EP 627 เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่!

EP 627 เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่!

By loop

ภายนอกห้องเรียน

ชั้นสองทางเดิน

ตอนนี้หวางจือหลงตื่นตากับความจริงที่ว่าลูกสาวของเขาถูกทำร้าย ผู้อำนวยการโรงเรียนเองถูกหวางจือหลงระเบิดอารมณ์ใส่ และ เฉียนตง ก็ถอนกำลังตำรวจหลายคนออกไปเช่นกัน

“ผู้อำนวยการหวางได้รายงานเรื่องไปยังสำนักแล้ว ไปกันเถอะ” เฉียนตงกล่าวกับลูกน้องของเขา

เหล่าตำรวจตกตะลึงเช่นกัน "ตอนนี้เขากำลังรายงานเรื่องนี้ไปที่สำนักงานตำรวจอย่างงั้นหรอ"

"ถึงแม้พวกเขาจะสามารถจัดการเรื่องตรงหน้าได้แต่ก็ไม่ใช่การการันตีว่าผู้อำนวยการซูบินจะหยุดเอาเรื่อง หวางถิงถิง นั้นก็หมายถึงว่าดงซูบินยืนยันว่าทางโรงเรียนต้องไล่เธอออกสินะ? ซึ่งเขาคงไม่ต้องการให้หวางถิงถิงเป็นนักเรียนของที่นี้ต่อไปอย่างแน่นอน”

ในความเป็นจริงมันไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับพวกเขาที่จะลงโทษหวางถิงถิง แต่หลังจากได้ยินทัศนคติของหวางจือหลงทำให้หลายคนก็ยังสับสนอยู่บ้างเล็กน้อย

เฉียนตงเองก็คิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไร ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ผู้อำนวยการของโรงเรียน อันที่จริง พวกเขาสองคนรู้จักกันมานานแล้ว “คุณว่าผู้อำนวยการหวางจริงๆ ไม่เข้าใจเรื่องนี้จริงๆหรอ”

ผู้อำนวยการโรงเรียนได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น “ผมเองก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้ บางทีอาจมีบางเรื่องที่พวกเราไม่เข้าใจก็ได้”

เฉียนตงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป

คิดว่าดงซูบินคือใครกัน? ในมณฑลหยานไท่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ไม่รู้จักเขา  แต่ก็ไม่น่าแปลกในนี้เป็นครั้งแรกที่หวางจือหลงรู้จักกับดงซูบิน เพราะดงซูบินถูกย้ายไปอยู่ในเมืองแล้วในตอนนั้น เป็นเรื่องปกติหวางจือหลงจะไม่รู้จักเขา แต่ถ้าหวางจือหลงได้รู้จักับดงซูบินจริงเขาคงจะต้องเสียใจสิ่งที่เขาทำไปแน่นอน แน่นอนว่าทั้งสองคนรู้ดีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง และแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ เพราะนี้คือความขัดแย้งของพวกตำแหน่งสูง เฉียนตงและผู้อำนวยการโรงเรียนรู้ดีว่าสิ่งที่พวกเขาทำได้คือการอยู่เงียบๆ ปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไป พวกเขารู้ดีว่า หวางจือหลงเองจะไม่ยอมเรื่องนี้อย่างแน่นอน สิ่งที่น่าติดตามต่อไปก็คือจะเป็นอย่างไรถ้าหวางจือหลงถูกดงซูบินจัดการ? ดังนั้นผู้อำนวยการโรงเรียน คลิกลิ้นและไม่พูดอะไรอีก ถ้าผู้อำนวยการหวางทำอะไรโง่ๆลงไป สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเขาคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เขาไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หวางจือหลงเองก็รู้สึกได้ว่าเรื่องนี้คงไม่จบลงง่ายๆอย่างแน่นนอน

ถึงแม้ว่าการทำร้ายร่างกายครูและนักเรียนที่ดงซูบินทำลงไปจะไม่เหมาะสมเท่าไรก็ตาม แต่อย่างน้อยก็มีเหตุผลอยู่บ้าง หวางถิงถิงและแก๊งค์ของเธอ แกล้ง หยูเซียวเซียวเกินขอบเขต พวกเธอยังวางวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตเพื่อให้ผู้อื่นเห็น และการกระทำนั้นรุนแรงมากเกินไป บทลงโทษให้ไล่ออกนั้นถือว่ายังน้อยเกินด้วยซ้ำ แต่ผู้อำนวยการซูบินเองก็ได้ให้ข้อเสนอที่เบาลงแล้ว และขอเพียงพวกเธอขอโทษและดำเนินการกักขังเพื่อคุมประพฤติ แต่ด้วยด้วยอำนาจของหวางจือหลงใน อนาคตมันง่ายที่จะเพิกถอนการลงโทษทางวินัยนี้ แค่การยอมเสียหน้านิดหน่อย ใครกันจะยอมให้ลูกสาวเป็นคนร้ายจริงไหม? นอกจากนี้เรื่องค่ารักษาพยาบาลก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น

