ตอนที่ 43: หลินชวนลงสนาม, ครึ่งวินาทีต่อนัด, ตะลึงทั้งสนาม!

ตอนที่ 43: หลินชวนลงสนาม, ครึ่งวินาทีต่อนัด, ตะลึงทั้งสนาม!

“ต่อไป จะขอแจ้งกติกาการทดสอบ!”

หัวหน้ากรรมการกวาดตามองเหล่าทหารรบพิเศษที่เข้ารับการทดสอบ “ช่วงบ่ายและช่วงค่ำ เราจะทำการคัดออกสามรอบก่อน!”

“ผู้ที่เหลืออีก 25 คน จะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้!”

“รอบแรก คือการยิงเป้าหัวคนแบบคงที่และแบบแกว่งไกวที่ระยะ 800 เมตร!”

“แต่ละเป้ามีกระสุน 5 นัด คะแนนเต็ม 100 คะแนน! กำหนดให้ยิงเสร็จภายใน 1 นาที!”

“100 คนแรก จะได้เข้ารอบต่อไป!”

“หากคะแนนเท่ากัน จะพิจารณาจากระยะเวลาในการยิง ผู้ที่ใช้เวลาน้อยกว่าจะเป็นผู้ชนะ!”

“ทุกคนเข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจแล้ว!”

ทุกคนตอบเสียงดัง

“ดี! ตอนนี้เริ่มแบ่งกลุ่ม กลุ่มละ 30 คน”

……

หลินชวนถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ 9 จากท้าย

ถังหลินและเฉินเจียวอยู่ในกลุ่มที่ 8

ในสนามทดสอบ เจ้าหน้าที่ได้แจกปืนไรเฟิลซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติรุ่น 79 ให้กับผู้เข้าแข่งขันสองกลุ่มแรก

ปืนไรเฟิลซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติรุ่น 79 นี้ ถือกำเนิดขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1970 โดยลอกเลียนแบบมาจากปืนไรเฟิลซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติของรัสเซีย

มันใช้หลักการทำงานด้วยแก๊ส ยิงแบบกึ่งอัตโนมัติ ใช้กระสุนขนาด 7.62×54mmR มีระยะยิงหวังผลได้ถึง 800 เมตร

เนื่องจากโครงสร้างเรียบง่าย การทำงานเชื่อถือได้ และมีความแม่นยำค่อนข้างดี จึงกลายเป็นคู่หูที่ทรงพลังของพลซุ่มยิงจำนวนมาก

การทดสอบเริ่มขึ้น ผู้เข้าแข่งขันกลุ่มแรกเข้าสู่สถานะอย่างรวดเร็ว

พวกเขานอนคว่ำในตำแหน่งยิง สายตาจดจ่อผ่านกล้องเล็งเพื่อล็อกเป้าหมาย

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่แสดงฝีมือที่ไม่ธรรมดา หลายคนสามารถยิงได้คะแนนเกิน 80 คะแนน

ในจำนวนนั้นมีบางคนที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ยิงได้คะแนนเต็มโดยตรง ทำให้ผู้ชมรอบข้างส่งเสียงฮือฮาออกมาเป็นระยะ

ระยะทาง 800 เมตร การยิงเป้าหัวคนต้องใช้ความแม่นยำสูงและการคำนวณปัจจัยต่างๆ เช่น ความเร็วลมและระยะทาง อย่างแม่นยำ

ขณะเดียวกันยังต้องรับมือกับเป้าที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ความยากยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

นี่ไม่เพียงแต่ต้องการให้พลซุ่มยิงมีสภาพจิตใจที่มั่นคง แต่ยังต้องการการจับจังหวะการยิงที่แม่นยำ หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็อาจพลาดคะแนนสูงไปได้

หลังจากกลุ่มที่เจ็ดแข่งขันเสร็จ ผลคะแนนก็ถูกรวบรวมอย่างรวดเร็ว

ขณะนี้อันดับที่ 100 มีคะแนน 89 คะแนน ซึ่งหมายความว่าหากต้องการจะเข้ารอบ 100 คนแรก ก็ต้องทำคะแนนให้เกินกว่านี้ การแข่งขันจึงดุเดือดอย่างเห็นได้ชัด

