บทที่ 23 เจ้าต้องเชื่อข้าสิ!

บทที่ 23 เจ้าต้องเชื่อข้าสิ!

“ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาเลย”

เมื่อเดินเข้ามาในเรือนของศิษย์พี่ใหญ่ ม่อชิงเฉินยังคงมีสีหน้าครุ่นคิด

แต่ในใจก็เริ่มรู้สึกว่าบางทีตนอาจจะระแวงเกินไป

แม้เสิ่นชางเกอจะบากบั่นฝึกฝนจนก้าวขึ้นสู่ระดับสะพานเทพได้แล้วจริง ๆ

แต่เขาจะไปรู้กระบี่ของนิกายต้ารื่อได้ยังไงกัน?

เพราะงั้น...

คงเป็นแค่ข้าเองที่คิดมากเกินไป

“ชิงเฉิน ภารกิจสำเร็จแล้วหรือ?” เสิ่นชางเกอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเคร่งขรึม

“อืม สำเร็จแล้ว ทรัพยากรส่งให้กับนิกายเรียบร้อยแล้ว คาดว่าน่าจะพอให้พวกเราอยู่ได้อีกหนึ่งสัปดาห์…ท่านไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง…”

ไม่ใช่สิ!

ข้าจะรายงานเขาทำไมกัน?

ปกติหมอนี่ก็ขี้เกียจจะตาย ไม่เคยยุ่งเรื่องการงานเลยสักนิด

พูดให้ตายเขาก็ไม่ทำอะไร แล้วน้ำเสียงนั้นมันอะไรกันนักหนา?

ม่อชิงเฉินสีหน้าเริ่มหม่น

“ศิษย์น้องหญิงปลอดภัยดีใช่ไหม?” เสิ่นชางเกอพูดพลางหยิบตะกร้าผ้าใกล้เตียงขึ้นมา ข้างในเต็มไปด้วยชุดขาวสำหรับเปลี่ยน

ม่อชิงเฉินหน้าดำยิ่งกว่าเก่า

“ศิษย์น้องหญิงเดินทางมาเหนื่อยทั้งวัน คงเมื่อยล้าเต็มที…”

“แต่ถ้าศิษย์น้องหญิงไม่ซักผ้าให้ข้า แล้วข้าจะใส่อะไร?”

“ข้ายืมเสื้อข้าให้ท่านก็ได้”

“ข้าน่ะเป็นคนเที่ยงตรง ซื่อตรง ทำอะไรเปิดเผยเสมอ จะให้ใส่เสื้อของผู้อื่นได้อย่างไร?”

พูดให้ตรงก็คือเสื้อของข้ามันสีดำ ไม่เข้ากับท่านใช่ไหมล่ะ?

“ถ้างั้น…ไหน ๆ ศิษย์น้องหญิงก็เหนื่อยแล้ว เจ้าช่วยข้าซักแทนแล้วกัน”

อดทนไว้

ต้องอดทนไว้!

ตั้งแต่เหยียบเข้ามาในเรือนศิษย์พี่ใหญ่ ความอดกลั้นกับคุณธรรมของข้าก็ลดฮวบ

ต้องบอกตัวเองไว้ว่าเขาคือศิษย์พี่ใหญ่ของข้า

ห้ามชักกระบี่! ห้ามชักกระบี่!

เพล้ง!

ทันใดนั้นเอง เสิ่นชางเกอก็เดินมาข้างหลังและชักกระบี่ของม่อชิงเฉินออก

ม่อชิงเฉิน: ???

“เห็นเจ้าลูบกระบี่ไปมาเหมือนลังเลอยู่ ข้านึกว่ากระบี่เจ้าเป็นสนิมแล้วเสียอีก”

เสิ่นชางเกอประสานมือไว้ด้านหลัง มองเขานิ่ง ๆ

ท่าทีราวกับจะพูดว่า: “ไม่พอใจข้ารึ? งั้นก็ฟันมาเลยสิ”

ข้า...

เขามีอะไรมั่นใจนักหรือ?

