ตอนที่ 45: ผลคะแนนวันแรกออกมาแล้ว! หน่วยหมาป่าสวรรค์นี่มันจะวิปริตเกินไปแล้ว!

ตอนที่ 45: ผลคะแนนวันแรกออกมาแล้ว! หน่วยหมาป่าสวรรค์นี่มันจะวิปริตเกินไปแล้ว!

สองมือของหัวหน้ากรรมการสั่นเทาเล็กน้อย เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามทำให้เสียงของตัวเองฟังดูสงบที่สุด จากนั้นจึงประกาศเสียงดังไปทั่วทั้งสนาม “รายชื่อผู้เข้ารอบที่สองของการทดสอบยิงสไนเปอร์ทางยุทธศาสตร์ครั้งนี้ อันดับหนึ่ง, กองทัพที่ 31 หน่วยรบพิเศษหมาป่าสวรรค์ หลินชวน, คะแนนเต็ม, ใช้เวลาในการยิง 3 วินาที!”

อันดับสอง...

อันดับสาม, ถังหลิน, คะแนน 48 คะแนน, ใช้เวลาในการยิง 8 วินาที

อันดับสี่, เฉินเจียว, คะแนน 47 คะแนน, ใช้เวลาในการยิง 9 วินาที…”

ผลคะแนนนี้ประกาศออกมา ทั้งสนามพลันเดือดพล่าน เสียงอุทานและเสียงพูดคุยของผู้ชมผสมผสานกันดังสนั่นหวั่นไหว

“หลินชวนคนนี้ไม่ใช่คน เป็นที่หนึ่งแบบทิ้งห่างอีกแล้ว! ผลงานนี้ เราเทียบไม่ติดเลยจริงๆ!” ทหารคนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง

“ใช่แล้ว ความเร็วและความแม่นยำในการยิงของเขา เกินกว่าความเข้าใจของพวกเราไปโดยสิ้นเชิง ช่องว่างนี้มันราวกับเหวลึก!” สหายร่วมรบข้างๆ พูดเสริม ในสายตาเต็มไปด้วยความจนใจและอิจฉา

เหล่าผู้เข้าแข่งขัน ยิ่งหน้าตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลายคนก้มหน้าลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ พวกเขาเดิมคิดว่าตัวเองพยายามมากพอแล้ว ฝีมือก็ไม่เลว แต่ต่อหน้าหลินชวนกลับดูเล็กกระจ้อยร่อยเหลือเกิน

ในห้องควบคุมบนเกาะ ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และเหล่าผู้บังคับบัญชาจากกองทัพต่างๆ ก็ตกตะลึงกับผลคะแนนของหลินชวนอีกครั้งจนพูดอะไรไม่ออก

“หลินชวนคนนี้ ทุกครั้งที่ทดสอบก็เหมือนกับการท้าทายขีดจำกัดของมนุษย์ เขายังจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เราได้อีกเท่าไหร่กัน?” ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่ไม่อาจเก็บความทึ่งไว้ได้

ผู้การกองทัพที่ 7 หลี่ฉางไห่เบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “ฉันยอมแล้วจริงๆ หน่วยหมาป่าสวรรค์นี้ ภายใต้การนำของหลินชวน ฝีมือยอดเยี่ยมเกินไป! เราต้องศึกษาค้นคว้าวิธีการฝึกของพวกเขาให้ดีๆ แล้ว”

เสนาธิการกองทัพที่ 15 ก็พยักหน้าตาม “ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังแอบหวังอยู่เลย ว่าจะสามารถสู้กับหน่วยหมาป่าสวรรค์ในบางวิชาได้ ตอนนี้ดูแล้ว ช่องว่างมันใหญ่เกินไป”

หัวหน้ากรรมการรอให้บรรยากาศในสนามเงียบลงเล็กน้อย จึงประกาศเสียงดังอีกครั้ง “การทดสอบคัดออกรอบที่สาม จะจัดขึ้นในตอนกลางคืน เนื้อหาการทดสอบคือการยิงสไนเปอร์กลางคืน โดยใช้กล้องเล็งกลางคืน ยิงเป้าหัวคนแกว่งไกวที่ระยะ 500 เมตร”

