EP 717  เขาเป็นใครกันแน่!

EP 717  เขาเป็นใครกันแน่!

By loop

ณ โรงแรม.

ภายในสำนักงานของเจ้าของโรงแรม

ดงซูบินหยิบเอกสารสำคัญของชางดาจิน และมองมันอย่างชัยชนะ ชางดาจินและชายหนุ่มใส่สูทต่างก้มหน้า ดูเหมือนการกระทำครั้งนี้ของดงซูบินถึงกับทำให้ทั้งสองหน้าเสีย พวกเขาแปลกใจว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาหยิบเอกสารฉบับนั้นออกไปตอนไหน พวกเขาไม่ทันได้สังเกตเลยด้วยซ้ำ

“บัตรประจำตัวของฉันอยู่ในมือคุณได้ยังไง” ชางดาจินตะโกนโวยวายออกมา

"ก็ไม่รู้สินะ อาจจะบังเอิญมั่ง" ดงซูบิน ยักไหล่

“แกทำอะไรลงไปกันแน่!” ชายในชุดสูทชี้นิ้วมาที่ดงซูบินทันที

ชางดาจินเอื้อมมือออกไปและพูดว่า “ฉันจะขอพูดอีกครั้งเดียว! เอาคืนมาให้ฉันเดียวนี้”

ดงซูบินตะโกนใส่เขาและยิ้ม “พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ได้ มันน่ารำคาญจริงๆโวยวายอยู่ได้” เมื่อพลิกบัตรประจำตัวประชาชนไปมาและพิจารณาข้อมความในนั้น ดงซูบินเองก็หยิบมันมาพร้อมกับเอกสารสำคัญโชว์ไปข้างหน้าและโยนมันให้ ชางดาจินลงไปบนโต๊ะ "ฉันรู้แค่ว่านี่คือเอกสารที่ทำให้คุณกล้าพูดกับฉันแบบนั้นสินะ แต่ชางดาจิน  คุณอาจประเมินตัวเองสูงไปหน่อย กับสิ่งนี้ คุณทำตัวเป็นพวกนอกกฎหมายการกระทำเช่นนี้ล้อเล่นกับฉันหรือเปล่าฦ"

ชางดาจินรวบรวมเอกสารและมองไปที่ดงซูบิน “คิดว่ามันเป็นเอกสารปลอมอย่างงั้นเหรอ”

ดงซูบินกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า: "มันคงเป็นของปลอม อย่างน้อยก็จากสายตาฉัน"

"โอ้?" ชางดาจินยิ้ม “ถ้าอย่างงั้นก็ไม่มีอะไรที่จะต้องอธิบายแล้ว จริงๆแล้วคุณต้องการอะไรกันแน่”

ดงซูบินเริ่มมองด้วยสายตาจริงๆ “ตอนนี้มันก็สายไปแล้วล่ะในการเจรจา ฉันเองก็ไม่มั่นใจว่าตัวฉันที่โง่หรือตัวคุณที่โง่ เนี่ย ของพวกนี้สามารถเอาไปหลอกคนธรรมดาได้ แต่คิดว่าจะหลอกฉันได้อย่างงั้นหรอ” ดงซูบินชี้ไปที่เขา “ตอนที่ฉันเปิดดูบัตรประจำตัวของคุณและดูหมายเลขได้ สองสามตัวแรกคือหมายเลขพื้นที่ นี่คือหมายเลขที่ถูกต้อง แต่ดูเหมือนบัตรนี้จะถูกทำขึ้นมาทีหลังสินะ โอ้? โอ้ คุณไม่รู้จริงๆหรอว่าเลขสามศูนย์ศูนย์มันหมายถึง เป่ยเหอ หมายเลขของเมืองมันอยู่ในส่วนนี้ แต่แปลกที่เลขส่วนนั้นหายไป อีกทั้งทางกรมความมั่นคงแห่งชาติไม่มีหมายเลขพวกนี้ด้วย!”

เมื่อชางดาจิน ได้ยิน ดวงตาของเขาฉายแววสงสัย เขาเคยได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับตัวเลขพวกนี้ แต่ก็ไม่ละเอียดนัก และไม่ได้คาดหวังว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาจะรู้ลึกขนาดนี้

ดงซูบินกล่าวว่า: "ดูเหมือนการปลอมแปลงบัตรของทางราชการ อืมถ้าจำไม่ผิดคือผิดกฎหมายร้ายแรงไม่ใช่หรอ!"

