EP 621 รู้ไหม พ่อของฉันเป็นใคร!

EP 621 รู้ไหม พ่อของฉันเป็นใคร!

By loop

ในช่วงเช้า.

โรงเรียนมัธยมหยานไท

ดงซูบินดึงแขนหยูเซียวเซียวเข้าไปในอาคารสอนด้วยความโมโห

ครูคณิตศาสตร์ถือแฟ้มเดินเข้ามาและขมวดคิ้วทันนี้ เมื่อเธอเดินผ่านมาเธอคิดว่าดูเหมือนจะเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นมาแล้วหันกลับมามองสองสามครั้งก่อนจะจากไปแน่นอนว่าแม่ของดงซูบินเองเคยทำงานที่นี่ แต่ดงซูบินไม่เคยมาที่ทำงานของแม่ของเขาเลยอย่างมากที่สุด ดงซูบินก็มารับแม่ของเขาที่หน้าประตูโรงเรียนเพียงเท่านั้น และทุกที่หยูเซียวเซียวเองก็จะมีหยูเซียวเซียวมารับหลังเลิกเรียน ดังนั้จึงมีคนจำนวนไม่มากนักที่รู้จักกับดงซูบิน

บริเวณ บันได.

ดงซูบินถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง "ชั้นหนึ่งหรือชั้นสอง?"

"บนชั้นสอง" หยูเซียวเซียวเธอร้องไห้จนจมูกบวม อีกทั้งกลัวจนตัวสั่นแต่ดงซูบินก็จับมือของเธอไม่ปล่อย เธอเองรู้ดีว่านี้เป็นเวลาเรียนแต่เธอก็ปฏิเสธดงซูบินไม่ได้

“พวกนั้นยังเรียนอยู่ใช่ไหม”

“พวกเขาน่าจะยังเรียนอยู่นะคะ”

“ถ้าอย่างงั้นไปกันเถอะ!” ดงซูบินก้าวขึ้นอาคารไปในทันที

หยูเซียวเซียวเองก็เดินติดตามอย่างใกล้ชิด สีหน้าก็เธอก็ยังแสดงถึงความกลัวอยู่บาง

บนชั้นสอง.

ห้องเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง

ชายวัยสามสิบกำลังพูดภาษาจีนอยู่บนแท่นอยู่ ดูเหมือนเขาจะเป็นครูประจำชั้นเรียนของห้องนี้" จริงๆ แล้ว บทความเหล่านี้มาจากชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 แต่หนังสือเล่มนี้ยังไม่มีการ ตีพิมพ์ออกมายังเก็บไว้พิจารณา นี่ก็เป็นการเตรียมตัวก่อนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ล่วงหน้าและเข้าสู่ช่วงการทบทวน ต้องฟังให้ดีและอย่าทำธุรกิจเล็กๆ นะครับ งั้นผม จะยังคงพูดถึงข้อความนี้ต่อไป ในช่วงราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง…”

ปาน กุ้ยเหรินผลิกหนังสือไปมาและนักเรียนส่วนใหญ่ก็ตั้งใจฟังเอามากๆ แต่มีเพียงหวางถิงถิงเท่านั้นเธอดูไม่สนใจกับบทเรียนนี้เลย

"เหล่ยจือทั้งสองคนกำลังทำอะไรอยู่?” หวางถิงถิง ถามด้วยเสียงต่ำ

“ดูคลิปนี้แล้ว คือเด็กที่เราทำร้ายตอนช่วงเช้า” เหล่ยจือยังคงยิ้ม

เสี่ยวฟางพูดขัดจังหวะและพูดว่า: "ฉันโพสต์วิดีโอบนอินเทอร์เน็ตมีคนคลิกเข้ามาดูเยอะแยะเลย"

"เธอไปโพสต์ไว้ที่ไหน" หวางถิงถิงดูสนใจ "ฉันอยากรู้!"

