ตอนที่ 156 แผนการของค่ายไป๋เหลียน (ฟรี)
ตอนที่ 156 แผนการของค่ายไป๋เหลียน (ฟรี)
ตอนที่ 156 แผนการของค่ายไป๋เหลียน
โอ้ นอกเรื่องไปไกลแล้ว กลับมาเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งกันก่อนดีกว่า
ณ เวลานี้ หลัวฉางเฟิงได้ตั้งชื่อให้กับองค์กรลับที่ขึ้นตรงต่อเขาเพียงผู้เดียวแล้ว
อิ๋งเว่ย ( องครักษ์เงา )
ความหมายคร่าวๆ คือ มีเงาอยู่ข้างกาย ย่างก้าวในความมืดมิด
เมื่ออยู่ในแสงสว่างก็มองไม่เห็น
แต่ในเงามืด พวกเขาถือเป็นดาบที่คมที่สุดในมือของเขา เมื่อดาบถูกชักออกจากฝักต้องได้ดื่มเลือด
“เกี่ยวกับค่ายไป๋เหลียน…”
“การสืบสวนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
ทันใดนั้น หลัวฉางเฟิงก็วางถ้วยชาเซรามิกที่เขาถืออยู่ลง
จากนั้นเขาก็ถามหยวนหลิวหลีที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ใบหน้าของเด็กสาวนังคงมีสีขาวซีด และดูอ่อนเยาว์เหมือนเด็ก
“เรียนนายท่าน คนของเราสืบจนได้ความชัดเจนแล้ว” หยวนหลิวหลีตอบด้วยเสียงเบา ใบหน้าเย็นชาของเธอก้มลงเล็กน้อย
“งั้นตอนนี้ สถานการณ์ของพวกเขาเป็นอย่างไร” หลัวฉางเฟิงถามอีกครั้ง
หลังจากใช้เวลาใคร่ครวญสักครู่เพื่อจัดระเบียบความคิด หยวนหลิวหลีก็ตอบอย่างนุ่มนวลว่า
“ณ เวลานี้ ค่ายไป๋เหลียนแบ่งออกเป็นสองฝ่ายหลัก ฝ่ายกลาง และฝ่ายหัวรุนแรง”
“ทั้งสองฝ่ายนี้มีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกัน จึงยังอยู่ในจุดสมดุล”
“ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีการดำเนินการใดๆ เพิ่มเติมอีก หลังจากพวกเขาลอบโจมตีกะทันหันเมื่อหนึ่งเดือนก่อน”
“อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป และเสบียงสำรองในค่ายลดลงอย่างต่อเนื่อง”
“ฝ่ายหัวรุนแรงก็ดูเหมือนจะค่อยๆ ได้เปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ”
“และมีความเป็นไปได้สูงพวกเขาเปิดฉากโจมตีเขตหวายสุ่ยเป็นครั้งที่สอง”
หลัวฉางเฟิงพยักหน้าเงียบๆ จากนั้นพูดต่อ “เจ้าพอจะสืบได้หรือไม่ว่าค่ายไป๋เหลียนวางแผนจะโจมตีเมื่อใด และกองทัพของพวกเขามีกำลังพลมากแค่ไหน”
หยวนหลิวหลีไม่ตอบ เธอเพียงพยักหน้าเงียบๆ
หลัวฉางเฟิงยิ้มด้วยความพึงพอใจ และกล่าวว่า “ดี เมื่อเป็นแบบนี้ คงต้องฝากเจ้าจัดการแล้ว…”
…
เพียงพริบตา อีกหนึ่งวันก็ผ่านไป
ขณะนี้ เป็นเวลาเที่ยงตรง ดวงอาทิตย์แผดแสงเจิดจ้า ลอยสูงเด่นบนท้องฟ้า
อุณหภูมิภายนอกร้อนมากจนแทบทนไม่ไหว
มณฑลหลัวซาน เขตหวงซาน ค่ายไป๋เหลียน
เหล่าสมาชิกอาวุโสผู้มีอำนาจตัดสินใจเกือบทั้งหมดมารวมตัวกันในห้องโถงที่ค่อนข้างเย็นสบาย
หลายคนหน้าแดงก่ำ และคอหนา ดูเหมือนพวกเขากำลังโต้เถียงกันเรื่องอะไรบางอย่าง
“พวกเราต้องหดหัวกันอยู่แต่ในค่ายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน?”
“จนกว่าความอดอยากจะพรากชีวิตไปจากพวกเราทุกคนงั้นหรือ?”
“พวกเจ้าทุกคนต่างรู้ดีกว่าพวกเรามีเสบียงสำรองอยู่มากแค่ไหน”
“ใช่ แม้ว่าภายในระยะเวลาสั้นๆ ค่ายไป๋เหลียนของเราจะไม่กังวลเกี่ยวกับการขาดแคลนอาหารก็จริง”
“แต่พวกเขาก็ต้องคิดถึงอนาคตเอาไว้ด้วย…”
“ในอนาคต หากเกิดปัญหาขาดแคลนอาหารจริงๆ พวกเราจะทำยังไง?”