ดงซูบินนั้นเคยทำงานสำนักความมั่นคงแห่งชาติมาก่อนอีกทั้งเคยเป็นรองผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงและความปลอดภัยของมณฑล(กรมตำรวจ) มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกที่เขาจะอธิบายที่ไปที่มาของตัวเลขเหล่านั้นได้

เมื่อพูดอย่างจริงจังแล้ว สำนักความมั่นคงแห่งชาติและระดับมณฑลเอง แบ่งออกเป็นสามประเภท หนึ่งคืองานธุรการที่ ดงซูบินเคยรับราชการที่นั้น ประการที่สองคือการมีส่วนร่วมในหน่วยข่าวกลง และประการที่สามเขาเองเป็นถึงรองผู้อำนวยการในแผนกความมั่นคงของมณฑลซึ่งเป็ฯผู้ให้ข้อมูลและจัดหาเงินทุนเพื่อความมั่นคงของชาติในสถานการณ์ปกติ ด้วยเงื่อนไขเหล่านี้ไม่น่าแปลกใจเท่าไรที่ดงซูบินจะรู้ลึกตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำในอีกทั้งยังรับทราบถึงเรื่องเส้นสายภายในที่มีสิทธิพิเศษให้กับคนนอกมาอยู่พอสมควรอย่างไรก็ตาม คนเหล่านั้นจะเลือกสร้างความสัมพันธ์กับส่วนงานในระดับพื้นที่เท่านั้น สาเหตุคือผู้บริหารสูงส่วนใหญ่ไม่เข้าใจงานในพื้นที่อีกทั้งเลือกที่จะไม่ลงพื้นที่ด้วยซ้ำ

ดงซูบินมองมาที่เขาและพูดว่า: "ไม่ต้องมามาอ่างเรื่องตำรวจ ทำให้ฉันตกใจ บัตรพวกนี้ถ้าคุณนำไปใช้ที่อื่นมันก็ไม่สามารถระบุตัวตนได้ชัดเจน! อีกทั้งการที่เลือกจะขู่ฉัน ฉันคิดว่าคุณเองน่าจะคิดผิด!"

ชางดาจินถึงกับอึ้งและกล่าวว่า "คุณเป็นใครกันแน่?"

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้” ดงซูบินกล่าวว่า: "วันนี้ที่ฉันมาหาคุณที่นี้  ฉันอยากจะพบคุณและพูดคุยกับคุณดี คุณเองมีความสัมพันธ์กับทางสำนักความมั่นคง คุณเองอาจมีเอกสารอนุญาตในการติดตั้งกล้องอย่างถูกฎหมายหรือไม่ถูกกฎหมายฉันไม่สนใจ แต่ถ้าคุณเอาวิดีโอที่บันทึกไปใช้ประโยชน์ส่วนตัว  ฉันเองคงจะยอมไม่ได้ ที่ฉันพูดไปน่าจะชัดเจนนะ ดังนั้นฉันขอตรวจดูวิดีโอที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ และช่วยอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย?”

ชาดาจินถึงกับมึนงงและกล่าวขึ้นมาทันีท : วิดีโอ วิดีโออะไร

ดงซูบินเริ่มโมโหขึ้นมา “ฉันมีความอดทนจำกัด ถ้ายังจะปากแข็ง ฉันเองก็คงไม่ต้องพูดอะไรต่อ แต่ฉันแนะนำให้คุณคิดเรื่องนี้ให้ดี...”

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ชางดาจินหยิบขึ้นมา "อยู่ที่สำนักงานของผมขึ้นมาได้เลย"

เมื่อชายสูทมองดู เขารู้ว่าคนจากสำนักงานตำรวจท้องที่มาถึงแล้ว

ชางดาจินมองดงซูบิน และเมื่อฟังจะประโยคที่เขาอธิบายไปแล้ว ชายหนุ่มผู้นี้ไม่น่าจะใช้บุคคลธรรมดาแต่ชางดาจินเองก็ขี้เกียจจะซักไซ้ เขาควรมอบเรื่องนี้ให้ทางตำรวจจัดการเพราะวันนี้ชายหนุ่มคนนี้ได้จัดการคนของเขาไปมากมาย อีกทั้งยังบุกเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกตั้งหาก และชางดาจินก็ทนกับพฤติกรรมพวกนี้ไมได้อีกต่อไป เพราะทุกคนในเมืองนี้ต่างเกรงใจเขามาก และชางดาจินเองก็ไม่เคยก้มหัวให้ใคร

