่ดุร้าย

เมื่อลูกบาสอยู่ในมือของเขา เขากระโดดขึ้นไปสูงมากในเขตโทษ และ โยนบาส มันลอยผ่านเหนือหัวผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคน เข้าไปในห่วง

*บี๊บบบบ* 2 คะแนน

“โว้วววว!” ทุกคนในสนามของทั้งสองฝ่ายอ้าปากค้าง พวกเขาอึ้งกับการโชว์ของเฟ่ย พวกเขาเห็นร่วมกันว่า เฟ่ยมัน    เอเลี่ยนชัดๆ

“นั่นมันบ้าไปแล้ว”

“นี่มันไมเคิล จอแดนกลับชาติมาเกิดชัดๆ”

“เขาเป็นใครเนี่ย ทำไมถึงเก่งแท้ แต่ทำไมไม่มีใครเคยพูดถึงเขามาก่อนเลย”

เฟ่ยกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อเขาได้ยินคำชมอย่างท่วมท้น และหันไปพูดกับพวกตัวเองว่า

“อย่าเพิ่งรีบเอาไว้เราพลิกเกมกลับมาชนะการแข่งขันนี้ให้ได้ก่อนเถอะ”

“เยี่ยมเลย!!”ทีมตอบด้วยความแฮปปี้สุดๆกับเสียงเชียร์อย่างท่วมท้น

“ทุกคน.เยือกเย็นไว้ และมีความเชื่อมั่น ทีมนั้นในห้าคน มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เล่นดี อีกสี่คนที่เหลือเฉยๆมาก เราเอาชนะพวกนั้นได้แน่” ซูเฮา หัวหน้าทีมของห้อง หก พูด เขาหันเหความสนใจ มา ที่ เฟ่ย         ตอนแรกเขารู้สึกสนุกและไม่ได้จริงจังกับเกมเท่าไหร่ จนกระทั่งมาถึงตอนนี้

เขากลัวเกินจริงไปมาก และ นั้น ทำให้กำลังใจของทั้งทีมเพิ่มขึ้นสุดๆ ทำให้การเล่นของพวกห้องหกเปลี่ยนไป เป็นตรงกันข้ามเลยทีเดียว นั้นทำให้พวกเขาเริ่มให้ความสนใจกับการตั้งรับมากขึ้น และถ่วงเวลาเพื่อรักษาสกอที่นำอยู่ไว้

*บี๊บบบบบบ*

ท้ายควอเตอร์ที่ 3 เฟ่ย ทำให้ระยะห่าง สกอน้อย ลงมากถึง 85-62 !! ปาฏิหาริย์ชัดๆ

สองควอเตอร์แรกพวกเขาสามารถทำแต้มได้ถึง 77 แต้ม จนเมื่อเฟ่ยลงมาในควอเตอร์ที่ 3 นั้นพวกเขาทำแต้มได้แค่ 8 แต้มเท่านั้น ขณะที่ทีมห้อง 9 ภายใต้การนำทีมของเฟ่ย ทำแต้มได้ถึง 49 แต้มเลยทีเดียว!

“พี่เฟ่ย เกิดบ้าอะไรขึ้นกันพี่ มีเอเลี่ยนมาเข้าร่างพี่หรือป่าวเนี่ย?” แฟงรีบไปหาเฟ่ยเมื่อนักกีฬากำลังออกจากสนามโดยจางเฟ่ยไม่ทันได้ตั้งตัว

“โย่!เอามือออกไปจากตัวฉันฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย” เฟ่ยพูดตะคอกและเอามือปัด

“ดีมากพี่ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพี่เป็นนักบาสมาก่อนฉันเห็นในเอาแต่อยู่หน้าจอคอมตลอด24ชั่วโมง           พี่เปลี่ยนความคิดของฉันเลยนะเนี่ยฉันภูมิใจในตัวพี่จริงๆ”

เหมยยืนอยู่ข้างแฟงในขนาดที่เขากำลังชื่นชมในตัวเฟ่ย เมื่อเฟ่ยหันมาเห็นเธอ เขาก็หยุดชงักไปชั่วขณะ ตาดวงกลมโตของเธอส่อง สว่างออกมาจากสนาม ที่แท้มันกำลังมีบางอย่างผิดปกติ