ประกาศนี้ออกมา ณ ที่นั้นก็แตกฮือขึ้นมาอีกครั้ง

ระยะ 500 เมตร การยิงสไนเปอร์ในตอนกลางวันก็มีความยากอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนกลางคืน ที่ยังต้องเผชิญกับเป้าหัวคนที่แกว่งไกว

ไม่เพียงแต่ต้องการให้ผู้เข้าแข่งขันมีทักษะการยิงที่ยอดเยี่ยมและการใช้กล้องเล็งกลางคืนอย่างชำนาญ แต่ยังต้องการสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งและการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอย่างมาก

หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็อาจพลาดเป้าหมายไปได้

สามชั่วโมงต่อมา คืนก็มาเยือน สนามทดสอบถูกความมืดปกคลุม มีเพียงเป้าหัวคนที่แกว่งไกวอยู่ไกลๆ ที่ส่องสว่างอยู่ใต้แสงไฟอ่อนๆ

หลินชวน ถังหลิน และเฉินเจียวยืนอยู่หน้าตำแหน่งยิง บนร่างกายแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความมั่นใจ

เมื่อกรรมการให้สัญญาณ ผู้เข้าแข่งขันก็รีบนอนคว่ำลงกับพื้น มองหาเป้าหมายผ่านกล้องเล็งกลางคืน

การเคลื่อนไหวของหลินชวนยังคงลื่นไหลเป็นธรรมชาติ เขาปรับกล้องเล็งกลางคืนอย่างรวดเร็ว สายตาแน่วแน่ล็อกเป้าหมาย

เพียงนิ้วของเขาเหนี่ยวไกเบาๆ กระสุนก็พุ่งออกไปราวกับดาวตก ทุกนัดเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ

ครึ่งวินาทีต่อนัด ความเร็วในการยิงที่คุ้นเคยนี้ทำให้ผู้ชมทั้งสนามตกตะลึงอีกครั้ง

“ฉันก็รู้แล้วว่าเขาต้องยังเร็วขนาดนี้แน่ๆ! ฝีมือยิงปืนนี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!” ผู้ชมคนหนึ่งตะโกนอย่างตื่นเต้น

“ใช่แล้ว ในตอนกลางคืนยังจะทำได้ขนาดนี้ หลินชวนเกิดมาเพื่อเป็นสไนเปอร์โดยแท้!” ผู้ชมอีกคนพูดเสริม

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ กลับดูค่อนข้างลำบาก หลายคนเพราะแสงสลัวและเป้าหมายแกว่งไกว จึงไม่กล้ายิงออกมาง่ายๆ แม้จะยิงออกไปแล้ว ก็ยังมีหลายคนที่ยิงพลาดเป้า

ในห้องควบคุม เหล่าผู้บังคับบัญชาจากกองทัพต่างๆ ก็จ้องเขม็งไปที่หน้าจอ มองผลงานที่น่าทึ่งของหลินชวน ต่างก็ส่ายหน้าถอนหายใจ

“วิชานี้ในรอบชิงชนะเลิศวันพรุ่งนี้ ที่หนึ่งต้องเป็นของหลินชวนแน่นอน ไม่มีความสงสัยเลย” ผู้การกองทัพที่ 3 กล่าว

“ใช่แล้ว ฝีมือของเขาโดดเด่นเกินไป แต่สำหรับอันดับสองและสาม ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็ยังพอมีโอกาสแย่งชิงอยู่” เสนาธิการกองทัพที่ 11 ตอบกลับ

ในไม่ช้า หลินชวนก็ยิงเสร็จก่อนใครเพื่อน ลุกขึ้นยืน ใบหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม

หัวหน้ากรรมการรวบรวมคะแนนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ประกาศ “ผลคะแนนการยิงสไนเปอร์กลางคืนรอบที่สาม อันดับหนึ่ง, หลินชวน, คะแนนเต็ม, ใช้เวลา 2.3 วินาที!”

