EP 719 ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม!

EP 719 ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม!

By loop

ช่วงเวลาสี่โมงเย็น

ณ สำนักงานผู้บริหารของโรงแรม ตอนนี้เหลือเพียง 2 คน เท่านั้นที่อยู่ในห้องนั้นคือชางดาจิน และ ดงซูบิน

“ยังมีวีดิโออื่นเหลืออีกไหม...”

“เราดูหมดแล้วนะครับ ไม่เหลือแล้ว”

“คนนั้นคือชื่อซูจงสินะ เขาคือคนผิดที่แท้จริง”

“ทางเราต้องขอโทษกับการกระทำของพนักงานเราด้วยนะครับ”

“เอาล่ะ ฉันเองตั้งหากที่จะต้องขอโทษทีเข้าใจคุณผิดไป”

“ไม่เลยครับ มันเป็ยความผิดของเราเอง ทางโรงแรมสมควรจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ เรื่องนี้ทางฝ่ายบริหารของเราทำงานหละหลวมและประมาณเลินเล่อไป”

ดูเหมือนสิ่งต่างๆจะคลี่คลายแล้ว

อันที่จริงเรื่องทั้งหมดน่าจะเป็นเกิงเซียงเขาพยายามจะหลบเลี่ยงผู้คนจึงพาหลี่ปิงปิงมาเปิดโรงแรมที่ แต่บังเอิญว่าซูจงที่อยู่ในห้องมอนิเตอร์พอดี อีกทั้งซูจงดูดูเหมือนจะเกลียดเกิงเซียงสมัยตอนเรียนอยู่สมัยมัธยมด้วย  ถึงแม้เหตุผลนี้อาจยังไม่ชัดเจนมาก อย่างไรก็ตามเรื่องทั้งหมดนี้ก็อาจจะเป็นความแค้นของซูจงเองกับพฤติกรรมของเกิงเซียงสมัยเรียน และเมื่อสบโอกาสเรื่องเมื่อคืนนี้ เขาก็คิดจะแก้แค้นและแอบบันทึกเทปไว้ ส่งไปที่เขต มีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้เกิงเซียงเสื่อมเสียชื่อเสียงและถูกลงโทษ ซึ่งมันไม่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องการเมืองภายในแต่อย่างใด

เรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนอย่างที่คิดไว้แต่แรก

มันเลยทำให้ดงซูบินรู้สึกสบายใจขึ้นมา

“ดูเหมือนเรื่องนี้จะจบแล้ว ฉันคงจะกลับแล้ว” ดงซูบินยืนขึ้นพร้อมกับดีวีดีและวีดิทัศน์เหล่านั้น “เอาล่ะเรื่องค่ารักษาของพวก รปภ.…”

ชางดาจินยกมือขึ้นทันที “ไม่เป็นไรเลยครับเรื่องนั้น  ทางเราตั้งหากที่จะต้องรับผิดชอบ”

ดงซูบินหยิบกระเป๋าเงินของเขาออกมา “เรื่องนั้นฉันจัดการเอง มันไม่ใช่เพราะทำให้คุณสบายใจ แต่มันเป็นเรื่องที่ฉันต้องรับผิดชอบ”

“ถ้าเช่นนั้นก็...” ชางดาจินอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "ทางเราจะคิดว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับทางโรงแรม และต้องขอบคุณสำหรับค่ารักษาพยาบาลด้วยนะครับ"

ดงซูบินคิดอยู่ครู่หนึ่งและยิ้ม: "ถ้ามีโอกาสคุณไปเที่ยวที่หนานฉางฉันจะขอเชิญคุณไปทานอาหารเย็นด้วย เพื่อเป็นการชดเชยให้กับวันนี้ล่ะกันนะ"

ชางดาจิน พูดอย่างอบอุ่น: "เรายินดีมากครับ ถ้ามีโอกาสผมจะเดินทางไปเยี่ยมที่หนานฉางเลย เดี๋ยวผมหารถไปส่งคุณจะดีกว่า"

“ไม่เป็นไร ฉันขับรถมาที่นี้เอง ไม่เป็นการรบกวนแล้ว เราค่อยหาวันนัดเจอกันอีกครั้ง”

ดูเหมือนเรื่องของดีวีดีนั้นจะจัดการได้อย่างรวดเร็ว และต้องขอบคุณชางดาจินที่ทำให้เรื่องนี้ไม่ต้องยุ่งยาก

ณ หนานฉาง

ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นเวลาเย็นแล้วทุกคนเลิกงานกันหมดแล้ว

