ตอนที่ 21 - โง่ได้น่ารัก
ตอนที่ 21 - โง่ได้น่ารัก
ก่อนจะจากไป หมิงเชียนเยียนก็อดที่จะแอบซุบซิบไม่ได้สองสามประโยค
“ฉันเพิ่งได้รับข่าวมาว่า หวงเว่ยเจี๋ยโดนไล่ออกจากงานเพราะยักยอกเงินหลวงน่ะ”
ในความคิดของหมิงเชียนเยียน ถ้าศัตรูของตัวเองต้องพบกับความโชคร้าย เธอก็จะมีความสุขมาก ลี่จิ้งเยว่ก็น่าจะเหมือนกัน ดังนั้น เธอจึงไม่ได้ปิดบังอะไร
พอพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกสะใจอยู่หน่อยๆ “ฉันยังไม่ทันได้ลงมือเลยนะ เขาก็ซวยไปซะแล้ว”
“จริงเหรอครับ?” แววตาของลี่จิ้งเยว่พลันสว่างขึ้นมาทันที “เยี่ยมไปเลย!”
“นี่เป็นแค่ของเรียกน้ำย่อยเท่านั้นแหละ” หมิงเชียนเยียนยิ้มอีกครั้ง “สองพ่อลูกนั่นทั้งตกงานทั้งโดนไล่ออก พออยู่บ้านก็เริ่มซัดกันเองแล้วด้วยนะ!”
ตอนที่เพิ่งได้รับข่าวนี้ ตอนแรกหมิงเชียนเยียนก็ประหลาดใจ จากนั้นก็ดีใจ
สองคนที่เคยรังแกและทารุณกรรมลี่จิ้งเยว่ ตอนนี้กลับมาทะเลาะกันเองงั้นเหรอ?
“นี่เป็นข่าวดีจริงๆ ครับ!” ตอนแรกลี่จิ้งเยว่ก็ดีใจ จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เบาลง “แต่ว่า... พวกเขาจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมแล้ว ผมแค่หวังว่าจากนี้ไปพวกเขาจะไม่มารบกวนผมอีก”
“ไม่ต้องห่วง พวกเขาไม่มีทางมารบกวนนายได้อย่างแน่นอน!” หมิงเชียนเยียนรีบปลอบเขา “ฉันให้คนคอยจับตาดูอยู่ พวกเขาไม่มีโอกาสเข้าใกล้นายได้หรอก”
แล้วอีกอย่าง นอกจากพวกเขาจะไปต่างประเทศ หรือไม่ก็ไปทำธุรกิจของตัวเอง ไม่อย่างนั้น ในประเทศถังนี้ ก็ไม่มีบริษัทไหนจะจ้างพวกเขาทำงานหรอก
สำหรับการจัดการกับขยะสังคมแบบนี้ หมิงเชียนเยียนรู้สึกว่าวิธีการของตัวเองมันช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ใจดีเกินไปแล้วจริงๆ!
“ขอบคุณนะครับ!” ลี่จิ้งเยว่รีบขอบคุณทันที “ถ้าไม่ได้เจอคุณ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนไปได้ถึงเมื่อไหร่”
เสียงของเขาเบามาก ฟังดูอู้อี้เล็กน้อย และแฝงไปด้วยเสียงสะอื้นจางๆ
หมิงเชียนเยียนรีบสงสารขึ้นมาทันที ลูกแมวน้อยน่ารักขนาดนี้ทำสีหน้าแบบนี้ออกมา ใครจะทนไม่สงสารได้ลงคอ!
ถ้าเขาไปเป็นดารา ต้องมีกลุ่ม แฟนคลับสายแม่ ตะโกนว่า “ลูกอย่าร้องไห้” แน่ๆ!
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะปกป้องนายเอง!” หมิงเชียนเยียนรีบตบหน้าอกรับประกัน
หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้เป็นเพียงเพราะความรู้สึกผิดจากเรื่องในชาติก่อน จึงจำใจต้องหาที่พักให้เขา มาถึงตอนนี้ หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวของลี่จิ้งเยว่แล้ว ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไป
หลังจากที่ต้องเผชิญกับเรื่องราวที่น่าเศร้ามามากมายขนาดนี้ เขาก็ยังสามารถรักษาหัวใจที่ให้อภัยและมีเมตตาไว้ได้ ทำให้หมิงเชียนเยียนรู้สึกประทับใจอยู่บ้าง
ถึงแม้ว่าการไม่ถือสาแบบนี้จะดูโง่ไปหน่อย แต่ก็โง่ได้น่ารักนี่นา!
เด็กหนุ่มสมบัติล้ำค่า แบบนี้ จะต้องดูแลอย่างดี!
แน่นอนว่า... ใบหน้าของเขาก็เป็นส่วนที่เพิ่มคะแนนให้กับคำว่า “โง่ได้น่ารัก” ด้วย
“ขอบคุณนะครับ เยียนเยียน” ลี่จิ้งเยว่มองเธอด้วยความซาบซึ้ง
เมื่อถูกจ้องมองด้วยดวงตาที่เปล่งประกายของเขา หมิงเชียนเยียนก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย
โอ๊ยแม่เจ้า สายตาแบบนี้ใครจะไปทนไหวกัน!
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ หมิงเชียนเยียนก็ออกจากห้องของลี่จิ้งเยว่ กลับไปที่ห้องหนังสือแล้วเริ่มเรียน
เธอให้คนช่วยหาครูสอนพิเศษให้ แต่การจะหาครูที่เหมาะสมนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ครูที่เร็วที่สุดก็ต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ถึงจะมาได้ เธอจึงทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองไปก่อน
สิบนาทีต่อมา ประตูห้องหนังสือก็ถูกเคาะ
เป็นลี่จิ้งเยว่
“ผมเรียนที่นี่ได้ไหมครับ?” ลี่จิ้งเยว่ถามพลางถือหนังสือเรียนไว้
“แน่นอนสิ!” หมิงเชียนเยียนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ชี้ไปที่ที่นั่งตรงข้าม “นายมานั่งตรงนี้สิ”
“ครับ”
หลังจากที่ลี่จิ้งเยว่นั่งลง เมื่อมองดูตำราเรียนระดับมัธยมต้นของเธอ มุมปากของเขาก็กระตุก “คุณกำลังอ่านตำราเรียนมัธยมต้นเหรอครับ?”
“แค่กๆๆ...” หมิงเชียนเยียนสำลัก ไอออกมา ก่อนจะทำหน้าจริงจัง “ทบทวนของเก่าเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ไงล่ะ! ผลการเรียนของฉันถึงได้คงที่อยู่ได้!”
ลี่จิ้งเยว่: “...”
เขากลั้นรอยยิ้มที่มุมปาก “ใช่ครับ หลักการนี้ถูกต้อง! เยียนเยียนคุณสุดยอดไปเลย!”
เมื่อเห็นว่าเขาเชื่อแล้ว หมิงเชียนเยียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่พอคิดว่าพอไปโรงเรียนในวันพรุ่งนี้แล้ว เขาก็จะรู้ผลการเรียนของเธอ เธอก็ถึงกับตัวแข็งทื่อไปทันที
ซวยแล้ว... โม้เพลินตอนนั้น บรรลัยตอนหลัง!
[จบแล้ว]