บทที่ 33 - ประชามติซูเฉิน ประหารชีวิตจ้าวคุยเจิน

บทที่ 33 - ประชามติซูเฉิน ประหารชีวิตจ้าวคุยเจิน

◉◉◉◉◉

“เอาล่ะ ข้าไม่พูดหลักการใหญ่ๆ กับพวกท่านมากนัก ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ในโลกนี้ความทรงจำในอดีตมากมายยังไม่ได้กลับคืนมา แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยใส่ใจแล้ว”

“ข้าเข้าใจข้อบกพร่องของเตาหลอมกายาที่ข้าสร้างขึ้น และก็เข้าใจดีถึงสภาพจิตใจที่บิดเบี้ยวของคนที่ฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสภาพจิตใจของคนที่ไม่เคยฝึกฝนอย่างหนักหน่วงจะเป็นอย่างไร”

“เตาหลอมกายา ข้าสร้างขึ้นมาจะไม่ให้คนธรรมดาคนไหนใช้ ใช้เสร็จก็จะทุบทิ้ง แต่เรื่องในตอนนั้น ข้าต้องทำ ไปทวงความยุติธรรม”

“ข้าแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผยบนโลกใบนี้ ไม่มีใคร ไม่มีอำนาจใดมาคิดร้ายกับข้า หลังจากแก้แค้นเสร็จแล้ว ตอนนั้นข้าจะตั้งสำนักขึ้นมา สืบทอดมรดกต่อไป ถ้าเป็นไปได้ การเหินหาวสู่สรวงสวรรค์ก็เป็นทางเลือกที่ดี”

จิตใจของตัวเองจากโลกหงสาประกาศิตช่างดีจริงๆ

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะทอดถอนใจ

หลังจากพูดคุยกับตัวเองจากโลกหงสาประกาศิตแล้ว เขาก็มองเห็นหัวใจของตัวเอง ยืนยันว่าตัวเองอยากจะเป็นฮีโร่

กอบกู้โลกของตัวเอง

ถ้าชอบเรน่าหรือทูตสวรรค์คนไหนจริงๆ เขาจะปฏิบัติต่อทุกความรู้สึกอย่างจริงจัง กลายเป็นมหาเทพ เขามีเวลาหลายร้อย หลายพัน หลายหมื่นปี

ที่สำคัญที่สุดคือต้องไปแก้ปัญหาที่ดาวเคราะห์ของเขากำลังจะถูกรุกราน

ซูเฉินแห่งโลกหงสาประกาศิตเลิกคิ้ว “ท่านอย่าคิดว่าข้าสูงส่งขนาดนั้น ข้าแค่ได้รับอิทธิพลบางอย่างจากชาตินี้”

ซูเฉินแห่งโลกหงสาประกาศิตได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในชาตินี้ เอนเอียงไปทางคนดีที่อารมณ์ดี

พูดออกมาทั้งหมด

ซูเฉินทุกคนในที่นั้นต่างก็อารมณ์ดี

ไม่เห็นซูเฉินแห่งโลกวิถีประหลาดที่เพิ่งจะจากไปกลับมาฟังบรรยายอีกครั้งเหรอ

พวกเขาเสริมความรู้เกี่ยวกับพรสวรรค์ฟ้าประทานและสามัญสำนึกพื้นฐานให้กับคนใหม่

เพราะซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะเปิดประเด็น

คนเดียว หลายคน ไม่มี

พวกเขาแลกเปลี่ยนอนาคตของตัวเองกัน

โดยมีซูเฉินแห่งโลกหงสาประกาศิตเป็นคนเริ่ม ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะเห็นด้วย พวกเขาวางแผนสิ่งที่อยากจะทำในอนาคตอย่างจริงจัง และแบ่งปันกับซูเฉินคนอื่นๆ

ซูเฉินแห่งโลกโจรสลัด “ดี ข้ามีความเห็นแก่ตัว ข้าจะปกป้องกลุ่มหมวกฟางไว้ แต่โจรสลัดคนอื่นๆ ส่วนใหญ่ต้องตาย มีเพียงส่วนน้อยที่ปฏิรูป เป้าหมายของข้าคือการเป็นจักรพรรดิเพียงหนึ่งเดียวของโลกโจรสลัด เป็นเทพเจ้าเพียงหนึ่งเดียว โค่นล้มรัฐบาลโลก ฆ่าห้าผู้เฒ่าและเผ่ามังกรฟ้าให้หมด แล้วก็ปรับปรุงระเบียบของโลก”

