234.ร่างของสวรรค์และโลกอันชั่วร้าย

ราชันอสูรสิบสองคือสิบสองสัตว์ของนักษัตรจีนพวกมันถือกำเนิดมาพร้อมโชคชะตาแห่งฟ้าดินและมิด้อยไปกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย

บัดนี้เมื่อพวกมันรวมร่างกันและบรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิอมตะก็สมเหตุสมผลแล้ว

เมื่อซูเซวียนหยั่งรู้ถึงแก่นแท้ของพวกมันเขายังได้ตรวจสอบความทรงจำของพวกมันด้วย

เหตุผลที่ราชันอสูรสิบสองกลายเป็นเช่นนี้ก็เพราะเมื่อครั้งยังอ่อนแอพวกมันถูกยอดฝีมือผู้นึงค้นพบ

จากนั้นเพื่อบรรลุความเป็นอมตะยอดฝีมือผู้นั้นเริ่มทดลองกับราชันอสูรสิบสอง

สุดท้ายนำไปสู่การหลอมรวมของพวกมันไม่เพียงร่างกายเท่านั้นแต่รวมถึงวิญญาณด้วย

ทว่านี่อาจถือเป็นพรจากภัยเมื่อราชันอสูรสิบสองยังเป็นตัวเดียวพวกมันทำได้ดีที่สุดเพียงการเป็นอมตะ

แต่ทั้งสิบสองนั้นถือกำเนิดมาพร้อมโชคชะตาแห่งฟ้าดิน หลังจากการหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ทั้งสายเลือดและพรสวรรค์ของพวกมันเพิ่มขึ้นมากกว่าสิบสองเท่า

นั่นจึงทำให้พวกมันสามารถฝ่าขีดจำกัดและก้าวสู่การเป็นจักรพรรดิอมตะได้

ในท้ายที่สุดพวกมันก็แก้แค้นได้สำเร็จ

ทว่าด้วยความยากลำบากที่พบเมื่อครั้งยังอ่อนแอและการที่พวกมันก้าวสู่ขอบเขตจักรพรรดิอมตะด้วยการต่อสู้ผ่านกองศพและทะเลโลหิต

ทำให้พวกมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันดุร้ายและโหดเหี้ยม และยังมีสัญญาณของการถูกพลังนั้นย้อนกลับมากลืนกินตัวเอง

ในขณะนี้

เมื่อราชันอสูรสิบสองเห็นซูเซวียนแม้พวกมันจะดุร้ายและโหดร้ายเดินผ่านกองศพและทะเลโลหิตมาเนิ่นนานแต่ก็ยังไม่กล้าประพฤติตนเย่อหยิ่งต่อหน้าซูเซวียน

ด้านหนึ่งเพราะพวกมันถูกอัญเชิญโดยบัตรอัญเชิญจึงมีความใกล้ชิดกับซูเซวียนโดยธรรมชาติ

อีกด้านหนึ่งเพราะพวกมันสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของซูเซวียนแม้ในระดับจักรพรรดิอมตะพวกมันก็ไม่อาจมองทะลุเขาได้เลย

และเพียงสายตาเดียวจากเขาก็ทำให้พวกมันรู้สึกราวกับฟ้าดินทลาย

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องก้าวเข้าสู่ขอบเขตแห่งเทพแล้ว!

ก่อนหน้านี้ฉู่โม่และราชันอมตะทั้งห้าไม่รู้เรื่องขอบเขตแห่งเทพหรืออาจเคยได้ยินเพียงเลาๆ

แต่ราชันอสูรสิบสองได้เข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิอมตะแล้ว ความรู้และการรับรู้ของพวกมันย่อมมิอาจเทียบได้กับฉู่โม่และสหาย

ดังนั้นพวกมันจึงตัดสินว่าซูเซวียนอยู่ในขอบเขตแห่งเทพแล้วแต่ในระดับใดโดยเฉพาะนั้นเนื่องจากซูเซวียนมิได้ปลดปล่อยกลิ่นอายพวกมันจึงยากจะหยั่งรู้

"คารวะนายท่าน!"

