บทที่ 30 หายไปเฉยเลย

บทที่ 30 หายไปเฉยเลย

กวาดล้าง!

ภายใต้อิทธิฤทธิ์ของซูเยี่ยน ซอมบี้ก็เปราะบางราวกับหุ่นกระดาษ ฉากนี้ทำให้อาไท่และคนอื่นๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

“นี่… นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!”

อาไท่ตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง รู้สึกเพียงแค่คอแห้งปากแห้ง พูดจาไม่ค่อยคล่องแล้ว

“เกรงว่าเขาคงจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเราแล้ว น่าจะทะลวงสู่ผู้ปลุกพลังขั้นที่สองแล้ว แล้วก็ ฝ่ามือขนาดมหึมานั่นน่าจะเป็นอิทธิฤทธิ์ของเขา!” หญิงในชุดหนังสีดำวิเคราะห์อย่างใจเย็น

“ผู้ปลุกพลังขั้นที่สอง แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ? ในเมืองฉู่โจว ไอ้พวกตัวประหลาดนั่นฉันก็เคยได้ยินมาบ้าง แต่ตอนที่พวกเขาทะลวงสู่ขั้นที่สอง ฉันก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครสามารถต่อกรกับคลื่นซอมบี้นับหมื่นได้นะ!” หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงของเซี่ยงหยางบ่งบอกถึงความตกตะลึงของเขา

เมื่อเทียบกับซูเยี่ยนแล้ว พวกเขาช่างเป็นหนึ่งอยู่บนฟ้า หนึ่งอยู่ใต้ดินจริงๆ แม้แต่อิทธิฤทธิ์ก็ยังไม่มีอะไรที่พอจะเทียบเคียงได้เลย

ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดว่าตัวเองในเมืองฉู่โจวถือว่าอยู่ระดับแนวหน้าแล้ว ปกติก็มองว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ แต่พอเห็นซูเยี่ยนที่เทพขวางฆ่าเทพ พระขวางฆ่าพระ ก็พลันหน้าแดงก่ำ ไม่พูดแล้ว อาย!

เพียงชั่วครู่เดียว จำนวนของฝูงซอมบี้ที่บ้าคลั่งก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่ซูเยี่ยนใช้อิทธิฤทธิ์ ก็จะมีซอมบี้หลายพันตัวล้มลง ฝ่ายหนึ่งลดอีกฝ่ายเพิ่ม ซอมบี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว

“ฟู่! เสร็จงาน หงอคง ไปเก็บแก่นผลึกหน่อย!” ซูเยี่ยนเก็บกลิ่นอายทั้งร่างกลับมา พูดกับซุนหงอคงด้วยความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

“ขอรับ!”

ฟาดกระบองหนึ่งครั้งสังหารซอมบี้ที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น ซุนหงอคงทำตามคำสั่งเริ่มเก็บแก่นผลึก

อิทธิฤทธิ์นี้ใช้พลังงานมหาศาลจริงๆ ซูเยี่ยนใช้ไปแค่ไม่กี่ครั้ง พลังงานในร่างกายก็ใกล้จะหมดสิ้นแล้ว โชคดีที่มีอยู่ของยีนเทพอสูร คอยส่งพลังงานเข้าสู่ร่างกายของซูเยี่ยนอย่างไม่ขาดสาย ไม่เช่นนั้นซูเยี่ยนก็คงจะทนได้ไม่นานขนาดนี้

ต่อไปคงต้องใช้น้อยลงหน่อยแล้ว การใช้พลังงานมันมากเกินไปจริงๆ ต่อให้ซูเยี่ยนจะมียีนเทพอสูร พลังงานก็ยังเกือบจะไม่พอใช้

แต่ว่า ซูเยี่ยนหันไปมองกองแก่นผลึกที่กองเป็นภูเขาแล้ว ใบหน้าก็ยิ้มกว้าง การค้าครั้งนี้ คุ้ม!