ผลคะแนนนี้ทำให้เกิดความฮือฮาทั่วทั้งสนามอีกครั้ง ทุกคนต่างนับถือในฝีมือของหลินชวนจนก้มหัวให้

ส่วนถังหลินและเฉินเจียวก็อาศัยผลงานที่ยอดเยี่ยม คว้าอันดับที่สามและสี่ไปครอง

ทุกคนต่างรู้ว่าในรอบชิงชนะเลิศวันพรุ่งนี้ หลินชวนคือตัวเต็งที่ใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ผลงานของเขาทำให้ทุกคนเชื่อแล้วว่า เขาคือราชาของการทดสอบยิงสไนเปอร์ทางยุทธศาสตร์ครั้งนี้

ส่วนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็ทำได้เพียงแย่งชิงตำแหน่งอันดับสองและสามอย่างดุเดือด

………………

การแข่งขันวันแรกผ่านไป คณะกรรมการได้รวบรวมและประกาศผลคะแนนของทุกวิชาที่แข่งจบในวันนี้ออกมา ทั้งกองทัพก็เงียบไปอีกครั้ง

วันแรก แข่งจบไปแล้วสิบกว่าวิชา

ส่วนทางฝั่งหมาป่าสวรรค์ นอกจากสามวิชาที่ไม่ได้ที่หนึ่ง ที่เหลือก็เป็นที่หนึ่งทั้งหมด

ส่วนสามวิชาที่ไม่ได้ที่หนึ่ง ก็มีสมาชิกของหมาป่าสวรรค์ที่ได้สามอันดับแรก

และทุกวิชาที่ถูกคณะกรรมการสุ่มเลือกมาให้ต้องเข้าร่วม หมาป่าสวรรค์ก็ไม่มีข้อยกเว้น เข้าสามอันดับแรกทั้งหมด!

ส่วนกองทัพอื่นๆ ผลงานที่ดีที่สุดก็ได้เพียงสองอันดับสามเท่านั้น!

“นี่... นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง? หน่วยหมาป่าสวรรค์นี่มันจะวิปริตเกินไปแล้ว!” ทหารของกองทัพที่ 12 คนหนึ่งกล่าวอย่างตะกุกตะกัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ

“วันแรกก็แข่งจบไปสิบกว่าวิชาแล้ว หมาป่าสวรรค์นอกจากสามวิชาที่ไม่ได้ที่หนึ่ง ที่เหลือก็เป็นที่หนึ่งทั้งหมด! ช่องว่างนี้มันคือเหวลึกชัดๆ!” สหายร่วมรบข้างๆ ใบหน้าหดหู่ ส่ายหน้าอย่างจนใจ

เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างยืนนิ่งเป็นไก่ตาแตก

พวกเขาเดิมต่างก็มีความปรารถนาในชัยชนะ มั่นใจในฝีมือของตัวเอง แต่เมื่อเห็นผลงานของหมาป่าสวรรค์ เปลวไฟในใจก็พลันดับมอดลง

“พวกเรายังพยายามอย่างหนักแทบตาย หมาป่าสวรรค์เหมือนกับเปิดโปรแกรมโกงอย่างนั้น นี่มันจะแข่งกันยังไงวะ!” ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งยิ้มขมขื่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนใจ

ในห้องควบคุม ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และเหล่าผู้บังคับบัญชาจากกองทัพต่างๆ ก็ตกตะลึงกับผลงานนี้เช่นกัน

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่ขมวดคิ้วแน่น แต่ในสายตากลับส่องประกายที่ซับซ้อน “ผลงานของหน่วยหมาป่าสวรรค์นี้ เกินกว่าที่ทุกคนคาดคิดไว้จริงๆ พวกเขาแสดงฝีมือออกมาเกินกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ในตอนแรกไปมาก”

ผู้การกองทัพที่ 7 หลี่ฉางไห่ทุบโต๊ะอย่างแรง ลุกขึ้นยืน “นี่มันคือการบดขยี้ทางฝีมือ! ดูท่าทาง การฝึกฝนและบ่มเพาะหน่วยรบพิเศษของพวกเราก่อนหน้านี้ยังคงมีปัญหาอยู่มาก”

“ใช่แล้ว การทดสอบวิชาเดี่ยว ไม่มีหน่วยไหนเลยที่เป็นคู่ต่อสู้ของหมาป่าสวรรค์”

เสนาธิการกองทัพที่ 15 ก็ถอนหายใจตาม “ตอนนี้ ทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่การรบร่วมกันของหน่วยย่อยในระยะที่สอง และการประลองแบบทีมในระยะที่สามแล้วเท่านั้น มีแต่ทำแบบนี้ หน่วยรบพิเศษของแต่ละกองทัพถึงจะมีโอกาสได้แสดงความสามารถพิเศษของพวกเขา”

“ฉันว่านะ การทดสอบของทั้งกองทัพนี่ เกือบจะกลายเป็นโชว์ของหมาป่าสวรรค์ไปแล้ว!” ผู้บังคับบัญชาของกองทัพอีกคนอดไม่ได้ที่จะบ่น

หวังเฮ่อนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ

ในสนามทดสอบ ผู้ชมก็กำลังพูดคุยกันอย่างร้อนแรง

“หน่วยหมาป่าสวรรค์นี่ สุดยอดมาก! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป การทดสอบรอบต่อไปจะยังมีความสงสัยอะไรอีกเหรอ?”