เสียงผสมผสานสิบสองเสียงดังก้องมีทั้งชายและหญิงทั้งแก่และหนุ่มราวกับเสียงที่ถูกสร้างขึ้น

นี่คือจิตสำนึกของราชันอสูรสิบสองอันที่จริงเมื่อถึงระดับนี้ พวกมันสามารถหลอมรวมจิตสำนึกได้

แต่เพื่อรักษาความเป็นอิสระในท้ายที่สุดพวกมันจึงรักษาจิตสำนึกไว้

ส่วนการแยกร่างกายและวิญญาณนั้นอาจเป็นไปได้เมื่อยังอ่อนแอแต่เมื่อถึงระดับจักรพรรดิอมตะแล้วพวกมันหลอมรวมจนไม่อาจแยกจากกันได้อีก

แน่นอนว่าสำหรับราชันอสูรสิบสองนี่อาจเป็นไปไม่ได้แต่สำหรับซูเซวียนมันมิใช่เรื่องยาก

"อืม"

ซูเซวียนพยักหน้าเบาๆ "ข้าเห็นว่าเจ้าได้สังหารมากเกินไปและไม่รู้วิธีขจัดกลิ่นอายชั่วร้ายอันดุร้ายจึงมีสัญญาณของการถูกย้อนกลืน"

"ขณะที่ข้าสังเกตเจ้าเมื่อครู่ข้าได้คิดค้นวิชาหนึ่งที่สามารถช่วยเจ้าแก้ปัญหานี้ได้"

ขณะพูดซูเซวียนชี้ไปอย่างสบายๆและทันใดนั้นข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกของราชันอสูรสิบสอง

บรรทัดแรกคือตัวอักษรขนาดใหญ่ไม่กี่ตัว - "สวรรค์ชั่วร้ายปฐพีโหดเหี้ยมใช้ร่างเป็นกฎ"

เมื่อได้เรียนรู้ราชันอสูรสิบสองตื่นตะลึงยิ่งนัก

เพราะวิชานี้ไม่เพียงดูดซับกลิ่นอายชั่วร้ายอันดุร้ายของพวกมันแต่ยังเปลี่ยนมันให้กลายเป็นตัวช่วยที่แข็งแกร่งที่สุด

การหลอมรวมร่างแห่งกฎทำให้พลังต่อสู้ของพวกมันเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

นี่เทียบได้กับการเปลี่ยนสิ่งที่เคยเป็นภัยต่อตนให้กลายเป็นประโยชน์สูงสุด

ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมยิ่ง!

ราชันอสูรสิบสองมองซูเซวียนด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความขอบคุณและชื่นชม

ปัญหาที่รบกวนพวกมันมานับไม่ถ้วนปีถูกอีกฝ่ายแก้ไขได้อย่างง่ายดาย!

จากนั้นราชันอสูรสิบสองคิดว่าซูเซวียนมีพลังศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่และพลังไร้ขอบเขตเขาสามารถแก้ปัญหากลิ่นอายอันดุร้ายของพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ย่อมต้องแก้ปัญหาการหลอมรวมของราชันอสูรสิบสองได้เช่นกันทันใดนั้นร่างขนาดใหญ่ของมันก็หมอบลงกับพื้น อ้อนวอนซูเซวียน

ซูเซวียนกล่าวอย่างสงบ "เรื่องนี้ไม่ยากข้าจะสอนวิชาลับให้เจ้าซึ่งจะทำให้เจ้าแยกหรือรวมร่างได้ทุกเมื่อ"

นี่คือสิ่งที่ซูเซวียนสร้างขึ้นโดยตรงเมื่อเห็นต้นกำเนิดของพวกมัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ราชันอสูรสิบสองตื่นเต้นและดีใจยิ่งนักพวกมันไม่เคยคาดคิดว่านายท่านจะทรงพลังถึงเพียงนี้และยังมีวิชาลับเช่นนี้!

วินาทีต่อมาซูเซวียนชี้ไปอย่างสบายๆอีกครั้งและข้อมูลจำนวนมหาศาลก็ปรากฏในจิตใจของราชันอสูรสิบสองอีกครั้ง

มันคือวิชาลับที่ชื่อว่า "ผันแปรสวรรค์"

เมื่อฝึกสำเร็จพวกมันสามารถแยกและรวมร่างได้ตามใจปรารถนา

ด้วยวิธีนี้พวกมันสามารถใช้ชีวิตอย่างเป็นอิสระแต่เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูก็สามารถหลอมรวมอย่างสมบูรณ์รวมถึงจิตสำนึกด้วย

สมดุลระหว่างชีวิตและการต่อสู้ถือได้ว่าเป็นสองโลกที่ลงตัว

โดยไม่ลังเลราชันอสูรสิบสองเริ่มทำความเข้าใจวิชาลับนี้ทันทีที่ได้รับ

โชคดีที่เมื่อราชันอสูรสิบสองหลอมรวมกันความเข้าใจของพวกมันเพิ่มขึ้นหลายเท่าและวิชาลับนี้ก็ไม่ยากนัก

ดังนั้นเพียงไม่นานนักพวกมันก็ทำความเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์

ตูม!