ซูเยี่ยนจ้องมองกองแก่นผลึก แต่อาไท่ทั้งห้าคนกลับจ้องมองเขาเขม็ง นี่มันซอมบี้นับหมื่นตัวนะ! ไม่ใช่สิบ ไม่ใช่ร้อย แต่เป็นหมื่น! กลับถูกชายหนุ่มตรงหน้าฆ่าจนหมดสิ้น?

“ท่านครับ ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้!”

อาไท่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาซูเยี่ยน มองดูซูเยี่ยนอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะไปทำให้เขาโกรธเข้า

“หืม? แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้ช่วยพวกนาย ฉันแค่ต้องการแก่นผลึกที่นี่เท่านั้นแหละ!” ซูเยี่ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางไม่แยแส

อาไท่พลันรู้สึกอับอายอยู่บ้าง แต่คลุกคลีตีโมงในยุคสุดท้ายมานานขนาดนี้ หลักการในการอยู่ร่วมกับผู้อื่นอาไท่ก็ยังเข้าใจอยู่ “ไม่ว่าจะอย่างไร ท่านก็ช่วยพวกเราไว้ นี่คือความจริง ต่อไปถ้าท่านมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้พวกเราช่วย สามารถไปหาผมได้ที่คาสิโนจินเฉิง ในเมืองฉู่โจว ผมก็พอจะมีเส้นสายอยู่บ้าง!”

“อืมๆ ได้ๆ!”

ซูเยี่ยนไม่ใส่ใจกับสิ่งที่อาไท่พูดเลยแม้แต่น้อย ในยุคสุดท้ายนี้ หมัดใหญ่คือสัจธรรม อำนาจเป็นเพียงของแถมที่ขึ้นอยู่กับพลังเท่านั้น ไม่มีพลัง ทุกอย่างก็เป็นสิ่งลวงตา

“ท่านครับ เก็บเสร็จหมดแล้ว!” ซุนหงอคงโยนแก่นผลึกในมือลงบนพื้นอย่างง่ายดาย แล้วพูดกับซูเยี่ยน

“ดี!” ซูเยี่ยนจ้องมองกองแก่นผลึก ในดวงตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่าหลังจากเก็บแก่นผลึกพวกนี้ไปแล้ว แต้มของตัวเองจะเพิ่มขึ้นไปได้เท่าไหร่?

“คลิกเบิก!” ซูเยี่ยนสั่งระบบในหัว แม้เขาจะต้องการแก่นผลึกมหาศาลในการทะลวงระดับ แต่ซูเยี่ยนรู้ดีว่า ตอนนี้พลังของตัวเองไม่จำเป็นต้องกลัวภัยคุกคามใดๆ ทั้งสิ้น ต่อให้เป็นราชาซอมบี้ที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นในเมืองฉู่โจว ซูเยี่ยนก็มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถต่อกรกับพวกมันได้สักสองกระบวนท่า

บนพื้นมีแสงสีขาววาบขึ้นมา กองแก่นผลึกก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย นี่ทำให้อาไท่และคนอื่นๆ ที่เห็นฉากนี้ถึงกับทำหน้าไม่อยากจะเชื่อในทันที

“เมื่อกี้เขาทำอะไร? แก่นผลึกบนพื้นหายไปไหนแล้ว!”

“เมื่อกี้ฉันเหมือนจะเห็นเขาก็แค่โบกมือทีหนึ่ง แล้วกองแก่นผลึกนั่นก็หายไปเลย”

คนทั้งห้าขยี้ตาอย่างแรง ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาพร่าไปแล้ว ในใจก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว

เมื่อครู่คือคนเดียวฆ่าซอมบี้นับหมื่น ตอนนี้ก็แค่โบกมือทีเดียว แก่นผลึกนับหมื่นก็หายไปหมดสิ้น สารพัดวิธีการ แทบจะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย ชายหนุ่มลึกลับคนนี้ ยังมีวิธีการอีกเท่าไหร่ที่ยังไม่ได้แสดงออกมา!

[จบแล้ว]