EP 711 อนุมตินโยบาย!

EP 711 อนุมตินโยบาย!

By loop

ในช่วงสายของวัน

ท้องฟ้าที่แสนสดใส แสงพระอาทิตย์สอดส่องลงมา

ภายในห้องนอนของเกิงโยฮวา, ดงซูบินมองไปที่นาฬิกา เมื่อรู้สึกว่าใกล้จะถึงเวลาที่เขาจะต้องตื่นแล้ว เขาก็ลุกจากเตียง เขาก่อนที่จะสวมร้องเท้าแตะและเดินไปที่เตียงอีกฝั่ง เขาเอื้อมมือไปลูปหัวเกิงโยฮวาที่ยังคงนอนคลุมตัวอยู่ในผ้าห่ม โดยห่อเท้าอันเรียบเนียนของเธอไว้ใต้ผ้าห่มผืนบาง ตอนนี้ใบหน้าของเกิงโยฮวาดูเหนื่อยเอามากๆ เหงื่อนของเธอนั้นท่วมไปทั่วร่างกาย เกิงโยฮวานอนด้วยอาการเหนื่อยอ่อน และดูหมดแรงอยู่ตลอดเวลา

“คุณนอนเถอะ ผมจะไปแล้ว” ดงซูบินกระซิบที่ข้างหูของเธอ

คิ้วของเกิงโยฮวาขยับเล็กน้อย เธอเปิดตาและมองไปที่ดงซูบิน

ดงซูบินอธิบายว่า: "ได้เวลาที่เหมาะสมแล้ว ดูเหมือนพ่อแม่ของคุณจะโทรหาคุณด้วยขณะที่คุณหลับอยู่ ...ผมไม่ได้รับมัน"

เมื่อเธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์เกิงโยฮวาก็กดโทรศัพท์ "แม่คะ หนูเอง... หนูทาจข้าวเช้าไปแล้ว ไม่ต้องรอ... อืม บายค่ะ" หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็วางโทรศัพท์ลง .

ดงซูบินถึงกับเหงื่อตก "ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าคุณจะนอนต่อสินะ และผมเองก็ไม่ต้องรีบกล

เกิงโยฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดิมว่า "ทำอาหารเช้าให้ฉันก่อน และค่อยไป!"

ดงซูบินเองก็รู้สึกดีใจที่เกิงโยฮวาอยากให้เขาทานอาหารเช้าให้กิน “อืม คุณอยากกินอะไรล่ะ”

“โจ๊ก พร้อมด้วยไข่ลวก!” คราวนี้ดูเหมือนเกิงโยฮวาจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนมกับดงซูบินขึ้นมาแล้ว

“ถ้าเช่นนั้น คุณไปนอนพักผ่อนก่อนเถอะ ผมจะไปอาบน้ำก่อน แล้วจะไปทำอาหารเช้าให้คุณทาน”

"...อืม" เกิงโยฮวาพลิกตัวไปแล้วนอนต่อ

ผ้านวมบางมากและบางกว่าผ้าเช็ดตัว มันปกคลุมอยู่บนเรือนร่างเปลือยเปล่าของเกิงโยฮวาทันใดนั้นมันก็กดส่วนโค้งที่สวยงาม ส่วนโค้งของก้นที่สวยงาม หน้าอกโค้งของเอวและเส้นของขาก็ถูกพิมพ์ออกมา บนผ้านวมบาง ดูเหมือนงานศิลปะที่สวยที่สุดงานหนึ่งของโลก ดังนั้นดงซูบินจึงอดไม่ได้ที่จะมองดูสองสามครั้ง จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากห้องและเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับปิดประตู

ภายในห้องน้ำ.

ดงซูบิน โทรไปที่โทรศัพท์ไปที่สำนักงานเขตกวางหมิงง “สวัสดี ฉันซูบินเอง ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ ฉันอาจจะไปสายนิดหน่อย ถ้ามีอะไรเร่งด่วนโทรหาฉัน”

โจวหยินหยูที่ปลายสายอีกด้านยิ้ม: "เอาล่ะ รับทราบค่ะ"

“คงไม่มีอะไรผิดปกติกับการประชาสัมพันธ์การป้องกันแผ่นดินไหวใช่ไหม?”

“ตอนนี้เรายังดำเนินการตามปกติ แต่ติดที่ว่าเงินไม่พอ ดูเหมือนว่างบประมาณของเขตเรา นี่มัน...”