“อยู่นิ่งๆ แล้วอดตายกันหมดงั้นรึ?”
ในห้องโถง ตัวแทนของฝ่ายหัวรุนแรงแห่งค่ายไป๋เหลียน ผู้นำลำดับสองกำลังพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ จากการเปล่งเสียงตะโกน
เขากวาดตามองทุกคนในห้อง และดูเหมือนว่าจะพยายามโน้มน้าวใจผู้คนจากฝ่ายกลางด้วยน้ำพูด
เพื่อให้พวกเขาเข้าใจว่า หากสิ่งต่างๆ ยังคงดำเนินแบบนี้ต่อไป…
ค่ายไป๋เหลียนก็คงจะจบสิ้นจริงๆ
“เรื่องมันไม่ได้น่าวิตกกังวลอย่างที่เจ้าเติมแต่งให้เกินจริง…”
เมื่อเห็นว่า คนอื่นๆ เริ่มคล้อยตามมากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้นำลำดับสามแห่งค่ายไป๋เหลียนซึ่งนั่งเงียบๆ อยู่บนที่นั่งหลักก็พูดขึ้น
แม้ว่าร่างกายของเขาจะผอมบาง และสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครกล้าสบประมาทเขาเลยแม้แต่คนเดียว
“เจ้าไม่เคยพบตระกูลหลัว จึงไม่เข้าใจว่าพวกเขาน่ากลัวมากเพียงใด”
“จากความเห็นของข้า หากเราไม่ยั่วยุตระกูลหลัว เราก็จะสามารถมีชีวิตต่อไปได้”
“หากเรายั่วยุพวกเขา มีความเพียงความตายเท่านั้นที่รอพวกเราอยู่”
“เดิมทีในเขตหวายสุ่ยมีสี่กองกำลังใหญ่ยืนหยัดเคียงข้างกัน ได้แก่ ตระกูลถัง ตระกูลเฉิน ตระกูล และจวนอ๋องหวายสุ่ย”
“ย้อนกลับไปในตอนแรกๆ ตระกูลหลัวเป็นฝ่ายที่อ่อนแอที่สุด และไม่มีอะไรโดดเด่นที่สุดเลย เมื่อเทียบกับสามฝ่ายที่เหลือ”
“แต่ในเวลานี้ ตระกูลหลัวที่หลายคนต่างมองข้ามได้ยึดครองเขตหวายสุ่ยอย่างสมบูรณ์แล้ว”
“นี่มันหมายถึงอะไร พวกเจ้าน่าจะเข้าใจดี?”
“นี่แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่ง และรากฐานของพวกเขานั้นเหนือกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้”
“แล้วข้าก็เคยได้ยินมาว่า…”
“บรรพบุรุษตระกูลหลัวดูเหมือนจะก้าวเข้าสู่ระดับกลั่นโลหิต”
“นั่นเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมพวกเขาจึงสามารถกวาดล้างฝ่ายอื่นๆ ที่เหลือ และเข้ายึดครองเขตหวายสุ่ยได้ในเวลาอันสั้น”
…
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำลำดับสาม ทั้งห้องโถงก็เงียบสงัด
ความแข็งแกร่งของตระกูลหลัวแห่งหวายสุ่ยเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาของทุกคน
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยพิจารณาเรื่องนี้จริงจัง และดูเหมือนจะมองข้ามไปโดยไม่รู้ตัว
“ระดับกลั่นโลหิต?”
ผู้นำลำดับสองเป็นชายที่ไว้ผมสั้นสีแดงเพลิง และสูงประมาณแปดฟุต เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้นำลำดับสองพูด เขาก็หัวเราะเบาๆ และโต้แย้งด้วยความมั่นใจอันมากล้น
“ผู้ฝึกตนระดับกลั่นโลหิตไม่ใช่หญ้าริมทางที่มีอยู่ทั่ว ไม่มีทางที่ตระกูลหลัวจะให้กำเนิดยอดฝีมือระดับนั้นออกมาได้”
“สำหรับตระกูลที่มีรากฐานลึกล้ำ และสืบสานมรดกมาหลายพันปี การให้กำเนิดยอดฝีมือระดับนั้นอาจไม่ใช่เรื่องยากก็จริง”
“แต่สำหรับตระกูลหลัวที่เดิมทีเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อน ไม่มีทางเป็นไปได้เลย มันจะต้องเป็นข่าวลวงที่พวกเขาเผยแพร่ออกมาเองอย่างแน่นอน”
“ที่พวกเขาสามารถรวมเขตหวายสุ่ยเป็นหนึ่งได้ แทนที่จะบอกว่าเพราะบรรพบุรุษตระกูลหลัวได้ทะลวงผ่าน และกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับกลั่นโลหิต”
“น่าจะเป็นเพราะพวกเขาสามารถช่วงชิงโอกาสระหว่างที่ฝ่ายอื่นๆ ห้ำหั่นกัน และได้เป็นผู้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์เป็นคนสุดท้ายมากกว่า”
“ดังนั้น การลงมือกับตระกูลหลัวจึงถือเป็นเรื่องจำเป็น”
“ผู้ใดกล้าขัดขวางก็ถือเป็นศัตรูของค่ายไป๋เหลียน!”