“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ! แต่การรบร่วมกันของหน่วยย่อยและการประลองแบบทีมในรอบต่อไป ไม่แน่ว่าหน่วยอื่นๆ อาจจะมีโอกาสก็ได้ ยังไงเสียนี่ไม่ใช่แค่การประลองฝีมือส่วนบุคคล แต่ยังทดสอบการร่วมมือและประสานงานของทีมด้วย”

“ใช่แล้ว หวังว่าหน่วยอื่นๆ จะสามารถสร้างเซอร์ไพรส์ให้พวกเราได้ในการแข่งขันรอบต่อไป ไม่อย่างนั้นการทดสอบนี้ก็จะน่าเบื่อเกินไปแล้ว”

ถึงแม้ทุกคนจะตกตะลึงและชื่นชมในฝีมือของหน่วยหมาป่าสวรรค์ แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความคาดหวังในการแข่งขันรอบต่อไป

พวกเขาปรารถนาที่จะเห็นหน่วยอื่นๆ สามารถทำลายการครองความเป็นใหญ่ของหน่วยหมาป่าสวรรค์ในการรบร่วมกันของหน่วยย่อยและการประลองแบบทีมได้

……………………

รอบชิงชนะเลิศในวันที่สอง ก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ หลินชวนคว้าที่หนึ่งไปได้อย่างไม่มีข้อกังขา

แต่ถังหลินและเฉินเจียว ในวิชานี้ขาดประสบการณ์ไปบ้างจริงๆ

โดยเฉพาะเฉินเจียว

ถังหลินยังดีหน่อย ก่อนหน้านี้ฝีมือยิงปืนของเขาก็ดีอยู่แล้ว

แถมยังเป็นผู้บังคับกองร้อยของหน่วยนาวิกโยธิน ประสบการณ์ค่อนข้างเยอะ ดังนั้นเขาจึงได้อันดับที่สาม

ส่วนเฉินเจียว ได้เพียงอันดับที่ห้า

ก็ต้องยอมรับว่า การยิงสไนเปอร์ถึงแม้หลินชวนจะสอนดีแค่ไหน แต่ถ้าพรสวรรค์สู้คนอื่นไม่ได้ ผลสุดท้ายก็ไม่ได้จะเปลี่ยนแปลงไปมากเพราะหัวหน้าผู้ฝึกสอนดี

ในทุกหน่วยของกองทัพ ย่อมมีอัจฉริยะด้านการยิงปืนที่เก่งกาจอยู่เสมอ

นี่ไม่เหมือนกับวิชาอื่นๆ

หลินชวนยังสามารถใช้วิธีสุดขั้วต่างๆ เพื่อดึงศักยภาพของพวกเขาออกมาได้

ส่วนการทดสอบวิชาเดี่ยวที่ตามมา หมาป่าสวรรค์ก็ยังคงทำผลงานได้ดี

ถึงแม้จะยังมีวิชาที่ไม่ได้ที่หนึ่ง แต่สามอันดับแรก ย่อมต้องมีชื่อของหมาป่าสวรรค์อยู่เสมอ

การทดสอบระยะแรกสิ้นสุดลง หมาป่าสวรรค์แทบจะชนะขาดลอย คว้าเสียงปรบมือไปเต็มๆ กลายเป็นไอดอลของทั้งกองทัพ

หลินชวนมองรายชื่ออันดับของแต่ละวิชาในมือ เมื่อเห็นวิชาที่หน่วยหมาป่าสวรรค์ของตัวเองไม่ได้เป็นที่หนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขมขื่น

“หลี่ฮ่าว, หยวนซาน, เจิงเจียเจี๋ย พวกแกนี่มันเจ๋งจริงๆ นะ เลี่ยงวิชาที่ฉันเข้าร่วม ไปแย่งเค้กวิชาอื่นของทหารของฉันกิน”