ในที่สุดก็ถึงตาของถังหลินและเฉินเจียวลงสนาม

ในฐานะสมาชิกของหน่วยหมาป่าสวรรค์ ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวก็ดึงดูดสายตาของผู้ชมจำนวนมาก

“นั่นคนของหน่วยหมาป่าสวรรค์ไม่ใช่เหรอ? ตอนเช้าผลงานของหมาป่าสวรรค์มันน่าทึ่งมาก ไม่รู้ว่าสองคนนี้ฝีมือเป็นยังไง” ทหารร่างกำยำคนหนึ่งกล่าวด้วยใบหน้าที่คาดหวัง

“ใช่แล้ว ฝีมือของหมาป่าสวรรค์เป็นที่ประจักษ์ คนของพวกเขาก็ต้องไม่ธรรมดาแน่ ไม่แน่อาจจะได้คะแนนเต็มอีก” คนผอมสูงข้างๆ พูดเสริม

ในห้องควบคุมบนเกาะ ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และเหล่าผู้บังคับบัญชาจากกองทัพต่างๆ ก็จับจ้องไปที่ถังหลินและเฉินเจียวเช่นกัน

“ทหารสองคนนี้ของหมาป่าสวรรค์ ดูท่าทางสงบนิ่งดี ไม่รู้ว่าระดับการซุ่มยิงเป็นยังไง”

“หน่วยหมาป่าสวรรค์มักจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เราเสมอ ฉันว่าสองคนนี้ก็คงไม่เลวหรอก”

“คนที่เฒ่าหวังจัดให้ลงแข่งได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดา”

หวังเฮ่อที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้น ก็ได้แต่ยิ้มแหะๆ กล่าวอย่างถ่อมตัว “งั้นๆ ครับ! งั้นๆ จริงๆ! เหะๆ...”

ถังหลินและเฉินเจียวสูดหายใจเข้าลึกๆ นอนคว่ำในตำแหน่งยิง ปรับลมหายใจและกล้องเล็ง

เมื่อกรรมการให้สัญญาณ ทั้งสองคนก็เริ่มยิงอย่างรวดเร็ว

กระสุนพุ่งออกไปอย่างเกรี้ยวกราด เข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ

สุดท้าย ทั้งสองคนก็ยิงได้คะแนนเต็ม

ทว่า ในด้านเวลา พวกเขาใช้เวลานานกว่าผู้เข้าแข่งขันอันดับหนึ่งและสองในปัจจุบันเล็กน้อย

เมื่อได้ยินผลลัพธ์นี้ หลินชวนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน ใบหน้าเจือไปด้วยความตึงเครียดและผิดหวัง สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองหลินชวน

ผู้ชมรอบข้างเมื่อเห็นว่าพวกเขาทำคะแนนเต็มได้แต่ยังไม่พอใจ ก็พากันพูดคุยกันอื้ออึง

“นี่ได้คะแนนเต็มแล้ว ยังไม่พอใจอีก? มาตรฐานจะสูงเกินไปแล้วนะ”

“น่าจะเพราะเรื่องเวลา หน่วยหมาป่าสวรรค์มาตรฐานสูงมาตลอด พวกเขาต้องไม่พอใจตัวเองแน่ๆ” ทหารผ่านศึกคนหนึ่งวิเคราะห์

“ถ้าฉันทำคะแนนแบบนี้ได้ ฉันคงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับสามวัน!”

“นั่นแหละแกถึงไม่มีวันได้เป็นพลซุ่มยิงทางยุทธศาสตร์ ฮ่าๆๆๆ...”