เสี่ยวฟางกล่าว :, “โพสไปที่สำนักงานครูใหญ่ของเรา ฉันบอกว่าเขาว่า ถิงถิงต้องการตรวจสอบข้อมูลออนไลน์ และอาจารย์ใหญ่ของเราให้ยืมคอมพิวเตอร์โดยไม่พูดอะไรสักคำ”

หวางถิงถิง กล่าวว่า: “เธอเรียกชื่อฉันในวิดีโอ ทำไม ' ลบมันทิ้งเดียวนี้”

"เอ่อ ฉันลืมไป ไม่เป็นไรหรอก"

"มีคนชื่อถิงถิงมากมายในประเทศจีน" หวางถิงถิงคิดถึงเรื่องนั้นสักพักและดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ: " มันไม่เห็นหน้าฉัน  มันไม่เป็นอะไรหรอก"

"ดูนั่นสิ ดูสิหยูเซียวเซียวร้องไห้" ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันชอบมากต้องดูตั้งสองสามครั้งแนะ และคนอย่างแม่นั้นต้องโดนสั่งสอนส่ะบ้าง! “

“แม่นั้นหายไปไหนแล้ว นี้มันก็จะเที่ยงแล้วนะ” หวางถิงถิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูรำคาญเล็กน้อย: "เอางี้มาดูว่าใครตบหน้าแม่นั้นบ่อยกว่ากัน ในครั้งหน้า” อันที่จริงแล้วการที่หวางถิงถิงแกล้งหยูเซียวเซียวเพราะหยูเซียวเซียวนั้นมีใบหน้าที่น่ารักและสวยกว่าเธอมากเธอเลยอิจฉาและวางแผนที่จะแกล้งหยูเซียวเซียวอยู่แล้ว

“โอเค โอเค!”

“ไม่อย่างนั้น ให้โยนลูกบอลอีกครั้งหลังจากที่จับเธอแก้ผ้าแล้วเอาไหมมันดูสนุกกว่าเยอะ!”

" มันน่าสนใจ! “หวางถิงถิงก็หัวเราะอย่างเห็นด้วย” คราวนี้ฉันจะถ่ายวิดีโอไว้ด้วย!“ ”เปลื้องผ้าแม่นั้นและโพสต์ภาพออนไลน์! ดูสิว่าแม่นั้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน! โว้ย! “

ดูเหมือนเสียงของกลุ่มเด็กๆเริ่มดังขึ้นเล็กหน่อย ซึ่งเด็กคนอื่นๆเองที่กำลังฟังครูสอนอย่างตั้งใจแม่จะเป็นเพียงเสียงของคนกลุ่มเล็กๆ มันก็มีหลายคนได้ยินรวมถึงคุณครูที่อยู่หน้าห้องด้วย อย่างไรก็ตาม ทุกคน คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้มาสักพักแล้ว ตั้งแต่หวางถิงถิงย้ยามาที่นี้  เธอเอง เหล่นจือ และเสี่ยวฟานก็ตั้งตัวเป็นอัธพาล รังแกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น มีเรื่องกับครูทุกคน และไม่ยอมส่งการบ้าน ไม่มีใครกล้าที่จะมีปัญหากับเธอเลยสักคน บางคนก็นำเรื่องไปฟ้องอาจารย์ใหญ่แต่ก็ไม่มีคนสนใจเรื่องนี้เลย อีกทั้งหวางถิงถิงนั้นไม่กลัวใครในโรงเรียนนี้เลยด้วยซ้ำ

ในครั้งนี้ก็เช่นกันคุณครูประจำชั้นก็ทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเธอคุยกันกับเพื่อนของเธอ และครูก็ยังคงถือหนังสือเรียนและพูดคุยบนเวที พยายามปิดตาข้างหนึ่งปล่อยเรื่องนี้ไป

หวางถิงถิงนั้นเป็นลูกสาวของหวางจือหลงผู้อำนวยการคนใหม่ของสำนักงานการศึกษามณฑลหยานไท

ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้เรื่องนี้ สำนักการศึกษาดูแลโรงเรียน โรงเรียนรับผิดชอบครู และครูมีหน้าที่ดูแลนักเรียน ดังนั้น ภายใต้สายบังคับบัญชานี้  จึงทำให้หวางถิงถิงนั้นมีสิทธิ์พิเศษกว่าคนอื่นเพราะเธอนั้นเป็นลูกของผู้บริหารของมณฑล นักเรียนคนอื่นไม่กล้ายุ่งกับเธอ ครูเองก็ไม่อยากยุ่งกับเธอ หวางจือหลงเป็นถึงผู้อำนวยการคนใหม่ และไม่ม่ครูคนไหนกล้ามีปัญหากับเธอนั้นร่วมถึงผู้อำนวยการโรงเรียนด้วย

“นักเรียนคนอื่นทุกคนจดบันทึกอย่างจริงจัง” คุณครูก็เขียนบนกระดานดำ ตราบใดที่หวางถิงถิงยังอยู่ที่นี้ ตัวของครูเองก็ไม่มีสิทธิ์ด่าหรือว่ากล่าวตักเตือนแก๊งค์ของหวางถิงถิงได้

แต่ในขณะนี้ ประตูห้องเรียนถูกผลักเปิดจากด้านนอก!

