ตอนที่ 8 ภารกิจระดับ C, กวาดล้างโจรภูเขา

ตอนที่ 8

ยามเช้า ณ สนามฝึกที่สี่

หน่วยที่สี่มารวมตัวกันครบแล้ว กำลังรอโจนินผู้ชี้นำโอโรจิมารุมามอบหมายภารกิจ

ยูฮิ คุเรไน พูดอย่างตื่นเต้น: “เรย์โลคุง ไม่รู้ว่าวันนี้พวกเราจะได้รับภารกิจอะไรนะ”

อุซึกิ ยูงาโอะกอดดาบยืนอยู่ข้างๆ: “ฉันได้ยินมาว่ารุ่นพี่หลายคนที่จบการศึกษาก่อนหน้านี้ ภารกิจแรกที่ได้รับล้วนเป็นภารกิจง่ายๆ อย่างการจับแมว จูงสุนัขเดินเล่น หรือหาบน้ำ”

ยูฮิ คุเรไน ทำปากยื่น: “อะไรกัน! เรื่องแบบนั้นไม่ต้องใช้นินจาก็ทำได้ไม่ใช่เหรอ!”

เรย์โลพูดอย่างจนใจ: “เอาล่ะคุเรไน ไม่ต้องกังวล ยังไงซะอาจารย์ของพวกเราก็คือท่านโอโรจิมารุ คงไม่รับภารกิจง่ายๆ แบบนั้นหรอก”

“เรย์โลคุงพูดถูก พวกเธอก็เป็นลูกน้องของฉัน โอโรจิมารุนะ!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ โอโรจิมารุก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขาแล้ว

“ดีมาก ไม่มีใครมาสาย จำไว้ ในฐานะนินจา การตรงต่อเวลาคือสิ่งสำคัญที่สุด!”

“ฉันรับภารกิจแรกให้พวกเธอแล้ว ภารกิจระดับ C กวาดล้างโจรภูเขา”

“ภารกิจระดับ C?”

“ใช่แล้ว ภารกิจของพวกเธอคือกวาดล้างโจรภูเขาบนภูเขาโมฮิแกน ใกล้กับหมู่บ้านโมชิชิซึ่งเป็นหมู่บ้านชายแดนระหว่างแคว้นแห่งไฟและแคว้นแห่งทุ่งนา”

“โจรภูเขากลุ่มนี้ตั้งหลักปักฐานอยู่บนภูเขาโมฮิแกนมานาน มักจะปล้นสะดมหมู่บ้านใกล้เคียงและกองคาราวานที่ผ่านไปมาอยู่บ่อยครั้ง”

“หมู่บ้านโมชิชิได้มาประกาศภารกิจที่โคโนฮะ ขอให้กวาดล้างโจรภูเขากลุ่มนี้”

“ภารกิจครั้งนี้ถ้าไม่จำเป็น ฉันจะไม่ลงมือ หากฉันลงมือจะถือว่าภารกิจล้มเหลวทันที!”

“ครั้งนี้ให้เรย์โลเป็นหัวหน้าทีม ให้เวลาพวกเธอ 30 นาทีในการเตรียมตัว อีก 30 นาทีให้ไปรวมตัวกันที่หน้าประตูหมู่บ้าน!”

โอโรจิมารุพูดจบก็ใช้คาถาสลับที่หายไปทันที

ในโลกของนารูโตะมักจะมีโจรภูเขาอยู่มากมาย เรียกได้ว่านับไม่ถ้วน พวกเขาใช้ภูเขา แม่น้ำ และภูมิประเทศที่อันตรายเป็นปราการป้องกัน ทุกๆ ช่วงเวลาหนึ่งก็จะออกปล้นสะดมและสังหารไปทั่ว มองผู้คนในหมู่บ้านเป็นดั่งปศุสัตว์ กลุ่มโจรบนภูเขาโมฮิแกนก็เป็นหนึ่งในนั้น

ภารกิจครั้งนี้ยังหมายความว่าเรย์โลกำลังจะเข้าสู่การต่อสู้ที่แท้จริงครั้งแรกหลังจากที่ทะลุมิติมายังโลกนารูโตะ

เมื่อรวมตัวกันที่ประตูหมู่บ้านเสร็จสิ้น โอโรจิมารุก็นำเรย์โลและเพื่อนอีกสองคนออกจากหมู่บ้าน เดินทางด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาโมฮิแกน

เมื่อมาถึงภูเขาโมฮิแกน เวลาก็ล่วงเลยไปถึงตอนกลางคืนแล้ว

“ภารกิจในครั้งนี้คือกวาดล้างคนทั้งหมดในค่ายโจร เรย์โล พวกเธอเริ่มปฏิบัติการได้เลย นี่คือปืนส่งสัญญาณ หลังจากนี้อีกสองชั่วโมง ให้มารวมตัวกันที่นี่ ถ้าพวกเธอยิงปืนส่งสัญญาณในค่ายโจรล่วงหน้า จะถือว่าภารกิจครั้งนี้ล้มเหลว”

