ตอนที่ 128 อำนาจก็เหมือนยาพิษ (ฟรี)

ตอนที่ 128 อำนาจก็เหมือนยาพิษ

“ระดับน้ำของแม่น้ำหวายก็ลดลงอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งเดือนมานี้”

“จากการประเมินข้าคิดว่าน่าจะแห่งสนิทในเวลา 10 ถึง 15 วันข้างหน้า”

“สำหรับปัญหาจากฝูงตั๊กแตน แม้ว่าจะมีการดำเนิน และคอยควบคุม แต่จำนวนของพวกเขาก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน”

“จริงๆ แล้ว ข้าได้ยินข่าวลือมาว่าในสองหรือสามมณฑลทางตอนเหนือ มีฝูงตั๊กแตนระบาดไปทั่วแล้ว”

“พืชผลจำนวนนับไม่ถ้วนถูกทำลาย และท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยตั๊กแตนจำนวนมหาศาลบดบังแสดงอาทิตย์ราวกับเมฆทมิฬ”

“หูหมิน เจ้าคิดว่าเขตหวายสุ่ยของเรา…”

“ไม่สิ ข้าควรพูดว่า มณฑลหลัวซานของเรา จะต้องประสบกับหายนะแบบเดียวกันมั้ย?” หลัวซวนถามหูหมินอย่างกะทันหัน ซึ่งเขาแสดงให้เห็นว่าเขาประทับใจในความสามารถของชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

“สองหรือสามมณฑลทางตอนเหนือที่ได้รับผลกระทบจากฝูงตั๊กแตนนั้นอยู่ไกลจากมณฑลหลัวซานของเรามาก”

“ในระยะเวลาสั้นๆ มันไม่น่าจะส่งผลกระทบมาถึงพวกเราที่อยู่ที่นี่”

“อย่างไรก็ตาม หากเราไม่สามารถควบคุมจำนวนตั๊กแตนในไร่นา และลดจำนวนพวกมัน…”

“มันก็คงจะไม่ห่างจากหายนะที่พวกเขากำลังเผชิญต่างกันแค่ช้าหรือเร็วก็เท่านั้น” หูหมินตอบหลังจากครุ่นคิดอยู่เป็นเวลานาน

“เรื่องของเวลาสินะ” หลัวซวนพยักหน้าเงียบๆ

สิ่งพวกเขากังวล ไม่ได้อยู่ห่างไกลแล้ว มันใกล้กว่าที่คิดด้วยซ้ำ

ระดับน้ำของแม่น้ำหวายลดลง จำนวนตั๊กแตนที่เพิ่มมากขึ้น และขนาดของฝูงที่ขยายตัว

ล้วนเป็นข่าวร้ายสำหรับตระกูลหลัวแห่งเมืองศิลาคราม รวมถึงเขตหวายสุ่ยทั้งหมด

ตอนนี้ ขณะที่พวกเขายังพอควบคุมได้ ก็ยังรับกับความสูญเสียไม่ไหว

เมื่อหลุดจากการควบคุม มันก็คงจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ ที่แพร่กระจายไปไกลราวกับโรคระบาด

เมื่อถึงเวลานั้น หากครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้นได้รับผลกระทบจากฝูงตั๊กแตนระบาด

มันก็ทำให้ผลผลิตลดลง หรือแต่แม้สูญเสียไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อขาดแคลนอาหาร ความวุ่นวายโกลาหลก็จะเลวร้ายยิ่งกว่าตอนนี้มากอย่างไม่ต้องสงสัย

และมูลค่าของอาหารก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้ว่าปัจจุบัน ตระกูลหลัวจะมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างเป็นมิตรกับตระกูลลั่วแห่งมณฑลเจียนหนาน ซึ่งเป็นหนึ่งตระกูลใหญ่ที่มีผลิตอาหารเป็นจำนวนมาก และมีการค้าขายแลกเปลี่ยนระหว่างทั้งสองฝ่ายอย่างต่อเนื่อง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป และฝูงตั๊กแตนระบาดอย่างรุนแรง และมูลค่าของอาหารดีดตัวสูงขึ้น

ตระกูลหลัวจะยังคงค้าขายอาหารกับตระกูลลั่วโดยแลกกับหินชิงสือได้อีกหรือเปล่า นั่นยังคงเป็นคำถามอยู่

ทำให้สถานการณ์ของพวกเขามีความล่อแหลม

การที่เสบียงอาหารของตระกูลหนึ่งนั้นถูกเกาะกุมเส้นชะตาโดยอีกตระกูลนั้น ไม่ว่าจะถามใคร ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องดี

….