เขาไม่ได้พูดเรื่องทุกคนเท่าเทียมกัน ความคิดสีแดง

เพราะเขาทำไม่ได้

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “ข้าก็จะพยายามปกป้องตัวเอง มีเรื่องก็นอนกับแม่มด ไม่มีเรื่องก็นอนกับแม่มด ไปพบปะสมาชิกชุมนุมไพ่ทาโรต์ต่างๆ ทำเรื่องเหมือนซูเฉินแห่งโลกโจรสลัดไม่ได้”

จิตใจของเขาดี

รับประกันความปลอดภัยของตัวเอง

สำหรับตัวละครที่น่าสนใจมากมายในนิยายเรื่องนี้ที่เคยอ่านมา เขามีทัศนคติแบบตามดาราและหยอกล้อ

ไม่มีความทะเยอทะยานอะไรใหญ่โต

ความต้องการทางร่างกาย แม่มดสนองได้ดีกว่าเพศตรงข้ามคนไหนๆ

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “ข้าแน่นอนว่าจะทำให้ประเทศของข้ายืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาลที่รู้จัก ต่อต้านการรุกราน”

ซูเฉินแห่งโลกวิถีประหลาด “ข้าอยากจะเป็นคนปกติ ข้าจะรักษาโรคให้พี่ฮั่วจื่อ”

ซูเฉินคนอื่นๆ “…”

ความยากระดับนรก

ซูเฉินคนอื่นๆ ทำได้เพียงอวยพรให้ซูเฉินแห่งโลกวิถีประหลาดโชคดีในใจ

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในชาตินี้ การปกป้องบ้านเมือง ฝังลึกเข้าไปในกระดูก

ซูเฉินแห่งโลกโจรสลัดได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในชาตินี้ ขยายความคิดที่อยากจะทำตามใจตัวเอง

ซูเฉินแห่งโลกวิถีประหลาดใช้คนหาเรื่องสนุกมาต่อต้านอิทธิพลของความทรงจำในชาตินี้ของเขา มาต่อต้านความเห็นแก่ตัวอย่างสุดโต่ง

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในชาตินี้ การปิดกั้นไม่สู้การระบาย จิตใจผ่อนคลาย ปล่อยวาง

แม่มดก็แม่มด ต่อต้านไม่ได้ ก็ควรจะเพลิดเพลินก็เพลิดเพลิน

“ในอนาคตถ้ามีซูเฉินที่ตื่นขึ้นมาแล้วเดินผิดทาง พวกเราจะต้องทำการลงประชามติ”

ประชามติซูเฉินถือกำเนิดขึ้น

“ใช่ สามารถมีข้อบกพร่องทางศีลธรรมได้ แต่ห้ามไม่มีขีดจำกัดแม้แต่น้อย การฆ่าคนบริสุทธิ์ตามอำเภอใจ การทำชั่วทุกอย่าง ต้องยับยั้งพฤติกรรมแบบนี้ที่จะทำหลังจากตื่นขึ้นมาอย่างเด็ดขาด สำหรับซูเฉินแบบนี้ พวกเราจะร่วมมือกันต่อต้าน”

ในด้านนี้ กลุ่มซูเฉินบรรลุแนวร่วมที่เป็นหนึ่งเดียวกัน

การรวมตัวกันของกลุ่มคนใหม่ในครั้งนี้

จบลงอย่างสมบูรณ์

ซูเฉินคนอื่นๆ ต่างก็อาลัยอาวรณ์ซูเฉินแห่งโลกหงสาประกาศิต มีคนดีที่ปกติมาสักคน ไม่ง่ายเลยนะ

โลกหงสาประกาศิต

หมู่บ้านปี้โหยว

ซูเฉินยิ้มมุมปาก “ช่างเป็นการผจญภัยที่ไม่ธรรมดาจริงๆ”

หงสาประกาศิตเหรอ

ใช่แล้ว เก่งแค่ไหน ปรมาจารย์สวรรค์เฒ่าตบทีละคน ทุกคนก็เชื่อฟังหมดแล้ว คนที่ไม่เชื่อฟังปีหน้าหญ้าบนหลุมศพสูงสามจั้ง

“ถึงแม้ว่าข้าจะสามารถเรียนรู้ระบบของโลกอื่นได้ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน”

ซูเฉินไม่รีบร้อน

“การเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในครั้งนี้คือพรสวรรค์ในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นหลายเท่า”

พรสวรรค์ของเขาเองก็ไม่เลวอยู่แล้ว

การเก็บเกี่ยวในครั้งนี้ เพียงพอที่จะทำให้ซูเฉินก่อนที่ภูเขาหลงหู่จะเปิดการคัดเลือกปรมาจารย์สวรรค์ ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นหลายเท่า