ใช่แล้ว วิชาที่ไม่ได้ที่หนึ่ง ส่วนใหญ่ก็ถูกสหายร่วมรบสามคนนี้ของเขาแย่งไป

ก็มีสองสามวิชาที่เป็นผู้เข้าแข่งขันที่ยอดเยี่ยมของกองทัพอื่นคว้าไปได้ด้วยฝีมือจริงๆ

แต่หลินชวนก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

เป้าหมายของเขาไม่ใช่การได้ที่หนึ่งทั้งหมด แต่คือการแสดงฝีมือของหมาป่าสวรรค์ให้ทั้งกองทัพได้เห็น ให้พวกเขาได้เข้าใจว่าอะไรคือมาตรฐานที่หน่วยรบพิเศษควรจะมี!

ตอนนี้เป้าหมายบรรลุแล้ว ได้ที่หนึ่งกี่อันดับก็ไม่สำคัญแล้ว

หลังจากแข่งวิชาเดี่ยวเสร็จ ทุกคนก็ได้พักสองวัน

คณะกรรมการก็ได้สุ่มรายชื่อการรบร่วมกันของหน่วยย่อยในระยะที่สองล่วงหน้าแล้ว มอบให้กับแต่ละหน่วย เพื่อให้พวกเขามีเวลาสองวันในการปรับตัว

หลังจากหลินชวนจัดการเสร็จ โจวเสวียนก็อดไม่ได้ที่จะถาม “หัวหน้าครับ ระยะที่สองนี้ ท่านไม่เข้าร่วมเหรอครับ?”

หลินชวนส่ายหน้าเล็กน้อย “ฝีมือห่างกันเกินไป ฉันเข้าร่วมจะมีแต่ส่งผลกระทบต่อการแสดงฝีมือของพวกเขา พวกเขาจะมีจิตใต้สำนึกที่จะคอยฟังคำสั่งของฉัน ไม่ได้รับการฝึกฝน”

“ให้พวกเขาไปลองกันเองเถอะ”

โจวเสวียนได้ฟังดังนั้น ก็พยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริงอย่างที่ท่านว่า”

“ถ้าท่านขึ้นไป ถึงแม้จะไม่ต้องใช้คนอื่นๆ ในหน่วยย่อย แค่ท่านคนเดียวก็สามารถทำภารกิจของหน่วยย่อยหนึ่งหน่วยได้”

“ไม่จำเป็นแล้ว”

“รายงาน!”

ในตอนนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นนอกค่ายพักของพวกเขา “ขอถามร้อยตรีหลินชวนอยู่ไหมครับ?”

“ผมเป็นพลสื่อสารของท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่ครับ”

หลินชวนได้ฟังดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างจริงจัง เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ร้อยเอกคนหนึ่งรออยู่ด้านนอกค่ายพัก เมื่อเห็นหลินชวนเดินออกมา ก็รีบทำความเคารพ “สหายหลินชวน ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และผู้บังคับบัญชาของแต่ละกองทัพต้องการจะพบท่าน ขอเชิญท่านไปที่ห้องควบคุมสักครู่ครับ”

หลินชวนชะงักไป

นี่ยังไม่ทันจะทดสอบเสร็จ ก็จะให้ฉันไปถ่ายทอดประสบการณ์แล้วเหรอ?

จะเร็วไปไหม?

หลินชวนตามพลสื่อสารไปที่ห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และเหล่าผู้บังคับบัญชาของกองทัพที่กำลังพูดคุยกันเสียงเบาอยู่ ก็พลันจับจ้องสายตามาที่เขา

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่ลุกขึ้นยืนก่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชื่นชม ก้าวเข้ามาต้อนรับ “สหายหลินชวน ในที่สุดก็รอจนแกมาจนได้! ผลงานของแกกับหน่วยหมาป่าสวรรค์สองวันนี้ มันทำให้ทั้งกองทัพได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!”

หลินชวนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้บังคับบัญชาระดับสูงสุดของกองทัพ ก็ไม่กล้าที่จะละเลยแม้แต่น้อย รีบวิ่งเข้าไป ยืนตรงทำความเคารพ “สวัสดีครับท่านผู้บังคับบัญชา! ผู้บังคับหน่วยรบพิเศษตรีพิฆาตหมาป่าสวรรค์ หลินชวน ขอรายงานตัวครับ!”