“เริ่มปฏิบัติการ!” พูดจบโอโรจิมารุก็หายตัวไป ไม่รู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ใดในป่าเขา

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดดุจน้ำหมึก เมฆดำทะมึนปกคลุม ไม่เห็นแสงจันทร์แม้แต่น้อย บางครั้งมีลมเย็นพัดผ่าน ทำให้กิ่งไม้เสียดสีกันเสียงดัง

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในความคิดของเรย์โลทันที

“ติ๊ง. ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เปิดใช้งานภารกิจ สังหารแรก”

“สังหารแรก: ในฐานะนินจา การต่อสู้และการฆ่าคนเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โปรดกวาดล้างโจรภูเขาทั้งหมด”

รางวัลภารกิจ: แต้มสุ่มรางวัลระดับเทพ 1

หลังจากโอโรจิมารุจากไป ทั้งสามคนก็มารวมตัวกัน

เรย์โลในฐานะหัวหน้าทีมชั่วคราวเอ่ยขึ้นว่า: “ตามข้อมูลที่ได้รับ ในค่ายโจรแห่งนี้มีโจรที่มีความสามารถในการต่อสู้ประมาณ 40 กว่าคน ทั้งหมดเป็นชายฉกรรจ์ และมีผู้หญิงที่น่าสงสารจำนวนหนึ่งที่ถูกลักพาตัวขึ้นมา พวกเรามีกันแค่ 3 คน ต้องใช้สมอง ไม่สามารถใช้กำลังเข้าปะทะได้โดยตรง”

“หน้าประตูค่ายมีเวรยาม ยามมี 3 คน เราต้องจัดการพวกเขาก่อน จากนั้นใช้วิชาแปลงร่างเป็นพวกเขาแล้วลอบเข้าไปในค่ายเพื่อทำการลอบสังหาร”

“ถ้าในค่ายเกิดความวุ่นวาย แสดงว่าการลอบสังหารถูกเปิดโปง ให้มารวมตัวกันที่จุดเฝ้ายาม เพื่อป้องกันไม่ให้โจรหนีลงจากเขา”

“มีคำถามอะไรไหม? ถ้าไม่มีก็เริ่มปฏิบัติการ!”

ดูเหมือนในใจของยูฮิ คุเรไน จะรู้สึกทนไม่ได้ เธอจึงถามเรย์โลว่า: “คนแก่ ผู้หญิง และเด็กในค่ายโจรก็ต้องฆ่าทั้งหมดเลยเหรอคะ?”

เรย์โลถอนหายใจแล้วตอบ: “แน่นอนว่าไม่ ในฐานะนินจา ภารกิจต้องมาก่อน โจรภูเขากลุ่มนั้นต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก”

“ส่วนผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวขึ้นมา ถ้าช่วยได้ก็ช่วยไป”

ยูฮิ คุเรไนเม้มปาก ไม่พูดอะไรอีก

เรย์โล: “ตอนนี้ยังมีคำถามอะไรอีกไหม?!”

ยูฮิ คุเรไน อุซึกิ ยูงาโอะ: “ไม่มีคำถามค่ะ!”

เรย์โล: “ดี เริ่มปฏิบัติการ!”

เรย์โลย่องเข้ามาด้านหลังของยามคนหนึ่งอย่างเงียบเชียบ มือข้างหนึ่งปิดปากของโจรคนนั้น ส่วนคุไนในมืออีกข้างก็ปาดคอของโจรคนนั้นในทันที

เรย์โลมองไปยังยามอีกสองคน ยูฮิ คุเรไน และ อุซึกิ ยูงาโอะ ก็ได้ลงมือสังหารสำเร็จแล้ว ทั้งสามสบตากัน แล้วก็ใช้วิชาแปลงร่างตามรูปลักษณ์ของยามตรงหน้า

สำหรับนินจาแล้ว การจัดการกับคนธรรมดาเหล่านี้มันง่ายมาก

สิ่งที่น่ากังวล มีเพียงสภาพจิตใจของยูฮิ คุเรไน และ อุซึกิ ยูงาโอะ เท่านั้น

ทั้งสามคนแยกย้ายกัน ลอบเข้าไปในค่ายโจร การลอบสังหารได้เริ่มขึ้นแล้ว

“อึก อั่ก~~” (เสียงสำลักเลือด) เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา โจรคนนั้นเบิกตากว้าง แต่กลับไม่มีแรงดิ้นรน

“8...9...10...” ในตอนนี้ ชีวิตได้กลายเป็นเพียงตัวเลขที่เย็นชา

เมื่อมองโจรที่ล้มลงตรงหน้า เฮียวรินมารุในมือของเรย์โลก็ไม่หยุดชะงัก เขาเข้าไปในห้องถัดไป เพื่อทำภารกิจต่อ

เรย์โลคิดในใจ การฆ่าคนครั้งแรกกลับไม่ได้รู้สึกมือไม้อ่อนหรือคลื่นไส้เหมือนที่เคยอ่านในนิยายชาติก่อนเลย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขามาอยู่ในโลกนี้ สงครามครั้งที่สาม กำลังใกล้เข้ามา...

โอโรจิมารุอาจจะคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน จึงได้พาพวกเขาที่เพิ่งจบจากโรงเรียนออกมาปฏิบัติภารกิจฆ่าคน เพื่อฝึกฝนพวกเขาตั้งแต่เนิ่นๆ

“การที่ได้ตายไปโดยไม่รู้สึกตัว สำหรับพวกเขาแล้วก็คงเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่งล่ะมั้ง”

“มีผู้บุกรุก!”

ในลานบ้านที่อยู่ห่างออกไปพลันมีเสียงตะโกนอย่างสุดเสียงของโจรดังขึ้น

จากนั้น แสงไฟในค่ายโจรก็เริ่มสว่างขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ดูเหมือนว่าจะถูกเปิดโปงจนได้สินะ” เรย์โลสังหารโจรตรงหน้า แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังจุดเฝ้ายาม

“ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันประมาทไปหน่อย ทำให้โจรคนนั้นเห็นแล้วตะโกนออกมา” ทั้งสามคนมารวมตัวกัน ยูฮิ คุเรไนกลับพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร ภารกิจของเราสำเร็จไปส่วนใหญ่แล้ว ทหารเลวที่เหลืออยู่ไม่สามารถสร้างปัญหาอะไรได้หรอก!” เรย์โลปลอบใจ

“ที่สำคัญที่สุดคือเราต้องทำภารกิจต่อให้สำเร็จ!”

เรย์โลพูดจบก็พุ่งเข้าไปอีกครั้ง

ในระหว่างที่พูดคุยกัน พวกโจรก็มารวมตัวกันแล้ว เรย์โลใช้เฮียวรินมารุปาดคอโจรคนหนึ่งแล้วตีลังกากลับหลังทันที หลบดาบที่ฟันมาได้อย่างหวุดหวิด

เขาใช้คาถาสลับที่ไปอยู่ด้านหลังของอีกคน แล้วฟันดาบลงไป

“ไปตายซะ!”

ชายร่างใหญ่หน้าตาดุร้ายคนหนึ่ง ฉวยโอกาสที่เรย์โลกำลังติดพันอยู่กับพรรคพวก ใช้ดาบแทงไปที่เอวของเขา

น่าเสียดาย ภาพเลือดสาดกระเซ็นที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ทิศทางที่ดาบใหญ่แทงเข้าไป กลับกลายเป็นลำแสงเจิดจ้า แล้วก็สลายหายไป

สายธรรมชาติ!

การกลายสภาพเป็นธาตุ!

“มะ เป็นไปไม่ได้...”

“ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ตอนที่พวกนายเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ต่อหน้าต่อตา ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมีจุดจบแบบนี้...”

เรย์โลหันกลับมา พูดอย่างเฉยเมย

ยื่นนิ้วออกไป ลำแสงสีทองสว่างวาบแล้วหายไป

วินาทีต่อมา บนศีรษะของโจรหน้าตาดุร้ายคนนี้ ก็ปรากฏรูเลือดกว้างเท่ากับนิ้ว ล้มลงกับพื้น

ศพเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

ทันใดนั้นบนท้องฟ้าก็มีสายฟ้าฟาดผ่าน ฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมา

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสามคนก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ข้างหลังเหลือเพียงศพที่เกลื่อนกลาด ส่วนใหญ่ตายด้วยน้ำมือของเรย์โล

ฝนห่าใหญ่นี้ทำให้เลือดรวมตัวกันเป็นลำธารเล็กๆ นับไม่ถ้วนไหลไปตามพื้น แล้วค่อยๆ ซึมลงไปในดิน

โจรภูเขาทั้งค่ายตายสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่น่าสงสารสองสามคนที่ถูกลักพาตัวมา กำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องหนึ่งอย่างหวาดกลัว ร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนก

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในความคิดของเรย์โลอีกครั้ง

“ติ๊ง... ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสังหารแรกสำเร็จ กวาดล้างโจรภูเขาทั้งหมด ได้รับรางวัลภารกิจแต้มสุ่มรางวัลระดับเทพ 1”

[จบตอน]