เมื่อดงซูบิน ขับรถกลับมา เขาตรงไปที่ห้องคณะกรรมการเขตและลงจากรถ เขาก้าวเข้าไปในอาคารสำนักงานของสำนักงานรัฐบาลและยืนอยู่ที่ประตูห้องของเกิงโยฮวา

ประตูเปิดออกมา

หม่าลี่เพิ่งเห็นเขา "มีอะไรหรือเปล่า"

ดงซูบินกล่าวว่า: "ผมมีเรื่องบางอย่างที่จะต้องคุยกับนายกเทศมนตรีโยฮวา"

"รอก่อนนะ." หม่าลี่นั่งอยู่ในห้องและโทรออก ในตอนท้าย เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วพูดว่า: "นายกเทศมนตรีโยฮวาอนุญาตให้คุณเข้าพบได้"

“ขอบคุณนะเลขาหม่า”

หม่าลี่โค้งคำนับคำขอบคุณถึงแม้เขาจะไม่ค่อยถูกใจดงซูบินเท่าไรก็ตาม

ดงซูบินไม่สนใจ เขาเคาะประตูเบา ๆ ก่อนจะบิดลูกบิดเพื่อเดินเข้าไป ก่อนจะปิดประตูห้องเงียบๆ

ในห้องเกิงโยฮวากำลังยืนอยู่หน้าตู้หนังสือและพลิกอะไรบางอย่าง "กลับมาแล้วหรือ"

ดงซูบิน "แล้วเกิงเซียง และหลี่ปิงปิงล่ะครับ?"

“ฉันให้ทั้งสองคนกลับบ้านไปรอฟังข่าวแล้ว”

ดงซูบินเข้าใจเหตุการณ์และหยิบของในกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะของเธอ “ทุกอย่างเรียบร้อย มันไม่เกี่ยวกับเรื่องการเมืองภายในแต่อย่างใด แต่เหตุผลเพราะเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเกิงเซียง เขาชื่อซูจง ที่ทำงานอยู่ในห้องตมอนิเตอร์ของโรงแรม” ดงซูบินอธิบายต้นเหตุของเรื่องนี้ให้เกิงโยฮวาฟัง และพูดว่า "ผมเอาพวกวีดีโอนั้นกลับมาด้วย ทั้งหมดอยู่ตรงนี้แล้ว หากคุณต้องการทำลายพวกมัน ทางที่ดีคือเผามันซะ ทุกอย่างก็จะไม่สามารถถูกกู้คืนขึ้นมาได้“”

เกิงโยฮวาหยิบหนังสือภาพจากตู้หนังสือและเดินกลับไปดูโต๊ะ สี่ "ม้วนวีดีโออย่างงั้นหรอ?"

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: "ผมเห็นว่าซูจงไม่ได้ตั้งใจที่จะส่งมันไปยังคณะกรรมการวินัยข้างถนนของเรา อาจมีการไตร่ตรองไว้ล่วงหน้าเพื่อส่งสำเนาไปยังเมืองหลว หกหรือเจ็ดเทป โชคดีที่เราไปทัน ไม่อย่างนั้น , ผมไม่รู้จริงๆ ซูจงอาจจะทำอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้ก็เป็นได้”

เกิงโยฮวา วางดีวีดีและวิดีโอเทปลงในลิ้นชักแล้วมองที่เขา “คราวนี้คุณเจอปัญหาอะไรรึเปล่า?”

ดงซูบินเองก็ไม่มีอะไรอธิบายมากมาย: "ไม่เลยครับ เจ้าของโรงแรมให้ความร่วมมือกับเราเป็นอย่างดี ดูเหมือนพวกเขาจะทำงานให้กับสำนักงานตำรวจของเมือง ดังนั้นผมจึงได้วีดีโอนี้มา และจัดการไฟล์ทุกอย่างจนหมดสิ้นแล้ว และอนาคตน่าจะไม่เกิดเรื่องเช่นนึ้ขึ้นมาอีกอย่างแน่นอน มีอะไรที่คุณกังวลอยู่หรือเปล่า "

เกิงโยฮวาพยักหน้า "ป่าวเลย...ขอบคุณนะ"

ครั้งนี้เกิงโยฮวาพูดสุภาพกับดงซูบิน ทำให้เขารู้สึกเขินอายเล็กน้อย “มันไม่ได้ลำบากอะไร อีกทั้งเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญของครอบครัวคุณ คุณต้องขอบคุณอะไร”

“ฉันได้ยินมา” เกิงโยฮวามองมาที่เขา “ตอนที่คุณออกไปตอนเที่ยง คุณมีปากเสียงกับเกิงเซียงอย่างงั้นหรอ? ต่อหน้าคนมากมาย อีกทั้งเกือบมีการลงมือกันแล้วด้วย?”