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่หัวเราะเหอะๆ “ดีๆๆ! เห็นแต่แกในจอภาพควบคุม ตอนนี้ได้เห็นตัวเป็นๆ แล้ว ฮ่าๆๆๆ!”

“เสี่ยวหลินเอ๊ย ไม่ว่าจะเป็นฝีมือส่วนตัวของแก หรือฝีมือของทหารที่แกฝึกมา มันทำให้พวกเราคนแก่ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!”

ผู้การกองทัพที่ 7 หลี่ฉางไห่ก็รีบเดินเข้ามา ตบไหล่หลินชวนอย่างแรง “ใช่แล้ว เสี่ยวหลิน ฝีมือของหมาป่าสวรรค์ของพวกแก มันทำให้คนต้องยอมรับจริงๆ! ฉันนำทหารมาหลายปี ยังไม่เคยเห็นหน่วยที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาก่อน!”

หลินชวนกล่าวอย่างถ่อมตัว “ท่านผู้บังคับบัญชาชมเกินไปแล้วครับ”

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่โบกมือ สีหน้าจริงจังถาม “หลินชวนเอ๊ย แกก็เล่าให้พวกเราฟังสิ ว่าทำยังไงถึงได้ฝึกหน่วยหมาป่าสวรรค์ให้เก่งขนาดนี้? วิธีการฝึกนี้ต้องมีอะไรที่ไม่เหมือนใครแน่ๆ ใช่ไหม?”

หลินชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เผยสีหน้าที่ลำบากใจ “ท่านผู้บังคับบัญชาครับ วิธีการฝึกนี้คงอธิบายในครั้งเดียวไม่จบ เนื้อหาที่เกี่ยวข้องค่อนข้างเยอะ แต่ก่อนหน้านี้ผมได้ทำแผนงานเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างละเอียดไว้แล้ว ถ้าท่านผู้บังคับบัญชาไม่รังเกียจ ตอนนี้ผมสามารถเปิดให้ทุกคนดูได้ครับ”

“นั่นดีเลย! เร็วเข้า เสี่ยวหลิน พวกเราอดใจรอไม่ไหวแล้ว!” สายตาของท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่เต็มไปด้วยความคาดหวัง รีบเร่ง

หลินชวนเดินไปที่คอมพิวเตอร์ จัดการอย่างชำนาญ

ในไม่ช้า แผนการฝึกทีละแผนก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่

ในแผน ตั้งแต่การฝึกสมรรถภาพทางกายพื้นฐานที่ต้องแบกน้ำหนักสูงมากวิ่งระยะไกล ไปจนถึงการฝึกทักษะการต่อสู้ที่เผชิญหน้ากันอย่างดุเดือดเกือบจะเหมือนจริง และการฝึกยิงปืนที่ต้องการความแม่นยำและความเร็วสูงสุด ทุกรายการทำให้เหล่าผู้บังคับบัญชาที่อยู่ในสนามเบิกตากว้าง พูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ

“นี่... ความหนักของการฝึกนี้ มันจะวิปริตเกินไปแล้ว!” เสนาธิการกองทัพที่ 15 เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ กล่าวด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง

“แค่น้ำหนักและระยะทางของการวิ่งแบกน้ำหนักนี่ มาตรฐานของหน่วยของพวกเรายังไม่ถึงครึ่งของนี่เลย!”

ผู้การกองทัพที่ 7 หลี่ฉางไห่ก็ใบหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง “แล้วยังมีการฝึกวิชาอีกสิบกว่าชนิดอย่างการต่อสู้และการยิงปืนนี่อีก จำลองการต่อสู้ถึงชีวิตโดยตรง นี่ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะทนไหว!”

“มาตรฐานนี้สูงกว่าของแต่ละหน่วยของพวกเราถึงสองสามเท่า! ไม่น่าแปลกใจที่หมาป่าสวรรค์จะมีฝีมือที่น่าทึ่งขนาดนี้!”

