บทที่ 3 - วิถีแห่งการลืมเลือนเหรอ ข้าเป็นคนดีนะ

บทที่ 3 - วิถีแห่งการลืมเลือนเหรอ ข้าเป็นคนดีนะ

◉◉◉◉◉

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะตกลงสร้างกลุ่มสนทนาส่วนตัว

บัลลังก์ของทั้งสองเคลื่อนเข้าหากัน ก่อเกิดเป็นพื้นที่ส่วนตัว

เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของคนผู้นี้…

ซูเฉินคนก่อนหน้ามีรอยกระเล็กน้อยบนใบหน้า หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากที่จะมองเห็น ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะคิดว่าตัวเองดูดีกว่านิดหน่อย รอยกระไม่ใช่สิ่งที่เพิ่มคะแนนความดูดี ถึงแม้จะมีผู้หญิงบางคนที่ชอบแบบนี้ แต่ก็มีจำนวนน้อย

ซูเฉินจากโลกเร้นลับคนนี้ ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหมดจด ดวงตาก็ดูหมดจดงดงาม

ดูเหมือนว่า น่าจะ อาจจะ…หล่อกว่าเขานิดหน่อย

พูดไปก็น่าสนใจ พวกเขาข้ามมิติไปยังโลกต่างๆ แทนที่ตัวละครหลากหลาย ทั้งตัวประกอบ ตัวเอก ตัวละครไร้บทบาท และตัวตนอื่นๆ แต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือพวกเขามีหน้าตาคล้ายกันมาก

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะหล่อกว่าเก่อเสี่ยวหลุนในฉบับดั้งเดิมมาก

“เจ้ามาจากโลกยอดเทวะ”

“ใช่” ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะตอบ “เจ้ามาจากโลกเร้นลับ ตอนนี้เจ้าอยู่ในช่วงเวลาไหน ไอ้ขี้ขลาดไคลน์ถือกำเนิดขึ้นหรือยัง ข้าอยากไปดูชุมนุมไพ่ทาโรต์มาก ถ้าแอบฟังความคิดในใจของสมาชิกชุมนุมได้ก็จะยิ่งดี”

“...ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ ตอนแรกที่ข้ารู้ว่าตัวเองมาถึงโลกนี้ ก็ทั้งตื่นตระหนกและหวาดกลัว เพราะโลกนี้ไม่ใช่โลกที่น่าสนุกเลย แค่คิดถึงอามุนก็รู้สึกน่ากลัวแล้ว แต่พอคิดถึงชุมนุมไพ่ทาโรต์ ข้าก็มีกำลังใจขึ้นมา อยากจะสร้างชื่อให้ได้ ในอนาคตจะได้ไปอวดต่อหน้าไคลน์ จนกระทั่งข้ารู้ว่าตัวเองคือสายเลือดแม่มด…”

“หา เจ้าว่าอะไรนะ”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะแสดงความประหลาดใจออกมา

สายเลือดแม่มดเป็นหนึ่งในสายพลังพิเศษของโลกเร้นลับ

สามารถเติบโตไปถึงระดับเทพเจ้าที่แท้จริงได้

แต่จะมีการเปลี่ยนเพศ

ผู้ชายจะกลายเป็นผู้หญิง

“เจ้าคิดไม่ผิดหรอก ข้าคือทริส ชิค หนึ่งในตัวร้ายช่วงแรก”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับถอนหายใจ “ข้าอยู่ในลำดับที่เก้าของสายนักฆ่าแล้ว เจ้าน่าจะเข้าใจดีว่าข้าต้องเดินไปในเส้นทางนี้จนสุดทาง ไม่อย่างนั้นในโลกเร้นลับที่ไม่มีพลังพิเศษ ชะตากรรมของข้าจะน่าสังเวชมาก ข้ายังไม่มีทางที่จะต่อต้านโชคชะตาได้ในตอนนี้”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “พวกเราสามารถเรียนรู้ระบบพลังของโลกอื่นได้ไม่ใช่เหรอ”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “ใช่ พวกเราสามารถเรียนรู้ระบบพลังที่แตกต่างกันได้ แต่การเริ่มต้นในระบบหนึ่งนั้นง่าย แต่การจะเรียนรู้ให้เชี่ยวชาญนั้นไม่ง่ายเลย สู้หยิบยืมระบบพลังอื่นมาใช้ แล้วมุ่งมั่นกับระบบพลังของโลกตัวเองจะดีกว่า”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “เจ้าพูดมีเหตุผล ข้าก็ค้นพบการแบ่งปันพรสวรรค์ การแบ่งปันระบบพลังที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่ตัวเองมีอยู่ไม่ได้ถูกแบ่งปันไปด้วย เช่น ผลปีศาจของซูเฉินแห่งโลกโจรสลัด ดาบพิฆาตวิญญาณจากโลกยมทูต และสายเลือดจากโลกนินจา”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถูกแบ่งปันจริงๆ เช่น ร่างกายของเจ้า แต่มันสามารถสร้างขึ้นมาได้ อย่างดาบพิฆาตวิญญาณ ผลปีศาจ ขีดจำกัดสายเลือด แต่การสร้างจากไม่มีอะไรเลยต้องใช้เวลาและพลังงานมหาศาล”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “มีเหตุผล”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “เจ้าคงไม่อยากสืบทอดร่างกายของข้ากับร่างกายของซูเฉินที่ข้ามไปเป็นตันหยางจื่อหรอกใช่ไหม ตามทฤษฎีแล้ว เจ้าก็สามารถเดินในสายเลือดแม่มดและสายบำเพ็ญเซียนของตันหยางจื่อได้”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวอีกครั้ง