ตราบใดที่แต่ละคนยอมก้าว ปัญหาจะได้รับการแก้ไข

ซึ่งหวางจือหลงไม่ยอมเรื่องนี้อย่างแน่นอน! นอกจากนี้เขาดันกลับเลือกที่จะไปแจ้งความที่สำนักงานตำรวจ!

เขาเองไม่เพียงแต่ไม่ยอมให้ลูกสาวขอโทษ เขาไม่ยอมให้ใครมาลงโทษลูกสาวของเขาเลย และยังพูดอีกว่าหยูเซียวเซียวเป็นคนเริ่มก่อเรื่องก่อนทั้งๆที่ดูวีดีโอแล้ว แสดงว่าคุณต้องการเปิดศึกกับดงซูบินจริงๆสินะ? นี่มันมากเกินไปแล้ว คิดว่าการแกล้งของลูกสาวคุณมันเบาขนาดนั้นเลยหรอ? อย่าพูดว่าคุณหวางจือหลงไม่ได้ดำรงตำแหน่งมาหลายวันแล้ว แม้ว่าเซียงดาวเลขาธิการพรรคเขตจะคิดมากกับดงซูบิน เลขาธิการเซียง ก็ต้องคิดดู คุณหวางจือหลงมีอำนาจพอกับเลขาธิการเซียงหรือไม่? ไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่? คุณไม่รู้หรือว่าพฤติกรรมของลูกสาวคุณแย่แค่ไหน?

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วเฉียนตงรู้สึกว่าหวางจือหลง อาจไม่รู้ว่าดงซูบินเป็นใคร หรือเขาตาแดงจริงๆ ที่ลูกสาวของเขาถูกทำร้าย  คิดว่าการที่ผู้นำระดับสูงถูกย้ายไปแล้ว เขาจะไม่เหลืออำนาจที่นี้เลยหรือยังไงกัน?

แน่นอนสำหรับคนอื่นอาจเป็นเช่นนั้น  แต่นั้นไม่ใช่สำหรับดงซูบิน?

เฉียนตง ไม่สนใจ เนื่องจากหวางจือหลงเลือกที่จะวิ่งเข้าไปความตายเอง แน่นอนไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้

ไม่นานหลังจากเรื่องที่โรงเรียนผ่านไป.

ห้องพยาบาล

คำขาดของหวางจือหลงไปถึงหูของดงซูบิน มันทำให้ดงซูบิน ตกใจและทำให้ดงซูบินโกรธมาก  ดีที่หวางจือหลงยังไว้หน้าของเลขาธิการดวนอยู่บาง เลขาธิการดวนพยายามแก้ปัญหาโดยเร็วที่สุด ? ไม่ได้วางแผนที่จะทำให้ลูกสาวของคุณขอโทษ? ไม่คิดจะลงโทษลูกสาวเหรอ? ตรงกันข้ามกับบอกว่าเซียวเซียวเป็นคนเริ่มก่อน? อีกทั้งยังจะเอาเรื่องเธออีก?

เลิกบ้าได้แล้ว!

เรื่องนี้มันน่าไม่อายจริงๆ! คิดว่าตัวเองยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไหม? ?

ตอนนี้ภายในใจของดงซูบินนั้นเดือดดานเอามากๆ และเขาก็อ่านจากอารมณ์ของหวางจือหลง นี้เคยชินกับการกดขี่ผู้อื่นมาก่อนดังนั้นเขาจึงหยิ่งเพราะเขาเป็นผู้อำนวยการสำนักการศึกษา? ตกลง! คุณนี้เก่งจริงๆ! แต่คิดหรอว่าคนของคุณจะช่วยอะไรคุณได้ในสถานการณ์เช่นนี้? ถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ในหยานไท? คนพวกนั้นจะเอาอะไรมากดดันฉัน ? มีความสุขไปเถอะช่วงเวลานี้ ! ฉันโคตรอยากดูเลยใครจะบดขยี้ใครได้!

