ตอนที่ 72 ชะตากรรมที่มิอาจเลี่ยง (ฟรี)

ตอนที่ 72 ชะตากรรมที่มิอาจเลี่ยง

เพียงพริบตาก็ผ่านไปอีกหลายวัน

หลังจากที่ตระกูลหลัวแห่งเมืองศิลาครามได้เตรียมการทุกอย่างจนเรียบร้อยแล้ว

หลัวหย่งได้เรียกระดมทหารประจำการสามหมื่นคน และเริ่มเดินทัพตรงไปยังเมืองหวงฉวี่

เมื่อหลัวหย่งไปถึงบริเวณที่เมืองหวงฉวี่ตั้งอยู่

เขาได้ส่งกองทหาร และนายพลไปปิดล้อมเมืองจนหมดสิ้น

วงล้อมนั้นแน่นหนามากจนแม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็ไม่สามารถเล็ดรอดออกไปได้ นับประสาอะไรกับคนๆ หนึ่ง

เมื่อเห็นกองทัพขนาดใหญ่ของตระกูลหลัวที่กำลังล้อมเมืองอยู่

ตระกูลต่างๆ ในเมืองหวงฉวี่ เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ความกังวล และความหวาดกลัว

แต่ภายใต้การล่อลวงของอำนาจ เงินทองที่พวกเขายึดติดมือไว้ไม่ยอมปล่อย

ไม่มีใครเลือกที่จะยอมจำนนต่อตระกูลหลัว

ทำให้ในตอนนี้ไม่ว่าต่างฝ่ายเลือกที่จะยืนหยัดด้วยเหตุผลใดก็ตาม

สงครามระหว่างตระกูลหลัวแห่งเมืองศิลาครามกับเหล่าตระกูลทรงอำนาจแห่งเมืองหวงฉวี่

บัดนี้ ก็เหลือแค่รอวันปะทุ ไม่มีหนทางใดหลีกเลี่ยง

…

ในเมืองหวงฉวี่ ในดินแดนของตระกูลหวง

หวงไป๋เถา ผู้นำตระกูลหวงคนปัจจุบันกำลังนั่งอยู่เงียบๆ อยู่ใต้ศาลาหินในลานบ้าน

เขาดูผ่อนคลายมากขณะจิบชาอุ่นๆ

“ท่านพ่อ กองกำลังของตระกูลหลัวได้มาถึงหน้าประตูบ้านของเราแล้ว…”

“พวกเขายังได้ล้อมเมืองหวงฉวี่ไว้หมดทุกด้าน…”

“พวกเราต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป…”

จู่ๆ หวงเจิ้งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ลานบ้าน

เมื่อเห็นพ่อของเขาดูเหมือนไร้ความกังวล และไม่ทุกข์ร้อน

เขาไม่สามารถสงบจิตใจที่เต็มไปด้วยความกังวลของตัวเองได้

เขาจึงพูดเสียงเบา เพื่อระบายความอึดอัดในใจออกมา

“ใครเป็นคนบอกเจ้าให้มาพูดเรื่องนี้กับข้า?”

หวงไป๋เถาเหลือบมองไปที่หวงเจิ้ง บุตรชายของเขาที่อยู่ข้างๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงสงบ

“ไม่มีใครบอกข้า มันเป็นความคิดของตัวข้าเองที่ต้องการมาหารือเรื่องนี้กับท่าน…”

หลังจากกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า หวงเจิ้งก็พูดด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“เป็นตระกูลอู๋หรือตระกูลไป๋?”

“หรือตระกูลอื่นๆ ในเมืองหวงฉวี่ก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย?”

ในขณะที่พูด หวงไป๋เถาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา

อำนาจก็เหมือนยาพิษ

เมื่อสัมผัสโดนแล้วจะซึมเข้าสู่ไขกระดูก

สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมาก

ไม่มีใครในเมืองหวงฉวี่ ที่สามารถต้านทานพลังอันน่าเกรงขามของตระกูลหลัวเพียงลำพังได้

ทำให้ตระกูลอู๋ และตระกูลไป๋ รวมทั้งตระกูลอื่นๆ ในเมือง ปรารถนาที่จะรวมพลังกันเพื่อต่อกรกับตระกูลหลัว

แต่…นั่นไม่ใช่การรนหาที่ตายหรอกเหรอ?

ดูเหมือนพวกเขาจะถูก ‘อำนาจ’ มอมเมาจนหน้ามืดตามัวไปกันหมดแล้ว

“อำนาจในการตัดสินใจในตอนนี้อยู่ในกำมือของตระกูลหลัวแต่เพียงผู้เดียว”

“ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าพูดในวันนี้ ใครจะเป็นสอนก็ตาม”

“เจ้าต้องลืมมันไปให้หมด”

“จากนี้ไป จงอยู่แต่ในบ้านอย่างสงบ ห้ามออกไปก่อเรื่องที่ไหนเป็นอันขาด”

“ข้ามั่นใจว่าอีกไม่นาน ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะได้ข้อสรุป”

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง หวงเจิ้งก็ถามด้วยความลังเล “ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าอีกไม่นานเมืองหวงฉวี่จะตกอยู่ภายใต้การปกครองของตระกูลหลัวงั้นเหรอ?”

“อย่างเร็วสามวัน อย่างช้าเจ็ดวัน”

“เมืองหวงฉวี่จะต้องถูกโจมตีอย่างแน่นอน…”

…

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นก็ไม่ได้แตกต่างไปจากสิ่งที่หวงไป๋เถา ผู้นำตระกูลหวง คาดการณ์ไว้มากนัก

หลังจากผ่านไปเพียง 5 วัน

กองทัพของตระกูลหลัวแห่งเมืองศิลาครามก็เปิดฉากบุกโจมตีเมืองหวงฉวี่

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็สามารถเข้ายึดเมืองได้อย่างราบรื่น โดยสูญเสียทหารไปราวหนึ่งพันคนจากกองทัพสามหมื่นคน

แม้จะไม่มากนัก แต่ในสงคราม การสูญเสียก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หลัวชิงซาน ชายหนุ่มรุ่นเยาว์ของตระกูลหลัวก็เข้าร่วมสงครามครั้งนี้ด้วย

และการเข่นฆ่าครั้งนี้ ทำให้การฝึกฝนของหลัวชิงซานพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง เหมือนกับการนั่งรถไฟ ไปถึงระดับกลั่นกระดูกขั้นต่ำ

ในช่วงเวลานี้ มีอยู่หลายครั้งที่หลัวชิงซาน รู้สึกแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่โอสถสงบใจช่วยระงับความโกรธ และจิตสังหารของเขาลงได้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ได้ถูกครอบงำโดยไอสังหาร จมดิ่งไปกับการเข่นฆ่า และเกิดจิตมารในใจ

…

หลังจากที่กองทัพตระกูลหลัวเข้าสู่เมืองหวงฉวี่

เรื่องแรกที่หลัวหย่งต้องทำคือ การคิดบัญชี

ในตอนแรก ตระกูลหลัวคาดไม่ถึงว่าจะใช้ความพยายามมากมายขนาดนี้เพื่อยึดเมืองหวงฉวี่

อย่างไรก็ตาม เนื่องมาจากการขัดขวางโดยสองตระกูลใหญ่อย่างตระกูลอู๋ ตระกูลไป๋ และตระกูลอื่นๆ อีกมากมาย

ตระกูลหลัวจึงต้องสูญเสียทหารไปถึงหนึ่งพันคน เกินกว่าที่คาดไว้หลายเท่า

ดังนั้นหลังสงคราม

ตระกูลอู๋ ตระกูลไป๋ และตระกูลอื่นๆ ที่ขัดขวางพวกเขาต่างต้องชดใช้อย่างหนักเป็นธรรมดา

…

ในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน

ตระกูลอู๋ และตระกูลไป๋ รวมไปถึงตระกูลที่ทรงอำนาจอื่นๆ ต่างก็ถูกทำลายล้าง ถูกลบออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ของทวีปซวนหยวน

ส่วนตระกูลหวงแห่งเมืองหวงฉวี่

บังเอิญคราวนี้ พวกเขาถือเป็นข้อยกเว้น

พวกเขาได้กลายเป็นหนึ่งในผู้ทรงอำนาจเพียงไม่กี่กลุ่มในเมืองหวงฉวี่ที่ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงภายใต้การกวาดล้างของตระกูลหลัว

“ท่านพ่อ ตระกูลอู๋ล่มสลายแล้ว ตระกูลไป๋ก็เช่นเดียวกัน…”

“ท่านพูดถูก เมื่อเผชิญหน้ากับความแข็งแกร่งของตระกูลหลัว ไม่มีใครในเมืองหวงฉวี่ที่สามารถขวางทางพวกเขาได้” หวงเจิ้งกล่าว

ภายในลานบ้านตระกูลหวง ใต้ศาลาหิน

นายน้อยแห่งตระกูลหวง หวงเจิ้งยืนอยู่ข้างๆ พ่อของตนอย่างเงียบๆ

ในขณะนี้ สีหน้าของเขา ดูเหมือนจะมีร่องรอยของความตื่นตระหนก และความกังวลใจ

ตระกูลอู๋ ตระกูลไป๋

ตระกูลใหญ่ทั้งสองเป็นที่รู้จักกันในเมืองหวงฉวี่ ในฐานะสามตระกูลใหญ่ที่ร่วมปกครองเมืองหวงฉวี่ด้วยกันกับตระกูลหวงของพวกเขา

แต่ตอนนี้ ตระกูลทั้งสองกลับล่มสลายลงในเวลาเดียวกัน

หวงเจิ้งรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งกายราวกับกำแพงที่บังแดดฝนพังครืนลงมา หรือรู้สึกเศร้าโศกเหมือนกับสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งที่ร่ำไห้กับการตายของพวกพ้อง

“ข้าเคยบอกพวกเขาแล้ว…”

“แต่ดูเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์ สิ่งต้องเกิดยังไงก็หลีกหนีไม่พ้น”

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็ไม่คิดจะฟังคำแนะนำของข้าเลยแม้แต่นิดเดียว” หวงไป๋เถากล่าวขณะนั่งอยู่ใต้ศาลาหินพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหมดหนทาง

“ท่านพ่อ ท่านคิดว่าตระกูลหวงของเรา…”

“จะเดินตามรอยของตระกูลอู๋ และตระกูลไป๋หรือไม่” หวงเจิ้งลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม

“ตั้งแต่แรกเริ่มตระกูลหวงของเราไม่เคยทำสิ่งใดที่เป็นการขัดขวางตระกูลหลัว อย่างมากพวกเขาก็อาจจะต้องการให้เราส่งมอบที่ดิน และอุตสาหกรรมสำคัญๆ ต่างๆ ที่เรามี”

“อย่างมากเราก็แค่ต้องจ่ายเงินเพื่อไถ่ชีวิตของตัวเองเท่านั้น”

“คงจะไม่ถึงขนาดสูญสิ้นเหมือนกับตระกูลอื่นๆ หรอก…” หวงไป๋เถาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะหยิบถ้วยชาที่เย็นชืดบนโต๊ะหินขึ้นมาดื่ม

…

วันต่อมา ตอนรุ่งสาง

หลังจากที่ตระกูลหลัวได้กวาดล้างตระกูลอู๋ และตระกูลไป๋ รวมถึงตระกูลอื่นๆ ที่คอยขัดแข้งขัดขาพวกเขาแล้ว

ในที่สุด หลัวหย่ง และหลัวชิงซานก็ได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนของตระกูลหวง

“นี่หรือตระกูลหวง”

“ตระกูลที่ว่ากันว่าเคยมีเซียนถือกำเนิด?” หลัวหย่งจ้องมองไปทางทิวทัศน์ตรงหน้า ซึ่งดูไม่ต่างจากที่เขาเคยเห็นจากตระกูลอื่นๆ มากนัก

นอกจากการที่มีขนาดใหญ่กว่า และมีกลิ่นอายโบราณแฝงอยู่ ก็ไม่มีอะไรที่ผิดแปลกหรือมีเอกลักษณ์เป็นพิเศษ

หลัวหย่งจึงหรี่ลง และมีแสงหนึ่งวาบผ่าน

หลัวชิงซานที่ยืนอยู่ข้างๆ เขายังคงนิ่งเงียบ แต่ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตระกูลหวงก็ฉายชัดในดวงตาของเขา

“ไปดูข้างในกันเถอะ…” หลัวหย่งพูดโดยไม่หันกลับมามอง

จากนั้น เขาก็เดินนำบุตรชายซึ่งเป็นรองแม่ทัพ และผู้คุ้มกันส่วนตัวหลายคนที่อยู่ในระดับกลั่นกระดูกขั้นต้นเดินลึกเข้าไปในดินแดนของตระกูลหวง