ถึงตาของหลินชวนลงสนาม ทั้งสนามพลันเงียบลง สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่เขา

หลินชวนเดินไปยังตำแหน่งยิงอย่างสงบนิ่ง หยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิงกึ่งอัตโนมัติรุ่น 79 ขึ้นมา ท่าทางที่คุ้นเคยนั้นราวกับว่าปืนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงเล็งเป้าอย่างตึงเครียด พยายามหาจังหวะยิงที่ดีที่สุด หลินชวนก็เริ่มยิงแล้ว

ความเร็วในการยิงของเขาน่าทึ่งมาก เกือบจะครึ่งวินาทีต่อหนึ่งนัด การเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว ไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย

“นี่... ความเร็วนี่มันจะเร็วเกินไปแล้ว! เขาไม่ต้องเล็งเลยหรือไง?” ผู้ชมคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะอุทาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เร็วขนาดนี้ กระสุนโดนเป้าก็เก่งแล้ว อย่าว่าแต่จะยิงให้แม่นเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะทำคะแนนได้ดี” ผู้ชมอีกคนทำปากเบะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังขา

“ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่ยิงเป้าเคลื่อนที่ จะรีบไปทำไม การเล็งอย่างมั่นคงนั่นแหละคือหัวใจสำคัญ” มีคนข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย

“ฉันว่าเขากำลังอวดเก่งอยู่ รอให้ผลคะแนนออกมาเดี๋ยวจะได้เห็นดีกัน” ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา

“พวกแกอย่าเพิ่งไปสงสัยเลย! ตอนเช้าการยิงปืนสามประเภทของเขา ความเร็วก็เร็วมาก ผลงานก็สุดยอดมาก! คนที่ทำคะแนนแบบนั้นได้ จะทำอะไรส่งเดชได้ยังไง?”

“ฉันก็ว่าเขาจะทำคะแนนได้ดี! บางทีสำหรับเขาแล้ว การยิงระยะนี้มันก็แค่เรื่องกล้วยๆ”

ในห้องควบคุม ท่านผู้บังคับบัญชาใหญ่และเหล่าผู้บังคับบัญชาจากกองทัพต่างๆ ก็ตกตะลึงกับผลงานของหลินชวนจนพูดอะไรไม่ออก

“หลินชวนคนนี้ ทุกครั้งที่ลงแข่งก็เหมือนมาท้าทายขีดจำกัดของพวกเรา ความเร็วในการยิงนี่มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!” ผู้การกองทัพที่ 7 หลี่ฉางไห่ลุกขึ้นยืนอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ใช่แล้ว ความเร็วในการยิงขนาดนี้ จะรับประกันความแม่นยำได้จริงๆ เหรอ? ฉันชักจะไม่ค่อยเชื่อแล้ว” เสนาธิการกองทัพที่ 15 ขมวดคิ้ว สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

แม้กระทั่งหวังเฮ่อเอง ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

“ไอ้หนูคนนี้ จะใจเย็นๆ หน่อยไม่ได้รึไง? ถังหลินกับเฉินเจียว ก็ไม่ได้ที่หนึ่งนะ!”

“ถึงแม้จะเป็นแค่รอบคัดเลือกรอบแรก แต่ก็ประมาทขนาดนี้ไม่ได้นะ!”

และเมื่อยิงครบ 10 นัด คนอื่นๆ ในกลุ่มเดียวกัน คนที่เร็วที่สุดก็เพิ่งจะยิงไปได้แค่สามนัดเท่านั้น

หลินชวนลุกขึ้นยืน มองไปรอบๆ อย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าภาพที่น่าทึ่งเมื่อครู่ไม่ใช่ฝีมือของเขา

ถังหลินและเฉินเจียวสบตากัน มุมปากก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย

ฝีมือของหลินชวน พวกเขาเชื่อมั่นอย่างแน่นอน

ความเร็วในการยิงนี้ สำหรับหลินชวนแล้ว มันก็แค่ความเร็วปกติธรรมดา

ถ้าเป็นไปได้ เขาสามารถเร่งความเร็วได้อีกด้วยซ้ำ

ไม่มีใครรู้จักความวิปริตในฝีมือการยิงของหลินชวนดีไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว!

(จบตอน)