วันนี้เหมาะกับการออกไปข้างนอก

“หัวหน้าหมู่บ้านของเรามีอะไรไม่ดีเหรอ หล่อ ฝีมือดี ออร่าดี แถมยังเป็นคนซื่อสัตย์อีกด้วย” หลิวอู่ขุยพยายามโน้มน้าวอย่างอดทน

“เฮ้อ พูดตามตรง ข้าไม่สนใจคนซื่อสัตย์เลยสักนิด เขาหล่อ ฝีมือดีก็จริง แต่เขาเป็นโอตาคุเทคโนโลยี ข้ารับไม่ได้” ฟู่หรงแสดงความรังเกียจ

ซูเฉินเดินผ่าน

หยิบมันฝรั่งต้มสุกออกมาจากอกเสื้อ โยนไปให้หลิวอู่ขุย “ดูเหมือนว่าเจ้าจะว่างมากนะ ปลูกพืชเสร็จแล้วเหรอ”

หลิวอู่ขุยกระโดดขึ้น

กัดมันฝรั่งหนึ่งคำ รีบหนีออกจากที่เกิดเหตุทันที

เหลือเพียงฟู่หรงที่อึดอัดอยู่คนเดียว

คนซื่อสัตย์กินข้าวบ้านเจ้าเหรอ

พูดตามตรง เขาไม่สนใจฟู่หรงเลยสักนิด แต่คำพูดนี้จะไม่พูดออกมาต่อหน้า เพราะนั่นจะทำให้ฟู่หรงเสียหน้า

ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็พอแล้ว

ซูเฉินจากไป

ก้มหน้าก้มตาศึกษาฟิกเกอร์ของตัวเองตลอดเวลา

พัฒนาฟังก์ชันร้อยศาสตราเทวะประดิษฐ์

เขาได้รับอิทธิพลจากความทรงจำในชาตินี้ เป็นโอตาคุเทคโนโลยี นิสัยเป็นคนดี แต่เมื่อมองทะลุปริศนาในครรภ์ได้ และมีประสบการณ์ในชาติที่แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้มีไหวพริบต่ำขนาดนั้น ไม่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล

ถือว่าเป็นซูเฉินที่เข้าใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล และค่อนข้างจะเป็นคนดี

ไม่อยากจะยุบหมู่บ้าน และก็ไม่อยากจะทำเรื่องใหญ่อะไร แค่นี้ก็ดีแล้ว

เพียงแต่มีคนคนหนึ่งที่ต้องไปจัดการ

จ้าวคุยเจิน

ถูกเหมาซานขับไล่

เป็นขยะสังคมอย่างแท้จริง

และ…

แก้แค้นให้ผู้ใหญ่

ทวงความยุติธรรม

นี่คือผลลัพธ์ที่ผ่านการลงประชามติของพวกเขาซูเฉิน

ถึงแม้ว่าจะเป็นซูเฉินแห่งโลกหงสาประกาศิตที่มีระดับศีลธรรมสูงมากคนนี้ พฤติกรรมบางอย่างที่อยากจะทำก็ต้องผ่านการลงประชามติของซูเฉิน ซูเฉินที่ยินดีจะลงประชามติของซูเฉินเองก็พิสูจน์ได้ว่ายังมีทางรอด

ส่วนในอนาคตถ้ามีซูเฉินที่ไม่อยากจะเข้าร่วมประชามติของซูเฉิน ทำชั่วทุกอย่าง บางทีพวกเขาอาจจะไม่มีวิธีในทันที แต่เมื่อมีวิธีแล้ว ก็ถามว่าซูเฉินมากมายขนาดนี้จัดการซูเฉินที่ไม่เชื่อฟังคนเดียว เจ้ากลัวไหม

ครั้งหน้าที่ไปยังโลกแห่งความว่างเปล่า วิหารวีรชน เขาก็จะสามารถรายงานผลงานที่เขาทำได้ให้กับซูเฉินคนอื่นๆ

วันรุ่งขึ้น

ซูเฉินเรียกผู้มีรากฐานชั้นเลิศสี่คน ฟู่หรง ฮารือฉาไก้ จงเสี่ยวหลง หลิวอู่ขุยมา แล้วก็โยนแฟ้มเอกสารให้พวกเขา

“นี่คือ”

จงเสี่ยวหลงสงสัยใคร่รู้ แต่เมื่อเขาเปิดแฟ้มออก ฟู่หรง, ฮารือฉาไก้ และหลิวอู่ขุยสามคนก็มองตามอย่างอยากรู้อยากเห็น พวกเขาเห็นภาพถ่ายที่โหดร้ายอย่างยิ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับสำนักเหมาซาน, วิชามาร และที่มาของจ้าวคุยเจินในหมู่บ้านของพวกเขา...

“นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ”

[จบแล้ว]