ดงซูบินเองก็ไม่รอช้า “คุณเจ้าของโรงแรม ฉันพูดซ้ำไปแล้วคุณไม่ได้ยินหรือยังไง”

ชางดาจินกล่าวว่า "เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้เราควรให้ตำรวจเป็นคนจัดกัน ฉันเองก็ไม่รู้จะบอกยังไง ไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงวิดีโออะไร ฉันรู้แค่ว่าคุณทำร้าย รปภ. และขโมยเอกสารสำคัญของฉันนั้นร่วมถึงบัตรประชาชนด้วย อีกทั้งพยายามกล่าวหาเอกสารของฉัน มารอดูผลที่ตามมา...“ทุกอย่างที่คุณทำมันชัดเจนว่าเป็นความผิด!”

ไอ้แก่นี้!

ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว?

ฉันจะไม่รออีกต่อไป! ดงซูบินพยักหน้า “มีคนมาเหรอ”

"พูดว่าอะไรนะ?" ชางดาจินยิ้มเยาะเย้ย

ดงซูบินไม่ได้พูดอะไร เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรศัพท์มือถือของเสี่ยวหยางหัวหน้าเก่าและแม่ทูนหัวของเขา เสียงรับโทรศัพท์ดังขึ้น

“ซูบิน?” เสี่ยวหยางยิ้มอย่างอบอุ่น "เกิดอะไรขึ้น?"

ดงซูบินยื่นคุยโทรศัพท์ต่อหน้าชางดาจินและพูดว่า: "พี่สาวหยาง คุณพอรู้จักใครบางที่เฉินไห่ ทางฝั่งทะเลจีนตะวันออกหรือไม่ครับ"

“โรงแรมเฉิงไห่ ดูเหมือนว่า ผู้กำกับหวู่จะเป็นลูกน้องเก่าฉัน เกิดอะไรขึ้น?”

“ผมอยู่ที่นี่ พอดีผมมีปัญหากับคนในโรงแรมนิดหน่อย แต่ผมจัดการคนเหล่าด้วยตัวคนเดียวได้ ถ้าไม่เป็นการรบกวนช่วยโทรบอกผู้กำกับหวู่ให้นำคนของเขากลับไปจะได้ไหมครับ”

“ซูบินเด็กน้อย มันคงจะยากจริงๆที่นายจะเว้นว่างการไปขัดแย้งกับคนอื่น”

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดเลยครับ...”

“โอเค ฉันเข้าใจสิ่งที่นายขอแล้ว”

“ขอบคุณครับหัวหน้าเสี่ยวหยาง”

“ไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนั้นหรอก โอเค ฉันจะจัดการให้”

เมื่อดงซูบินวางสาย เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาและนั่งลงที่เก้าอี้ทันทีและรออย่างเงียบ ๆ

ชางดาจินและคนในชุดสูทได้ยินบนสนทนาในโทรศัพท์ และพวกเขาไม่รู้ว่าใครอยู่ในสาย แค่คิดว่าน้ำเสียงของ ดงซูบินนั้นดูน่าเกรงขามและพูดถึงการให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเดินทางกลับไปด้วย? ไอ้เด็กนี้มันคิดว่ามันเป็นใคร! สำนักงานตำรวจเป็นลูกน้องของคุณหรือยัยไง? สามารถสั่งได้เลยอย่างงั้นหรอ? คุณคือใครกัน?

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ผ่านไปสักพัก โทรศัพท์ของพนักงานโรงแรมก็โทรขึ้นมาที่สำนักงานของชางดาจิน

ชางดาจินขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็ได้ยินคำที่เขาไม่อยากเชื่อ “ว่าอย่างไร ตำรวจกลับไปหมดแล้วอย่างงั้นหรอ!?”

ชายในชุดสูทในห้องก็กระพริบตา!

เหงื่อเย็นเยียบออกมาจากด้านหลังของชางดาจิน และดูเหมือนเขาจะไปเจอปัญหาก้อนโตเข้าไปแล้ว ตอนนั้นเองที่เขารู้ว่าเขาได้พบกับคนที่เขาไม่สามารถจะไปมีปัญหาด้วยได้! !