ยอดฝีมือในหมอกดำนั่น...เขาสูดลมหายใจลึก พยายามเตือนตัวเองถึงเป้าหมายที่มาที่นี่

“ศิษย์พี่…เมื่อครู่ท่านไปไหนมา?” ม่อชิงเฉินสายตาเป็นประกาย จับจ้องใบหน้าของเสิ่นชางเกออย่างแน่วแน่

“ไปไหนมา?” เสิ่นชางเกอทำหน้าฉงน “เจ้าว่าข้าไปไหนล่ะ?”

“เมื่อครู่ท่านอยู่ในนิกายหรือเปล่า? หรือว่า...ท่านเข้าไปในหมอกดำ?”

ม่อชิงเฉินถามรวดเดียวจบ จากนั้นก็ใช้เทคนิคสังเกตสีหน้าที่อาจารย์เคยสอนเขา

หลายครั้งคำตอบไม่สำคัญเท่ากับสีหน้าขณะตอบ

ผู้ที่โกหกก่อนพูดจะมีอาการสายตาวอกแวก

พอคิดคำโกหกเสร็จ จะมีแววตามั่นใจ

หากเราแย้งกลับอย่างนิ่ง ๆ เขาจะวอกแวกอีกครั้ง

ม่อชิงเฉินแค่นยิ้มในใจ

ศิษย์พี่ใหญ่นึกไม่ถึงใช่ไหมว่า ข้าน่ะไม่ใช่เด็กใสซื่อคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

เขาจับจ้องใบหน้าของเสิ่นชางเกออย่างถี่ถ้วน

และสิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นความเย่อหยิ่งและความไม่แยแสอย่างถึงที่สุด

เสิ่นชางเกอยิ้มเย็น

“ใช่แล้ว เจ้ากล้าสงสัยข้าได้ขนาดนี้เลยหรือ?”

ม่อชิงเฉิน: ???

ท่านยอมรับเลยเรอะ?

“ท่านเข้าไปในหมอกดำ? แล้วไปทำอะไร? หรือว่าผู้แข็งแกร่งคนนั้น...”

“แข็งแกร่ง? ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร เจ้าเรอะ?” เสิ่นชางเกอก้มตามองเขา

ม่อชิงเฉินจำได้ว่าอาจารย์เคยบอกท่าทางแบบนี้คือการดูแคลนขั้นสูงสุด

ม่อชิงเฉินต้องกล้ำกลืนความรู้สึกอยากกระชากเสื้ออีกฝ่ายออกมาตบ

“เป็นท่านจริง ๆ งั้นหรือ? ท่านฆ่าปีศาจพวกนั้น? พลังของท่าน...”

เสิ่นชางเกอมีสีหน้าแปลกประหลาด แต่ก็ตอบรับทุกอย่างแบบทันควัน

“เจ้าคาดถูกแล้ว ทุกอย่างข้าทำเองหมด

‘ผู้แข็งแกร่ง’ คือคำเรียกแทนตัวข้า

ฆ่าปีศาจ ปราบหมอกดำ ล้วนเป็นฝีมือข้า

ส่วนพลังของข้า ลึกล้ำเกินหยั่งถึง

เจ้าเดาได้แม่นจริง ๆ ข้ายังไม่ทันพูด เจ้าก็รู้แล้ว

เห็นหรือไม่ว่า ภาพลักษณ์อันสูงส่งของศิษย์พี่ในใจเจ้านั้น เป็นสิ่งที่แม้กาลเวลาก็ลบไม่หมด!”

ตอบรับมาหน้าด้าน ๆ เลยเรอะ?

ม่อชิงเฉินมองเสิ่นชางเกอที่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปล่งรัศมีเย่อหยิ่ง

อะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล!

ไอ้หมอนี่กำลังโชว์เก๊กอยู่แน่นอน!

เขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ข้าถามเลย

แค่ได้ยินคำว่า “แข็งแกร่ง” กับ “ฆ่าปีศาจ” ก็รีบตอบรับทันที?

“เจ้ามาเพื่อถามว่าข้าคือยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ใช่ไหม? เอาล่ะ วันนี้ศิษย์พี่จะบอกความจริงกับเจ้า

ข้าคือบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในนิกายกระบี่

ข้าคือฝันร้ายของยุคใหม่

ข้าคือเงาเงียบในความมืดที่คอยย่างกราย” เสิ่นชางเกอประสานมือไว้ด้านหลัง มองไกลออกไปอย่างลุ่มลึก

บัดซบ!