“คุณลุงพอเถอะค่ะ เราลืมเรื่องนี้ไปเถอะ” หยูเซียวเซียวเม้มปาก

ดงซูบินจับผมของเธอ "ลืมมันไปหรอ คงจะไม่ได้หรอก!"

ดงซูบินรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาดวนเซินกัง"สวัสดีครับ เลขาดวนไม่ใช่ว่าผมจะไม่ให้หน้าเธอ ตอนนี้ผู้อำนวยการ หวางเขาพยายามกร่างเอามากๆ ผมเองก็ยื่นขอเสนอไปให้เขาแล้ว คือการให้ลูกของเขาขอโทษหยูเซียวเซียว ผมก็จะไม่เอาเรื่อง แต่เขากลับไม่เห็นด้วย เขายังบอกด้วยว่าลูกสาวของเขาเองทำร้ายหยูเซียวเซียวมันต้องเหตุผล ทั้งๆที่หยูเซียวเซียวถูกทำร้ายและถูกประจาน ไม่ใช่เรื่องเหลวไหล คิดว่าผมทนกับเรื่องนี้ได้อย่างงั้นหรอ”

ใครก็ตามที่มีสายตาที่ฉลาดสามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นดวนเซินกังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินมันหวางจือหลงกำลังทำอะไร!

“เข้าใจแล้ว” ดวนเซินกังไม่ชักชวนเขาอีก

หลังจากวางสายที่นี่ ดงซูบินก็โทรอีกสองสามสายในทันที

ในฐานะผู้อำนวยการสำนักการศึกษา เขาเห็นแต่ประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น ? อีกทั้งพยายามเข้าข้างลูกสาวทั้งๆที่ลูกสาวของเขาผิด?

ถ้าอย่างนั้นดงซูบินจะดูแลเรื่องสำนักการศึกษาให้คุณเอง!

หลังจากวางสายดงซูบินดึงหยูเซียวเซียวออกจากห้องพยาบาล "ไปเถอะ ได้เวลากินข้าวแล้ว" ใน

ทางเดิน เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนจากสำนักงานตำรวจได้ขึ้นไปชั้นบนแล้วด้วยใบหน้าที่ดูไม่ดีนัก ใบหน้า ตำรวจ เจ้าหน้าที่ทุกคนนิ่งเฉย ไม่อยากมา ไม่อยากมาจริง ๆ แต่ตอนนี้มีคนแจ้งความแล้ว แจ้งความว่าเป็นเหตุทำร้ายร่างกาย มีอีกทั้งคนแจ้งยังเป็นถึงผู้บริหารมณฑลอีกด้วย ถ้าไม่มา .

“ผู้อำนวยซูบิน” หัวหน้าตำรวจถอนหายใจ: “ผมอยากสอบสวนอะไรบางอย่างกับคุณ

ดงซูบิน ไม่ได้พูด และส่งพวกเขาโดยจับมือของหยูเซียวเซียวและเดินลงบันไดไปจนสุดทางโดยไม่มีเจตนาที่จะถูกสอบสวน

เจ้าหน้าที่ตำรวจมองหน้ากันอย่างตกตะลึง

แต่ด้วยคนจำนวนมากที่มีอยู่ ไม่มีใครกล้าบังคับดงซูบิน

ฉายาพระเจ้าของเขาดังสนั่น นั้นร่วมถึงอิทธิพลของดงซูบินนั้นไม่ธรรมดาสำหรับสำนักงานตำรวจที่นี่ด้วย แล้วใครกันจะกล้าเข้าจับกุมเขา? บังคับสอบปากคำ? พูดตามตรง เจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านี้ไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงมองดู ดงซูบินเดินห่างไกลๆไปเนรื่อยๆ

ฉากนี้เห็นโดยหวางจือหลงซึ่งเพิ่งเดินออกจากสำนักงาน เขาโมโหจนไม่รู้จะโมโหอย่างไรแล้ว เขากำลังจะดุเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าไม่ทำอะไรเลย แต่จู่ๆ ก็หยุด และเขาก็สูดลมหายใจเข้าในใจ

มันไม่ถูกต้อง.

มีอะไรผิดปกติ!

ตอนนี้หวางจือหลงได้ตระหนักถึงท่าทีที่ละเอียดอ่อนของผู้อื่นที่มีต่อดงซูบินในเวลาต่อมา

อย่างไรก็ตาม มันก็สายเกินไปแล้ว