“ว้าววเฟ่ย นายมันอัจริยะโคตรเทพฉันจะไม่ตัดสินคนจากภายนอกอีกเด็ดขาด” หนึ่งในกองเชียร์ผู้หญิงตะโกนขึ้นมาทันใดนั้นทั้งห้องก็วิ่งมารุมล้อมตัวเฟ่ย

“เห้ย นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย” อันที่จริงแล้วความสามารถของเขาถือว่าทั่วไปมาก และไม่ได้เล่นมาตั้งหลายปี ความสามารถเกิดจากรองเท้าแมวลมทั้งนั้น ความเร็วระดับซุปเปอร์แมนของเขา ทำให้เขาไปอยู่จุดที่ได้เปรียบโดยที่ไม่มีใครหยุดเขาได้ การกระโดดสูงเกินจริงทำให้เขาสามารถโยนบอลจากไหนก็ได้ตามที่ต้องการแถมยังมีกำลังมหาศาล เขาสามารถยิงลูกสามแต้ม นอกเขตสามแต้มได้อย่างแม่นยำด้วย อัตราแม่นยำถึง 100 %.

*บี๊บบบบ*

รอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น

“พวก! ได้เวลาเตะตูดพวกนั้นกันแล้ว” เฟ่ยพูดอย่างอุกอาจ

“ได้เลยพวก!!” พวกเรามารวมพลังกันทุกคนยื่นมือมา 1 2 3 เฮ่ !!

ถ้ามีเฟ่ยนักเล่นบาสระดับเทพ พวกเราจะสามารถบดขยี้พวกนั้นได้อย่างสบายเลย

“ป้องกัน!! มีสมาธิในการป้องกัน! ไม่ต้องสนใจพวกมัน จับตาไอ้เฟ่ย!ไว้ เราไม่ได้มาเพื่อแพ้นะ” ซูเฮากัดฟันพูดและหันไปตะหวาดลูกทีม เขาคิดว่าการแข่งครั้งนี้จะง่ายเหมือนการปลอกกล้วยเข้าปากไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเขาจะกลืนน้ำลายตัวเอง

“ซุบบ!!” เฟ่ยชูตลงแบบไร้ห่วง

*บี๊บบบบบ*

“3แต้ม!!”

“ลุยห้ามกระพริบตาเด็ดขาด!” เจียงเว่ยพูดกับพ้อยการ์ดและอีกสองคนก่อนที่จะแสลมดั้งลงในห่วง

*บี๊บบบ!!*

“สองแต้ม!”

“เกิดบ้าไรขึ้น”

“ฉันถอนตัวนี่มันมากเกินไป”

“นี่มันวันแมนโชว์ชัดๆพวกเราเป็นแค่ตัวประกอบหรือไง”

“บ้าเอ้ยฉันไม่เล่นละ!”

ช่วงกลางควอเตอร์ที่ 4 เฟ่ย สามารถตีเสมอให้ทีมได้แล้ว ในขณะที่ทีมเค้า เหมือนไฟลุกโชนในใจ ขณะที่อีกฝ่ายเหมือนกับถูก รีด จนแห้ง

*บี๊บบบบบ*

สกอเกอร์สุดท้าย 92-104 ห้อง9พลิกกลับมาชนะห้องนักกีฬาอย่างห้อง6ได้

“ห้องเก้า! ห้องเก้า ห้องเก้า”

ทั้งห้องดีใจแทบคลั่งและส่งเสียงอย่างบ้าคลั่งทันทีที่ทั้งทีมกลับมาที่ม้านั่ง จากทีมที่หมดหวังกลับกลายเป็นชนะอย่างพลิกโผลด้วย ความช่วยเหลือของเฟ่ยเด็กที่มีพรสวรรค์

“จะจะ....ใจเย็นๆพวกเธอระวังมือหน่อย” ทันทีที่ทีมออกจากสนามพวกเขาก็ถูกรายล้อมไปด้วยกองเชียร์ผู้หญิงบางคนก็เอาน้ำมาให้บางคนก็เอามือมาแตะพวกเขาตามตัวซึ่งไม่รู้จะทำไปทำไม