"ผมไม่ได้ถือสาอะไรกับเรื่องนั้น"

“เขาถึงขั้นกระชากคอเสื้อของคุณเลยนะ”

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: "โอ้ไม่มีอะไรหรอกครับ"

เกิงโยฮวากล่าวว่า: "ฉันต้องขอโทษแทนน้องชายของฉันด้วย เรื่องเมื่อตอนเที่ยง ทั้งๆที่เขาตะคอกใส่คุณและยังกระชากคอเสื้อของคุณอีกแต่คุณกับไม่ตอบโต้.....”

ดงซูบิน กล่าวว่า: “ผมเข้าใจอารมณ์ของเขาในเวลานั้นด้วย ถ้าเป็นผมเองอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ผมก็คงทำเหมือนกัน จริงไหม เนื่องจากสิ่งต่างๆ ได้รับการแก้ไขแล้ว ตามที่สัญญาว่าอย่าบอกเกิงเซียงว่าเรื่องนี้ผมเป็นคนจัดการ ช่วยบอกว่าทุกอย่างเป็นการจัดการของคุณเองทั้งหมด”

ดงซูบินเองกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เอามากๆ แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเกิงโยฮวา  เขาไม่สนว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร ตราบใดที่เกิงโยฮวารู้ว่าเขาดีต่อเธอก็พอ

เกิงโยฮวาไม่พูดอะไร หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาและเหมือนจะโทรไปที่บ้าน

เป็นแม่ของเธอที่รับสาย เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องเกี่ยวกับวีดีโอนี้ น้ำเสียงเป็นกังวล: "โยฮวาลูกตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร"

“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ หนูขอคุยกับเกิงเซียงหน่อย”

“เป็นยังไงบ้าง บอกแม่มาก่อน!”

“แม่คะ หนูขอคุยกับเกิงเซียงก่อนได้ไหม”

“เอาล่ะถ้าอย่างงั้นก็ได้!” เสียงแม่ของเกิงโยฮวาตะโกนออกไปแต่ไกล "เกิงเซียง! พี่สาวของลูกจะคุยกับลูก!"

หลังจากนั้นไม่นาน เกิงเซียงที่กำลังนั่งรออย่างใจจดใจจ่อก็รีบวิ่งเข้ามารับโทรศัพท์อย่างเร่งรีบและกลัวว่ามันจะเป็นข่าวร้าย

เกิงโยฮวาเงยหน้าขึ้นและกล่าวว่า “ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้สบายใจแล้วบอกพ่อกับแม่ด้วยนะ”

“พี่สาว จัดการแล้วหรอ…” ดูเหมือนเกิงเซียงเองพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก?

"นายจำเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมของนายได้ไหม ชื่อซูจง!"

"ซูจง? ซูจง" หลังจากครุ่นคิดอยู่นานเกิงเซียงก็นึกถึงเขาได้ "เป็นเขาอย่างงั้นหรอ ผมไม่ได้เจอเขามานานแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไง"

“เขาทำงานในห้องมอนิเตอร์ของโรงแรมเฉิ่นไห่!” เกิงโยฮวาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา ก่อนจะอธิบายสิ่งที่เธอได้ฟังจากดงซูบินให้เกิงเซียงฟังถึงแม้เธอแองจะรู้สึกว่าเกิงเซียงจะต้องรู้เรื่องที่ดงซูบินช่วยเขาไว้ก็ตามแต่ด้วยว่าดงซูบินขอเรื่องนี้กับเธอไว้ หลังจากนั้นก็พูดว่า: "วิดีโอและดีวีดีฉันให้คนของฉันนำกลับมาแล้วตอนนี้มันอยู่ในมือของฉันแล้ว ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว!"

เกิงเซียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า: “พี่สาว ขอบคุณนะครับ”

"ขอบคุณกับง่ายๆเลยอย่างงั้นหรอ!" เกิงโยฮวาพูดอย่างเย็นชา: " วันนี้นายก่อเรื่องวุ่นวายไว้กับฉัน! แต่กับพูดขอบคุณออกมาแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไรอย่างงี้นี้นะ!"

เกิงเซียงไม่กล้าที่จะพูดอะไรกลับไปเขารู้ดีว่าตอนนี้เขากำลังโดนพี่สาวของเขาตำหนิอยู่ ! .