เมืองศิลาคราม ดินแดนบรรพบุรุษตระกูลหลัว

ภายในห้องหนังสือ

หลัวผิง ผู้นำตระกูลหลัวคนปัจจุบันกำลังนั่งอยู่ที่เดิมอย่างเงียบๆ และพลิกดูเอกสารเกี่ยวกับเสบียงอาหารสำรองที่กักตุนเอาไว้

มีการแบ่งส่วนอย่างชัดเจน ทั้งที่เก็บไว้สำหรับคนในตระกูลโดยเฉพาะ บางส่วนที่จะจัดหาให้กับทหารในกองทัพ และประชาชนธรรมดาทั่วไป

แม้ว่าหลังจะผ่านการสะสม เสบียงอาหารจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกับปริมาณสำรองจากเมื่อหลายวันก่อน

แต่เมื่อหักลบกับดินแดนที่เพิ่มขึ้น รวมถึงจำนวนทหาร และประชาชนในดินแดนที่มากขึ้นในทุกๆ วัน

เสบียงสำรองในมือของตระกูลหลัวก็ยังถือว่าไม่เพียงพออยู่ดี

“หนึ่งเดือน…”

“เสบียงสำรองที่มีอยู่เพียงพอสำหรับการบริโภคได้อีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น…”

“ส่วนผลผลิตจากไร่นา ยังต้องรออีกอย่างน้อยสองเดือนกว่าจะเก็บเกี่ยวได้…”

“ช่องว่างอีกหนึ่งเดือนที่ขาดหาย… ข้าจะหาเสบียงมาจากที่ไหนมาเติมเต็ม หรือจะต้องปล่อยให้คนจำนวนมากอดตาย”

หลัวผิงรู้สึกปวดหัว เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นสถานการณ์ที่มองโลกในแง่ดีที่สุดแล้วอีกด้วย

แม่น้ำหวายแห้งเหือด ฝูงตั๊กแตนระบาด และเสถียรภาพทางการค้ากับตระกูลลั่ว

เขายังไม่ได้คิดถึงเรื่องเหล่านั้นเลย

หากมีแหล่งน้ำเพียงพอ ควบคุมจำนวน และขนาดของฝูงตั๊กแตนได้สำเร็จ ก็จะไม่มีปัญหา

แต่ถ้าแม่น้ำหวายแห้งเหือด รวมถึงน้ำในบ่อหมดลง พืชผลก็จะไม่มีน้ำมาหล่อเลี้ยงให้ผลิดอกออกผล และเมื่อฝูงตั๊กแตนระบาดซ้ำเดิม มันก็จะเป็นหายนะอย่างแท้จริง

หากถึงเวลานั้น วิธีเดียวที่ตระกูลหลัว และตระกูลอื่นๆ ภายในเขตหวายสุ่ยจะอยู่รอดได้ก็คือ การทำลายล้างตระกูลถัง

เพื่อยึดครองเสบียงสำรองจำนวนมหาศาลไว้เป็นของตัวเอง

หากทำเช่นนั้นได้จริง วิกฤตขาดแคลนอาหารก็จะได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์

…

ในห้อง หลังจากที่หลัวผิงวางเอกสารที่เกี่ยวกับรายงานเสบียงอาหารในมือลง

เขาก็หยิบรายงานอีกชุดหนึ่งขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

เขาเปิดมันออก และเริ่มอ่านอย่างเงียบๆ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเขาอ่านไปได้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นเท่านั้น

เนื้อหาในนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งมณฑลเจียงหนาน นั่นก็คือ ตระกูลลั่ว

ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น มือของเขาก็กำแน่น

เมื่อเวลาผ่านไป ใบหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงมากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งเมื่ออ่านจบ หลัวผิงก็ตบโต๊ะด้วยความโกรธ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การค้าขายระหว่างตระกูลหลัว และตระกูลลั่วจะยุติลงโดยสมบูรณ์

ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก

มันหมายความตามที่ระบุไว้อย่างแน่นอน

ตระกูลลั่วได้ยุติการค้าขายแลกเปลี่ยนกับตระกูลหลัวเพียงฝ่ายเดียว

ข้อความในนั้นค่อนข้างสุภาพ

แต่โดยพื้นฐานแล้วอยากจะสื่อว่า มณฑลสองหรือสามแห่งทางตอนเหนือเริ่มประสบกับฝูงตั๊กแตนระบาด

จำนวนของพวกมันมืดฟ้ามัวดิน มากถึงขนาดบดบังทั่วทั้งท้องฟ้าก็ยังไม่ถือว่าเป็นการกล่าวเกินจริง

นอกจากนี้ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

คาดว่าผลผลิตในปีนี้จะลดลงอย่างต่อเนื่อง

ด้วยเหตุนี้ ตระกูลลั่วจึงต้องการยุติการค้าขายโดยทันที และขอยุติสัญญาเพียงฝ่ายเดียว

หลัวผิงโกรธมากจริงๆ คราวนี้

ดูเหมือนว่า นับตั้งแต่เขาได้นั่งทำงานทุกวันโดยไม่มีเวลาได้พักผ่อน

อารมณ์ของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่รู้ตัว เขาใจร้อน และหงุดหงิดง่ายยิ่งขึ้น

หลัวผิงต้องการควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

แต่บ่อยครั้ง เมื่อเขาเห็นรายงานถึงปัญหาต่างๆ เขาก็ไม่สามารถรักษาความสงบได้

เขาไม่รู้ว่านี่เป็นปัญหาส่วนตัวหรือเป็นผลที่เกิดจากอิทธิพลจากสภาพแวดล้อม

…

หลังจากถูกตระกูลลั่วแห่งมณฑลเจียงหนานยุติการค้า แหล่งเสบียงของตระกูลหลัวก็ถูกตัดขาดอีกครั้ง

หลัวผิงนั่งอยู่บนที่นั่งหลักในห้องโดยครุ่นคิดอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน

แต่เขาก็ไม่สามารถหาทางออกที่น่าพึงพอใจได้

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ และเดินไปยังลานบ้านของบรรพบุรุษ

…

หลัวผิงรู้สึกสิ้นหวังอย่างแท้จริง

ในใจของเขาราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความมืดมิด มืดแปดด้าน ไร้หนทาง

แม่น้ำหวายซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่กำลังจะแห้งเหือด ฝูงตั๊กแตนเริ่มระบาดในไร่นา

ตระกูลลั่วแห่งมณฑลเจียงหนานก็ยุติการค้าเพียงฝ่ายเดียว เหยียบย่ำความไว้วางใจ และมิตรภาพ

รวมถึงข่าวลือจากทางตอนเหนือที่มีฝูงตั๊กแตนระบาด จำนวนมืดฟ้ามัวดิน เหมือนเงามรณะที่คืบคลานเข้ามาทีละน้อย

แม้แต่มณฑลหลัวซานจะอยู่ห่างไกลจากที่ๆ เป็นต้นตอของข่าวลือ และยังไม่ได้ประสบกับฝูงตั๊กแตนระบาด แต่ก็ยังไม่อาจวางใจได้

เมื่อต้องรับรู้ข่าวร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา หลัวผิงก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไรต่อ

แน่นอนว่า ถ้าตระกูลหลัวเต็มใจที่จะยอมสละเมืองอื่นๆ และเก็บรักษาเมืองศิลาครามซึ่งถือเป็นศูนย์กลางอำนาจ

มองดูตระกูลเฉิน ตระกูลถัง และจวนอ๋องหวายสุ่ยต่อสู้กันเอง

ตระกูลหลัวก็อาจจะไม่จำเป็นต้องสนใจเกี่ยวกับฝูงตั๊กแตนระบาด ภัยแล้ง ผู้ลี้ภัย และกลุ่มโจร

แต่ตอนนี้ ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ…

พวกเขาปกครองเมืองมากถึงเจ็ดเมือง ควบคุมกองทัพหนึ่งถึงสองแสนคน และมีผู้คนนับล้านอยู่มาพักพึ่งอยู่ใต้ธง

ตระกูลหลัวจะยอมเต็มใจสละทุกสิ่งที่มีไปได้จริงๆ หรือ?

ไม่ต้องพูดถึงหลัวผิง เป็นไปได้ว่าคนส่วนใหญ่ในตระกูลหลัวคงจะเต็มใจที่จะทำแบบนั้น

หลายครั้ง อำนาจก็เหมือนยาพิษกัดกร่อนกระดูก

ไม่แตะก็ไม่เป็นไร

แต่เมื่อได้ลองลิ้มรส และสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ และหอมหวานของมัน ใจก็เกิดความลังเลที่จะปล่อยมือ

ตระกูลหลัวก็เช่นกัน พวกเขาไม่คิดจะละทิ้งอำนาจในมือ และต้องการจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง

หากล้มเหลวจริงๆ ก็ช่างเถอะ

ด้วยเสบียงสำรองของตระกูลก็เพียงพอที่จะให้คนในตระกูลใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ

แต่หากสำเร็จ และก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้จริงๆ ล่ะ อะไรจะเกิดขึ้น?