เขาไม่อยากกลายเป็นผู้หญิง และยิ่งไม่อยากเรียนรู้สายบำเพ็ญเซียนของตันหยางจื่อ ‘เซียน’ คนนั้นมีปัญหามากเกินไปแล้ว

“จะเล่าเรื่องน่าสนใจให้ฟัง เจ้าคิดว่าข้ากล้าใช้ระบบพลังของโลกอื่นในโลกเร้นลับเหรอ”

“…”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “การเริ่มต้นของพวกเจ้านี่มันช่างน่าสังเวชจริงๆ”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “เจ้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้าหรอก อย่าเห็นว่าเจ้าเป็นตัวเอก แต่ในไม่ช้าอารยธรรมทูตสวรรค์ ปีศาจ ดวงตะวันเริงระบำ และยมโลกกำลังจะมาถึง มหาเทพในอนาคตอย่างเจ้ายังไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรหรอก”

“ข้าจะพยายาม”

“สู้ๆ เถอะ ข้าหวังว่าเจ้าจะไปได้ดี แบบนั้นจะช่วยเป็นที่พึ่งทางใจและเป็นแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ให้กับพวกเราและซูเฉินในอนาคตได้”

“พวกเราเหมือนกัน แต่พวกเราก็มีประสบการณ์ที่แตกต่างกัน ซูเฉินแห่งโลกนินจาต้องผ่านชีวิตนินจามาหลายปีกว่าจะได้รับพรสวรรค์ฟ้าประทาน ซูเฉินแห่งโลกยมทูตเพิ่งข้ามมิติมาก็ได้พรสวรรค์ฟ้าประทานเลย ส่วนข้าต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกเร้นลับมาระยะหนึ่งถึงจะมาที่นี่ได้”

“พูดไปแล้วพวกเราก็โชคดี เพราะซูเฉินบางคนอาจจะไม่มีวันมาถึงที่นี่ได้เลย”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับมองด้วยสายตาชื่นชม “ซูเฉินจากโลกยมทูตตายไปแล้ว ทุกคนต่างก็ตื่นตระหนก ความรู้สึกที่ควบคุมชะตาชีวิตตัวเองไม่ได้ทำให้พวกเราทุกคนตกอยู่ในความสิ้นหวัง แต่ซูเฉินแห่งโลกนินจาก็ลุกขึ้นมาทำลายความสิ้นหวังนั้น ทำให้พวกเราได้เห็นความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง”

“พวกเราอาจจะตาย อาจจะล้มเหลว แต่เดิมทีพวกเราก็ไม่มีอะไรเลย ชีวิตที่สองคือของขวัญจากสวรรค์ พวกเราสามารถเลือกเส้นทางชีวิตที่สองของตัวเองได้ พยายามใช้ชีวิตให้ไม่เสียใจ”

“สมแล้วที่เป็นข้า” ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะยกนิ้วโป้ง “ข้าจะพยายาม จะไม่ทำให้ชีวิตที่สองของตัวเองมีเรื่องให้เสียใจมากเกินไป แต่ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่ค่อยมีความสุขเลยนะ”

ซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ “เจ้าคิดว่าข้าจะมีความสุขได้เหรอ ข้ายังอยากจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับคุณหนูออเดรย์ในอนาคต อย่างน้อยที่สุดก็แต่งงานกับยัยปลาเค็มนั่น ในอนาคตก็จะมีหลักประกันแล้ว แต่ตอนนี้ข้าต้องสู้ด้วยตัวเอง”

ซูเฉินจากโลกเร้นลับเริ่มบ่นพึมพำ

เขาอยากจะเกาะผู้หญิงกิน แต่ก็ทำไม่ได้

หลังจากบ่นเสร็จ อารมณ์ของซูเฉินแห่งโลกเร้นลับก็ดีขึ้นมากเหมือนกับซูเฉินแห่งโลกโจรสลัด เขาชี้แนะซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะที่เป็นน้องใหม่เล็กน้อย ให้ระบบสายเลือดแม่มดที่เขาเชี่ยวชาญในปัจจุบัน ลำดับนักฆ่า แล้วก็ออกจากโลกแห่งความว่างเปล่า กลับไปยังโลกเดิมของเขา เพื่อเผชิญหน้ากับชีวิตและความท้าทายของเขา

“อนาคตทุกอย่างเป็นไปได้” ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะโบกมือลาซูเฉินแห่งโลกเร้นลับ

ตอนนี้เขาช่วยซูเฉินเหล่านี้ไม่ได้ เขายังไม่ได้เป็นยอดนักรบ ยังไม่ได้เริ่มเรียนรู้ระบบเทคโนโลยีอย่างเป็นทางการ ยังไม่สามารถเปิดเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งของตัวเองได้

“พูดไปแล้วอนาคตของข้าก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิด เคย์ชาตายไปแล้ว ที่ที่ข้าอยู่กลายเป็นเค้กก้อนใหญ่ที่อารยธรรมไหนก็อยากจะมาลิ้มลอง”

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะบ่นพึมพำ “ซูเฉินแห่งโลกนินจาช่างเก่งกาจจริงๆ เป็นแบบอย่างที่ดีให้กับคนรุ่นหลัง ต่อไปข้าควรจะไปติดต่อซูเฉินคนสุดท้ายดีไหม การรวมตัวกันแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะเข้ามาได้ตลอดเวลานะ”

การรวมตัวครั้งที่แล้ว ซูเฉินแห่งโลกนินจาไม่อยู่แล้ว แต่ก็ได้จุดประกายความหวังเล็กๆ ให้กับซูเฉินคนอื่นๆ ที่สิ้นหวัง

ซูเฉินคนอื่นๆ ต้องไปแน่ๆ ไหนๆ ก็มาแล้ว

ขอสนทนาส่วนตัว

“เจ้าอย่าคิดจะหลอกข้าผู้นี้เลย ข้าผู้นี้มองแวบเดียวก็รู้ว่าเจ้าคือวิถีแห่งการลืมเลือน”

“วิถีแห่งการลืมเลือนเหรอ ข้าเป็นคนดีนะ” เพิ่งจะเข้ามา ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะก็ตกใจแทบแย่

“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าโดนหลอกแล้ว” ซูเฉินแห่งโลกวิถีประหลาดในร่างคนแก่หัวเราะเสียงดัง

ซูเฉินแห่งโลกยอดเทวะ “…”

หลังจากพูดคุยกันถึงได้รู้ว่า ซูเฉินที่ข้ามมิติไปยังโลกวิถีประหลาดนั้นสิ้นหวังมาก ถ้าไม่หาเรื่องสนุกๆ ทำบ้าง เขากลัวว่าตัวเองจะฆ่าตัวตาย ครั้งที่แล้วที่มาถึงโลกแห่งความว่างเปล่า

เขาแยกแยะไม่ออกจริงๆ คิดว่าเป็นวิถีแห่งการลืมเลือน

จนกระทั่งได้สัมผัสกับประสบการณ์ของซูเฉินแห่งโลกนินจา เขาก็ยิ่งไม่อยากฆ่าตัวตาย ทุกวันเขาตั้งตารอที่จะมาที่นี่

“ข้าจะคุยกับซูเฉินแห่งโลกเร้นลับก่อน แล้วค่อยคุยกับซูเฉินแห่งโลกโจรสลัด สุดท้ายค่อยคุยกับเจ้า ข้าไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นของจริงหรือของปลอม เป้าหมายชีวิตของข้าคือการเป็นคนหาเรื่องสนุกทำไปวันๆ ยังไงซะพี่ฮั่วจื่อก็ยังไม่ตื่น”

[จบแล้ว]