หลังจากทำความเข้าใจวิชาลับได้อย่างสมบูรณ์ราชันอสูรสิบสองเริ่มฝึกฝนทันทีอย่างใจร้อน

ในที่สุดหลังจากพยายามหลายครั้งแสงอันเจิดจ้าก็วาบขึ้น

ราชันอสูรสิบสองที่เคยหลอมรวมกันหายไปแทนที่ด้วยร่างสิบสองร่าง

พวกมันแปลงเป็นมนุษย์ มีทั้งหนุ่มสาว แก่และเยาว์วัย

พวกมันมองหน้ากันบางตัวถึงกับมีน้ำตาคลอเบ้าพวกมันรอคอยภาพเช่นนี้มานานหลายปี!

และบัดนี้มันก็กลายเป็นจริงในที่สุด!

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณนายท่าน!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ราชันอสูรสิบสองมองหน้ากันและพยักหน้า "นานแล้วที่เราไม่ได้ทำเช่นนั้นในขณะนี้มีเพียงสิ่งนั้นเท่านั้นที่สามารถแสดงความขอบคุณต่อนายท่านได้!"

"ดี สิ่งนั้น!"

ราชันอสูรสิบสองเห็นพ้องต้องกันแต่ซูเซวียนเริ่มรู้สึกไม่ดีในขณะนั้น

วินาทีต่อมาราชันอสูรสิบสองที่แปลงเป็นมนุษย์คำรามทีละตัวจากนั้นร่างทั้งสิบสองก็ผลัดกันโพสท่าที่พวกมันคิดว่าดูดีแต่แท้จริงแล้วน่าอับอายยิ่ง

แต่พวกมันไม่รู้ตัวและตะโกนอย่างมั่นใจ:

"หนูวิญญาณแห่งสิบสองราชันอสูร!"

"วัวเขียวแห่งสิบสองราชันอสูร!"

"พยัคฆ์ขาวแห่งสิบสองราชันอสูร!"

“…”

"พวกเราคือราชันอสูรทั้งสิบสองตนที่แข็งแกร่งที่สุดในฟ้าดิน ขอคารวะนายท่าน!"

เวลาเหมือนหยุดนิ่งในขณะนั้น

ราวกับมีเส้นดำนับไม่ถ้วนปรากฏบนหน้าผากของซูเซวียน

มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยและเขาไม่อาจเอ่ยคำใดได้อีก

บัดซบ! ช่างน่าอึดอัดใจยิ่ง!

ในขณะนี้ซูเซวียนถึงกับเสียใจที่ถ่ายทอดวิชาลับให้กับพวกมันทั้งสิบสองใครจะรู้ว่าพวกมันมิใช่ราชันอสูรสิบสองตนแต่เป็นตัวประหลาดทั้งสิบสอง!

และจากนั้นสิ่งที่น่ารำคาญยิ่งกว่านั้นก็เกิดขึ้น

ราชันอสูรสิบสองตนต้องการลองหลอมรวมอย่างสมบูรณ์ แต่รู้สึกว่าการหลอมรวมเช่นนั้นจืดชืดเกินไปและไม่สะท้อนถึงความยิ่งใหญ่ของพวกมัน

ดังนั้นพวกมันจึงออกแบบท่วงท่าที่บ้าคลั่งและน่าทึ่งสำหรับการหลอมรวม

แน่นอนว่านั่นคือมุมมองของพวกมันจากมุมมองของซูเซวียนมันน่าอับอายและน่าขายหน้าสุดขีด

ในที่สุดหลังจากโพสท่วงท่าที่น่าตกตะลึงมากมายแสงอันเจิดจ้าก็วาบขึ้น

ราชันอสูรทั้งสิบสองก็หลอมรวมกันอีกครั้ง

แต่แตกต่างไปจากรูปแบบเดิมอย่างสิ้นเชิง!