“ไม่เลวนี่เฟ่ยทำไมนายไม่ออกมาตั้งแต่แรก” เหม่ยพูดในขณะที่เดินมาหาเฟ่ยหลังพวกสาวๆหายไปหมดแล้ว และจิ้มไปที่หน้าอกตอนที่พูด

“ฮึ่ม. ฉันไม่ได้สนใจบาสเก็ตบอลสักเท่าไรหน่ะ” เฟ่ยพูดพร้อมพยักไหล่

“เหมือนฉันสนใจอย่างงั้นหล่ะ ครั้งหน้าถ้ามีแข่งบาสหล่ะก็นายต้องเข้าร่วมด้วยเข้าใจไหม” เหม่ยพูดขณะที่เข้าใกล้เฟ่ยขึ้นเรื่อยๆ

“ฟู่” เฟ่ยถอนหายใจ มันเป็นเรื่องที่น่าดีใจที่สายสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ

เขายิ้มและพูดว่า “คุณหัวหน้าห้องครับ กรุณารักษาระยะห่างด้วย ไม่งั้นผมอาจจะจุ้บคุณได้...”

“นายย!!” เหมยขู่ เลือดขึ้นไปเลี้ยงแก้มของเธอเมื่อรู้ตัวว่าเธอห่างกับเขาไม่ถึงนิ้ว

“ฮ่าๆๆๆๆ” เฟ่ยหัวเราะลั่น จริงแล้วหัวหน้าห้องน่ารักมานะแต่อย่างไรก้ตามเขาไม่ชินกับการที่ผู้หญิงที่ดุร้ายกำลังเขินอายอยู่ต่อหน้าเขา

“ฉันจะถือว่านายรับปากแล้วละกัน ถ้านายกล้าผิดคำพูดละก็ฉันจะจะ....โห้ยย”

เฟ่ยตัดสินใจเดินออกมาในขณะที่เจ้าเฟ่ยยังหัวเราะอยู่อย่างกับลิง

“นั่นมันบ้ามากพี่เฟ่ยฉันนี่โคตรประทับใจเลย ไม่ใช่ว่าพี่ชนะทีมบาสได้อย่างสวยงามนะแต่พี่ยังทำเหมยเขินได้อีกหรอเนี่ย ฉันฝันไปหรือป่าวนี่เรื่องจริงใช่ไหม” แฟงแหย่เฟ่ย

“ฮ่าๆ! นั่นมันจริงทั้งหมดนั้นแหล่ะจับตาดูไว้หล่ะนี่มันแค่เริ่มต้น”

เฟ่ยหยุดขำและยิ้ม เขาไม่คิดจะอธิบายตัวเอง ตั้งแต่เขาได้แหวนปริศนานั่นมาเฟ่ยก็เปลี่ยนเป็นคนละคน

ก่อนนั้นเขามีแต่ชื่อเสียงทางด้านลบ เกมเมอร์กระจอกๆที่ไม่มีศักดิ์ศรีในโรงเรียน ผลการเรียนก็ปานกลาง เรื่องกีฬาไม่ต้องพูดถึงเลย ทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่น่าสนใจกับผู้หญิงไม่สิ ต้องเป็นทั้งโรงเรียนก็ว่าได้

ไม่มีใครเข้าหาเขาถ้าไม่มีเรื่องหรือเหตุผลที่ชัดเจน แม้เฟ่ยจะพยายามอยู่คนเดียวเขาไม่เคยคิดจะเข้าหาผู้หญิงแม้บางครั้งเค้าจะชอบผู้หญิงบางคน เขาจะทำเพียงแค่เก็บไว้ในใจแต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ตั้งแต่แหวนนั้นเข้ามาเค้ากลายเป็นคนที่กล้าหาญมากขึ้นเขามีความเป็นผู้นำ มีแต่ความมั่นใจ ด้วยทัศนคติที่เปลี่ยนไปตอนนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาที่จะเข้าไปคุยกับผู้หญิงก่อน โดยเฉพาะหลังจากที่เขาทำให้ห้องชนะเกมส์บาสเกตบอลหลังจากสิ้นหวังแล้ว เข้าคือ ซุปเปอร์ฮีโร่!!! และทั้งห้องเป็นพยาน

เอาหล่ะได้เวลาที่ผู้หญิงจะพูดถึงเขาบ้างแล้ว.....