“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าการฝึกของพวกเราเข้มงวดพอแล้ว เมื่อเทียบกับของหมาป่าสวรรค์นี่คือฟ้ากับเหว!” ผู้บังคับบัญชาของกองทัพอีกคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

หลินชวนยืนอยู่ข้างๆ กล่าวอย่างจริงจัง “ท่านผู้บังคับบัญชาครับ ในอนาคตหน่วยรบพิเศษต้องเผชิญกับสภาพแวดล้อมในสนามรบที่ซับซ้อนและอันตรายอย่างยิ่ง มีแต่ต้องยกระดับมาตรฐานการฝึกในเวลาปกติให้สูงสุด ดึงศักยภาพของทหารออกมาทั้งหมด ถึงจะมีความสามารถเพียงพอที่จะรับมือกับทุกความท้าทายในสนามรบได้”

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่พยักหน้าอย่างแรง “สหายหลินชวน ความคิดของแกนี่มันถูกต้องอย่างยิ่ง! แผนงานนี้มีความหมายอ้างอิงอย่างมหาศาลต่อการฝึกหน่วยรบพิเศษของทั้งกองทัพเลย!”

“ใช่แล้ว ดูท่าทางหลังจากกลับไปแล้ว พวกเราต้องศึกษาค้นคว้าให้ดีๆ นำวิธีการฝึกเหล่านี้ไปปรับใช้กับหน่วยของตัวเอง” เหล่าผู้บังคับบัญชาของกองทัพต่างก็เห็นด้วย

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่โบกมือ “เรื่องนี้ รอให้ทดสอบเสร็จก่อน แล้วค่อยมาศึกษาอย่างละเอียดกัน”

เขาหันไปมองหลินชวน กล่าวว่า “ที่ให้แกมา นอกจากจะอยากทำความเข้าใจวิธีการฝึกทหารของแกคร่าวๆ แล้ว ยังมีอีกความคิดหนึ่ง”

“แกดูว่าจะลองดูไหม”

หลินชวนสีหน้าจริงจัง “เชิญท่านผู้บังคับบัญชาสั่งได้เลยครับ!”

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่กล่าวว่า “การทดสอบการแข่งขันเป็นเพียงผิวเผิน สนามฝึกกับสนามรบเป็นคนละเรื่องกัน!”

“จะสามารถแสดงบทบาทสำคัญในสนามรบได้จริงๆ หรือไม่ ยังต้องใช้การซ้อมรบจำลองสถานการณ์ถึงจะเห็นได้”

“รอให้ทดสอบเสร็จทั้งหมดแล้ว เราอยากจะมาจัดการซ้อมรบจำลองสถานการณ์อีกสักรอบ”

“หน่วยรบปกติ สุ่มเลือกทหารหัวกะทิของหน่วยรบพิเศษของแต่ละกองทัพบางส่วน กับสมาชิกทั้งหมดของหมาป่าสวรรค์ของพวกแก จัดตั้งเป็นฝ่ายแดงและฝ่ายน้ำเงิน”

“ทำการซ้อมรบแบบที่เคยทำกันมาในอดีต เราใช้การรบจำลองสถานการณ์เพื่อทดสอบดู เป็นอย่างไร?”

หลินชวนพยักหน้า “เรื่องนี้ผมเห็นด้วยครับ!”

“ฝึกทหารก็เพื่อทำสงคราม!”

“การทดสอบเป็นเพียงการแสดงให้เห็นถึงฝีมือส่วนบุคคลเท่านั้น”

“แต่สถานการณ์ในสนามรบเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ปัจจัยต่างๆ เช่น จำนวนคน อาวุธยุทโธปกรณ์ ภารกิจ และสภาพแวดล้อมของแต่ละฝ่าย ในการทดสอบไม่สามารถแสดงออกมาได้!”

“หน่วยนี้จะสามารถรบได้หรือไม่ จะสามารถรบชนะได้หรือไม่ ต้องใช้การทดสอบในสถานการณ์จริงถึงจะเห็นได้!”

ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่ได้ฟังดังนั้น ก็ทุบโต๊ะ “พูดได้ดี! ในเมื่อแกเห็นด้วย! งั้นก็ตกลงตามนี้!”

“รอให้การทดสอบสิ้นสุดลง เราก็จะดึงสองกองทัพมาทำการซ้อมรบจำลองสถานการณ์!”

“ให้พวกเราได้เห็นกัน ว่าหมาป่าสวรรค์ของแกในสนามรบ จะยังสามารถน่าทึ่งเหมือนกับการทดสอบนี้หรือไม่!”

หลินชวน “รับทราบ!”

(จบตอน)