"เรื่องนั้นวางใจได้" ดงซูบินกล่าวว่า "ฉันได้รายงานเรื่องนี้ไปกับทางมณฑลแล้ว ทางนั้นสัญญาว่าจะให้เงิน 1.5 ล้านหยวนแก่เรา เราจะได้เงินก่อนพรุ่งนี้   มันเป็นความรับผิดชอบของฉันที่จะต้องหางบประมาณพวกนั้นมา นอกเหนือจากนำเงินมาอุดช่องโหว่เรื่องการประชาสัมพันธ์ มันยังสามารถใช้ในการเตรียมเต๊นท์ อาหารแห่ง และอุปกรณ์ฉุกเฉินอื่นๆ เราจะต้องเตพรียมความพร้อมการรับมือแผ่นดินไหวหลังจากนี้ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ควรเตรียมพร้อมไว้ก่อน ซึ่งก่อนหน้านี้ทางเขตของเราคลาดแคลนของเหล่านี้ก่อนที่ฉันจะได้รายงานเขตไป... เอาล่ะ เข้าใจที่ฉันอธิบายไหม”

แสดงว่าทางมณฑลอนุมัติแล้วสินะ ?

เมื่อโจวหยินหยูได้ยิน เธอก็รู้สึกถึงแสงสว่างที่พาดผ่านมายังเขตกวางหมิง

แน่นอว่าทางมณฑลมักจะพยายามหาทางเลี่ยงที่ให้งบประมาณเพิ่มให้เขต? แล้วเลขาซูบินทำยังไงถึงได้งบประมาณเหล่านั้นมา? อีกทั้งมันยังเป็นเงิน 1.5 ล้านหยวน? ถึงแม้อาจจไม่ได้ตามเป้ามายที่ตั้งธงไว้แต่แรก แต่มันก้ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ!

โจวหยินหยูล่าวทันที: "ฉันเข้าใจแล้ว โปรดวางใจฉันได้เลยค่ะท่านเลขาซูบิน"

“อืม อย่าหักโหมไปล่ะผู้อำนวยการโจว”

หลังจากวางสายดงซูบินก็เริ่มอาบน้ำสบาย ๆ และเปิดฝักบัว เมื่อคืนตัวเขาเต็มไปด้วยเหงื่อนและรู้สึกว่ามันจะสกปรกเอามากๆ

หลังจากนั้น 20 นาที

ดงซูบินปิดฟักบัวเมื่ออาบมันเสร็จ

ในเวลานี้ จู่ๆ ประตูห้องน้ำก็ถูกเคาะมันเป็นเสียงเคาะจากด้านนอกดังมาก

“โยฮวา?” ดงซูบิน ถาม

"ยังไม่เสร็จ?" เป็นเสียงของเกิงโยฮวา

“ใกล้แล้วล่ะ มีอะไรหรือเปล่า”

“อย่างแรก... คุณไม่มีผ้าเช็ดตัว!”

“อ๋อผมเข้าใจแล้ว ผมอาจจะต้องขอใช้ผ้าเช็ดตัวของคุณด้วย”

ข้างนอกไม่มีเสียงตอบกลับมา

“โยฮวา?” ดงซูบินกระพริบตา “มันจะเป็นอะไรไหม”

"……แล้วแต่คุณเลย!"

“คุณรังเกียจผมหรือเปล่า”

“ตามที่ฉันบอก! ไม่ต้องพูดอะไรให้มากมายกว่านี้แล้ว”

"ดีเลย." ดงซูบินเองรู้ดีว่าเกิงโยฮวานั้นพูดไม่เก่งเท่าไร

หลังจากใช้ผ้าขนหนูของเกิงโยฮวา ดงซูบินเขาก็เช็ดร่างกายของเขา  สวมเสื้อผ้าและใช้แปรงสีฟันสีแดงของนายกเทศมนตรีโยฮวา เขาบีบยาสีฟันเข้าปากและเปิดประตูขณะแปรงฟัน คลุมเครือและไม่ชัดเจน: "เอาล่ะ เอาล่ะ"

ทันทีที่ประตูเปิดออกเกิงโยฮวาก็จ้องไปที่แปรงสีฟันในปากของดงซูบินด้วยสายตาที่เย็นชา

ใบหน้าของ ดงซูบินตกตะลึงกับสายตาที่เกิงโยฮวามองเขา "มีอะไรหรือเปล่า?"

ดงซูบินและเกิงโยฮวาจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเธอก็เดินเข้ามาในห้องน้ำ ขาของเธอกระตุกและเกร็งเล็กน้อย

ดงซูบินตะลึงและรีบบ้วนปากในทันที “ขายังไม่หายเหรอ ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

เกิงโยฮวาทำเป็นไม่สนใจเขา เธอยืนอยู่ในห้องน้ำใต้หัวฝักบัวและมองไปยังดงซูบิน

“ถ้าไม่ไหวยังไงคุณบอกผมได้เลยนะ เดียวหลังจากนี้ผมจะไปทานอาหารเช้าให้คุณทานเอง” ดงซูบินออกไปและปิดประตูห้องน้ำ

แน่นอนว่าเกิงโยฮวานั้นใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเหมือนเช่นทุกที

ในไม่ช้า ที่โต๊ะอาหารเช้า ก็มีโจ๊ก และไข่ลวกตามที่เกิงโยฮวาบอกเขาก่อนหน้านี้

“รสชาติเป็นยังไงบ้าง” ดงซูบินถามเกี่ยวกับรสชาติอาหารที่เขาทำให้เกิงโยฮวาทาน

เกิงโยฮวาวางตะเกียบหลังจากทานเสร็จ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า: "ไม่เป็นไร? ไข่ลวกน่าจะโอเคใช่ไหม แต่ถ้าคุณต้องการที่ทานมันทุกวันผมสามารถทำให้คุณทานได้ตลอดเลยนะ"

เกิงโยฮวาก็ยังทำเป็นไม่สนใจก่อนที่จะพูดว่า: "เปิดทีวี"

"...ช่องไหน"

"ข่าว."

ดงซูบินรู้ว่าเธอไม่สะดวกที่จะเดินในตอนนี้ดูเหมือนอาการเกร็งของเธอจะยังไม่หายดี "เพิ่มเสียงขึ้นอีกหน่อย"

"ประมาณนี้ได้ไหม"

"ได้."

เกิงโยฮวาจ้องที่หน้าจอทีวีขณะรับประทานอาหาร

ดงซูบินมองมาที่เธอและพูดว่า: "โยฮวา ทางสำนักงานเขตกวางหมิงได้ทำงานมาสองสามวันแล้วเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการซ้อมแผ่นดินไหว มันคือการจัดการกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด คุณสามารถทำให้มณฑลมาสนับสนุนการดำเนินงานอของเราได้ไหม"

เกิงโยฮวส่ายหน้าขึ้นมาทัน “ฉันไม่คิดจะยุ่งเรื่องพวกนั้นเลย”

“เมื่อวานก็พูดไปไม่ใช่เหรอ คุณยังสัญญาว่าจะให้การสนับสนุนนโยบายแก่เราด้วย” ดงซูบิน รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมีการพัฒนา ดังนั้นเขาจึงพูดว่า: "ผมขอให้คุณครั้งเดียวใช่ไหม แค่มองหน้าผมหน่อย หลังจากนี้ผมจะไม่พูดถึงมันอีกแล้วถ้าได้ตามคำขอ”

เกิงโยฮวาไม่พูดอะไรออกมา

“โยฮวา?”

“นายกเทศมนตรีโยฮวา?”

"เกิงโยฮวา?"

“สรุปว่าได้ไหม?”

เกิงโยฮวาพูดอย่างสงบ: "ตามที่พูดไปเมื่อวานนั้นแหละ!"

อะไรนะฟังไม่ผิดใช่ไหม?ทางมณฑลจะสนับสนุนจริงๆ?

ดงซูบินพอใจกับประโยคนี้ เขาจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก และทั้งคู่ก็ทานอาหารเช้าด้วยกัน การซ้อมแผ่นดินไหวนี้เป็นแผนที่สำคัญมากสำหรับดงซูบินที่ต้องทำต่อไป เขาจะใช้การฝึกซ้อมครั้งนี้เพื่อนำประชาชนอยู่อาศัยบางส่วนในอาคารที่พักอาศัยที่ถล่มลงมาไปยังที่ปลอดภัยในขณะที่เกิดเหตุแผ่นดินไหวขึ้นมาจริงๆ