คิ้วของผู้นำลำดับสามขมวดแน่น ใบหน้าของเขาหมองคล้ำอย่างน่ากลัว “เจ้าหนู เมื่อกี้ เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำเรียก ผู้นำลำดับสองกำหมัดแน่น เปล่งออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของผู้ฝึกตนระดับกลั่นอวัยวะออกมา
เขาจ้องเขม็งไปทางชายตาเดียว ลำคอของเขาส่งเสียงดังสนั่น “ตาเฒ่า ถ้ากล้าเรียกข้าแบบนั้นอีก แกได้ตายแน่”
ภายในห้องโถง
บรรยากาศก็ค่อย ๆ ตึงเครียดมากขึ้น
คนทุกคนจึงไม่มีทางเลือกอื่นๆ นอกจากลุกขึ้นยืนทีละคน
ฝ่ายหัวรุนแรง ฝ่ายกลาง
สมาชิกจากสองฝ่ายหลักแห่งค่ายไป๋เหลียน ต่างก็ยืนอยู่ด้านหลังผู้นำลำดับสอง และสามตามลำดับ
แน่นอนว่านอกเหนือจากคนกลุ่มนี้
ยังมีคนจำนวนมากที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังผู้นำสูงสุดของค่ายไป๋เหลียน หว่านฮ่าวเว่ย
“พวกเราต่างเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ควรมาทะเลาะกันเองเช่นนี้”
หลังจากหว่านฮ่าวเว่ยพูดขึ้น และพยายามห้ามปราม
บรรยากาศที่ตึงเครียดมากขึ้น ก็เริ่มคลี่คลายลงบ้างเล็กน้อย
“น้องสามพูดถูก”
“เราจะประมาท และประเมินความแข็งแกร่งของตระกูลหลัวต่ำเกินไปไม่ได้เป็นอันขาด ไม่งั้นหากปะทะกัน อาจจะเป็นฝ่ายเราเองที่ต้องสูญเสียอย่างหนัก”
“แต่ที่น้องสองพูดก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเช่นกัน”
“ทุกวันนี้ ภัยแล้งรุนแรงมากขึ้น และฝูงตั๊กแตนก็ระบาดไปทั่ว ทำให้มณฑลต่างๆ ทางตอนเหนือประสบกับความล้มเหลวในการผลิตอาหาร”
“แม้ว่ามณฑลหลัวซานของเราที่อยู่ทางตอนใต้จะยังไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์เลวร้ายถึงขนาดนั้น แต่อาหารที่เราผลิตได้ก็ลดลงเป็นอย่างมาก”
“ดังนั้น เมื่อมีโอกาส เราจะต้องลงมือกับตระกูลหลัว ไม่มีทางเลือกอื่น”
“แทนที่จะค่อยๆ ถูกค่ายเสวี่ยหลางหรือค่ายฮุ่ยม่ากลืนกินอย่างช้าๆ จากปัญหาขาดแคลนอาหาร มันก็จะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับเราที่จะมุ่งตรงไปที่เขตหวายสุ่ยเพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของตระกูลหลัว”
“หากความแข็งแกร่งของพวกเขาเกินกว่าที่พวกเราจินตนาการเอาไว้”
“พวกเราก็จะถอยกลับมาที่เขตหวงซาน”
“ด้วยค่ายเสวี่ยหลาง และค่ายฮุ่ยม่าที่เป็นหลักยึด ข้าคิดว่าตระกูลหลัวคงจะไม่กล้ารุกรานเข้ามา เพราะมีความเป็นไปได้สูงที่จะเผชิญกับการต่อต้านอย่างหนัก”
“แต่ถ้าหากว่าตระกูลหลัวไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เอ่ยอ้าง พวกเขากลวงเปล่าจากภายใน”
“ก็จะมาตำหนิค่ายไป๋เหลียนของเราจากสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้”
“ท้ายที่สุดแล้ว โลกใบนี้มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด และได้รับสิทธิ์ในการควบคุมทุกอย่าง”
“สำหรับผู้อ่อนแอ แม้แต่ชะตาชีวิตของตัวเอง พวกเขาก็ยังไม่อาจกุมไว้ในกำมือได้”
หลังจากหว่านฮ่าวเว่ยกล่าว เส้นทางของค่ายไป๋เหลียนในวันหน้าก็ถูกขีดเขียนแล้ว จากนั้น ผู้คนภายในห้องโถงก็แยกย้ายกันออกไป
สำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ ผู้คนจากฝ่ายกลางรู้สึกไม่ค่อยพึงพอใจนัก แต่พวกเขาก็ไม่อาจทำอะไรได้
เพราะไม่ว่าจะอย่างไร หว่านฮ่าวเว่ยก็คือผู้นำสูงสุดของพวกเขา มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ
สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ คือก้มหน้ายอมรับ และปฏิบัติตามคำสั่ง ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธ