ตอนที่ 31 - สองพ่อลูกตระกูลหาน

เมื่อเห็นหานจ้านหลินล้มลงไปกองกับพื้น ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา

นี่มันพื้นซีเมนต์ ความเสียหายจะมากแค่ไหนทุกคนต่างก็รู้ดี

เสื้อผ้าของหานจ้านหลินเต็มไปด้วยฝุ่น บนใบหน้าก็มีรอยถลอกอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากก็แตกจนเลือดออก

ในตอนนี้ เขาไม่เหลือเค้าความสง่างามเหมือนเคยเลยแม้แต่น้อย ดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง

ส่วนหมิงเชียนเยียนที่ได้ยินเสียงแล้วหันกลับมามองกลับอดที่จะหัวเราะกุมท้องไม่ได้ “ฮ่าๆๆๆ... นี่มันเวรกรรมตามสนองหรือเปล่าเนี่ย ฮ่าๆๆๆ...”

เธอหัวเราะอย่างไม่ไว้หน้า ใบหน้าของหานจ้านหลินพลันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที

เขาถลึงตาใส่หมิงเชียนเยียนอย่างแรง แล้วก็เดินจากไปพร้อมกับการพยุงของคนอื่นๆ

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่จากไปอย่างน่าสมเพชของเขา หมิงเชียนเยียนก็เก็บรอยยิ้มกลับมา กลายเป็นคนสูงศักดิ์และสง่างามอีกครั้ง แล้วพูดกับลี่จิ้งเยว่ว่า “เห็นไหม ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะ เขาก็ซวยไปซะแล้ว”

“เพราะฉะนั้น ถึงได้บอกว่าอย่าทำเรื่องไม่ดีไงครับ” ลี่จิ้งเยว่พยักหน้าอย่างว่าง่าย เพียงแต่ฝ่ามือของเขาแอบเช็ดกับกางเกงอย่างแนบเนียน

“ก็ไม่ใช่ว่าจะทำเรื่องไม่ดีไม่ได้หรอกนะ” หมิงเชียนเยียนกลับสอนเด็กไปในทางที่ผิด “แต่ว่า ถ้าเธอทำเรื่องไม่ดี ก็ต้องรับผลที่ตามมาให้ได้”

“ครับ” ลี่จิ้งเยว่พยักหน้ารับคำสอน

“เอาล่ะ พวกเรากลับกันเถอะ” หมิงเชียนเยียนพูด

“ครับ”

ทั้งสองคนขึ้นรถ ไม่นานก็กลับถึงบ้าน

เพียงแต่พอเพิ่งจะกลับถึงบ้าน เมื่อเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา หมิงเชียนเยียนก็อดที่จะหยุดฝีเท้าไม่ได้

คนหนึ่งคือหานจ้านอี้ที่เพิ่งจะเจอเมื่อสองวันก่อน ส่วนอีกคนคือพ่อของหานจ้านอี้ หานจื้อหรู

หน้าตาของหานจื้อหรูคล้ายกับหานจ้านอี้อยู่หลายส่วน ไม่มีหัวล้านพุงพลุ้ยแบบผู้ชายวัยเดียวกัน ดูสุขุมและสุภาพเรียบร้อยดี

เมื่อเห็นหมิงเชียนเยียนกลับมา เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที เผยรอยยิ้ม “เยียนเยียนกลับมาแล้วเหรอลูก?”

การเคลื่อนไหวของหานจ้านอี้ช้าไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเขาแสดงความไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วเขาก็ยังถลึงตาใส่ลี่จิ้งเยว่อย่างฉุนเฉียวอีกด้วย

หมิงเชียนเยียนยื่นกระเป๋านักเรียนให้คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ หรี่ตามองคนทั้งสอง “คุณอาหาน วันนี้ทำไมถึงมีเวลาว่างมาที่นี่ได้ล่ะคะ?”

ปกติแล้วหานจื้อหรูก็ยุ่งมาก หมิงเชียนเยียนไม่ค่อยได้เจอเขาเท่าไหร่ ไม่นึกเลยว่าวันนี้เขาจะมาที่บ้าน

ดูเหมือนว่าเรื่องยกเลิกสัญญาหมั้นจะทำให้เขานั่งไม่ติดแล้ว

ก็ถูกแล้ว ถ้าไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลหมิง สองพ่อลูกคู่นี้ในหมิงกรุ๊ปคงจะไม่อยู่สุขสบายขนาดนี้

“วันนี้กับจ้านอี้มาเยี่ยมลูกน่ะ ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง?” หานจื้อหรูยิ้มอย่างอ่อนโยน มองไม่เห็นความขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

“ก็ดีค่ะ” หมิงเชียนเยียนส่งสายตาให้ลี่จิ้งเยว่ ให้เขาขึ้นไปก่อน

แต่ลี่จิ้งเยว่ทำเหมือนไม่เห็น ไม่ขยับเขยื้อน ยังคงตามเธอไปนั่งที่โซฟาอีกตัว

หมิงเชียนเยียนจนปัญญา ก็ไม่ได้เปิดปากไล่เขาไป

เมื่อมองดูทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มรูปงามหญิงสาวสวย ดูเหมาะสมกันอย่างยิ่ง สีหน้าของหานจื้อหรูก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่ว่า เขาก็ไม่ได้เปิดปากตำหนิ แต่ยังคงยิ้มแย้มต่อไป “สองสามวันนี้ทำไมไม่ไปเที่ยวที่บ้านบ้างล่ะ? อากับป้ากำลังรออยู่เลยนะ”

“หนูไม่ว่างค่ะ” หมิงเชียนเยียนพูดตรงๆ “แล้วอีกอย่าง ตอนนี้หนูไปก็ไม่สะดวกแล้วค่ะ”

“ทำไมจะไม่สะดวกกันล่ะ?” หานจื้อหรูยิ้ม “พวกเราคิดถึงลูกจะแย่อยู่แล้ว”

“แน่นอนว่าไม่สะดวกค่ะ” หมิงเชียนเยียนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา “ก็ในเมื่อเรื่องหมั้นของหนูกับหานจ้านอี้ถูกยกเลิกไปแล้วนี่คะ”

“เหลวไหล!”

รอยยิ้มของหานจื้อหรูจางหายไปทันที ทั้งคนดูมีบารมีขึ้นมากว่าเดิม “เรื่องแบบนี้จะเอามาล้อเล่นได้ยังไงกัน?”

“หนูไม่ได้ล้อเล่นนะคะ” หมิงเชียนเยียนส่ายหน้า “หนูพูดเรื่องจริง”

“หมิงเชียนเยียน!” หานจ้านอี้ทนไม่ไหวแล้ว “เธออย่าทำเกินไปหน่อยเลย... ?!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็มีเสียงดัง “ปัง” หนึ่งครั้ง ตรงหน้าของเขาก็มีจานผลไม้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ ผลไม้กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

[จบแล้ว]