นี่มันโหมดโชว์เก๊กโดยสมบูรณ์!

ม่อชิงเฉินรู้จักศิษย์พี่ใหญ่ดีเกินไปแล้ว

เมื่อไรที่เขายืดหลังไขว้มือ มองฟ้ากว้าง เจ้าต้องเตรียมตัวรับคัมภีร์โชว์เก๊กประจำตระกูลได้เลย

“คิดว่าข้าจะเชื่อไหม?”

ม่อชิงเฉินแค่นหัวเราะเย็น ตาจ้องอย่างทะลวงวิญญาณ

ก่อนจะหมุนตัวกระแทกประตูออกไป

แถมตอนจะไปยังถ่มน้ำลายใส่หน้าประตูอีกด้วย

เสิ่นชางเกอยืนอยู่ที่เดิม

เจ้ามาเพื่อถามไม่ใช่หรือ?

เจ้าจะมาพิสูจน์ไม่ใช่หรือว่าคนที่ช่วยพวกเจ้าจากในหมอกดำคนนั้นเป็นข้าหรือเปล่า?

มันคือข้าจริง ๆ นะ!

แล้วทำไมเจ้าไม่เชื่อ?

เชื่อข้าหน่อยได้ไหม?

เสิ่นชางเกอมองฟ้ากว้าง ถอนหายใจเบา ๆ “เด็กคนนี้นิสัยดี แต่โง่ไปหน่อย”

ม่อชิงเฉินเดินกลับ สีหน้าอึมครึม สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“ศิษย์พี่ใหญ่เก่งเกินคาด ขนาดวิชาที่อาจารย์สอนข้า ยังดูไร้ประโยชน์ไปเลย…”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสิ่นชางเกอเริ่มลงชื่อ

“ลงชื่อสำเร็จที่รูปสลักเทพกระบี่ +1”

“รางวัลจากการลงชื่อ: พลังฝึกปรือคัมภีร์กระบี่ต้าลั่ว +500 ปี”

“ลงชื่อสำเร็จที่ลานฝึก +1”

“รางวัลจากการลงชื่อ: พลังฝึกปรือ +500 ปี”

“ลงชื่อสำเร็จที่หอคัมภีร์น้อย +1”

“รางวัลจากการลงชื่อ: กระบวนท่ากระบี่ม่อหลิว 2/7”

เสิ่นชางเกอเดินครบทุกจุดลงชื่อภายในนิกายกระบี่ต้าลั่ว

ได้พลังฝึกปรือเพิ่มอีกห้าร้อยปี

แม้พลังจะยังไม่ทะลุขึ้นอีกขั้น

แต่เขารู้สึกได้ว่าพรุ่งนี้เขาจะก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดได้แล้ว

“ระดับทำลายมายาขั้นสูงสุด...ใกล้ถึงเต็มที”

ที่น่าพูดถึงคือ

คัมภีร์กระบี่ต้าลั่ว ภาคควบคุมกระบี่ของเขาดูเหมือนจะพัฒนาอีกขั้น

เขายกมือขึ้นเบา ๆ

ครืน!

รอบข้างระเบิดเสียงกระบี่ก้องสะท้าน พลังอัสนีแผ่ซ่าน!

ครั้งนี้

พลังวายุอัสนีของเขาควบคุมได้อย่างใจ!

“ขั้นควบคุม!”

ใกล้จะถึงจุดสูงสุดของภาคควบคุมกระบี่แล้ว!

เสิ่นชางเกอยกมือขึ้นอีกครั้ง

กระบี่ทั้งสามเล่มของเขาสั่นสะเทือนพร้อมกัน

“กระบี่ทั้งสามของข้าระดับมันต่ำไปหน่อย”

เขาถอนหายใจเบา ๆ

สายตาเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล

“ถึงเวลาที่จะไปเยือน...นิกายกระบี่ต้ารื่อแล้วล่ะ…”

ณ มุมหนึ่งของนิกายในหมอกดำ

เหล่าศิษย์พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่สง...

(จบตอน)