ดูเหมือนจะถูกเตะ และเสียงก็ดังจนทุกคนในห้องเรียนตกใจ!

ดงซูบินยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าที่โมโหอย่างสุดขีดเขาจีบแขนของหยูเซียวเซียวไว้เดินเข้าไปในห้องเรียนแล้วกระแทกประตูลงบนพื้นด้วยมือขวาของเขา "ใคร?" ชี้ให้ลุงดู! "

หยูเซียวเซียวมองเข้าไปในห้องเรียนอย่างหงุดหงิดรีบก้มหน้าลงในที่สุดก็รวบรวมความกล้าที่จะยกศีรษะของเธอเหยียดมือของเธอกับตาสีแดงและชี้ไปที่คนสามคหวางถิงถิง, เหล่ยจือ และเสี่ยวฟางที่นั่งอยู่ในแถวกลาง. ตอนนี้ดงซูบินถึงกับลมออกหูของเขาและกระซิบ: "สามคนนั้นใช่ไหม “

คุณครูประจำชั้นถึงกับขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย คุณคิดจะทำอะไรกัน!”

ดงซูบินไม่สนใจสิ่งที่ครูพูดเลยด้วยซ้ำไ และชำเลืองมองไปที่ใบหน้าของนักเรียนทั้งสามคน!

“เธอมาจากชั้นเรียนไหน?” “ปาน กุ้ยเหรินมองหยูเซียวเซียวอย่างรำคาญแล้วพูดกับดงซูบิน!” คุณเป็นผู้ปกครองของนักเรียนคนนี้ใช่ไหม? ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ตอนนี้ผมกำลังสอนนักเรียนอยู่! "

ดงซูบิน มองเขาอย่างเย็นชา" "ให้ตายสิ! คุณเป็นครูภาษาอะไรกันทำไมปล่อยให้เด็กถูกทำร้ายเช่นนี้! นี้หรอคุณครู"

"นี้คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย มาตะโกนโวกเวกโวยวายอะไรที่นี้" ครูคนนั้นจ้องตาเขม็ง " ที่นี่คือโรงเรียน!”

เมื่อดงซูบินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็โกรธและยิ้ม: "โรงเรียน คุณยังกล้าเรียกที่นี้ว่าโรงเรียนอีกอย่างงั้นหรอ? ฉันส่งลูกของฉันมาเรียนที่นี้! เพื่อหาความรู้! ไม่ใช่ส่งมาเพื่อถูกทำร้าย! คุณเป็นใคร ครูประจำชั้นใน ชั้นประถมศึกษาปีที่สอง?คุณสั่งสอนเด็กยังไงกันแน่ อ่า นักเรียนของคุณรังแกลูกของฉัน! นี้คุณตาบอดหรือยังไงถึงไม่รู้ว่าลูกของฉันถูกทำร้ายเนี่ย!”

ดงซูบินเตะประตูเสียงดังทำให้นักเรียนทุกคนตกใจกับเสียงกรี๊ด!

ปาน กุ้ยเหริน ดูจะไม่แยแสกับสิ่งที่ดงซูบินพูดออกมาเลยสักนิด เพราะเขาเห็นผู้ปกครองนักเรียนที่ไร้เหตุผลมากมาย ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเพิ่งเห็นว่าคนที่หยูเซียวเซียวพูดถึงคือลูกสาวของผู้อำนวยการหวางจือหลง แน่นอนว่าเขาเองยิ่งไม่สนใจเรื่องนี้และยอมปล่อยเรื่องนี้ไป เขาชี้ไปที่ดงซูบินก่อนที่จะตะโกน: "ผมจะพูดอีกครั้ง! ออกไปเดี๋ยวนี้! นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาโชว์กร่างที่นี้!"

ไอ้หมอนี้ขนาดนักเรียนของคุณโดนทำร้ายขนาดนี้ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอีก ?

ถ้าเช่นนี้ฉันจะใช้ไม้แข็งแล้วกับเรื่องนี้แล้ว!

แน่นอนว่าเมื่อดงซูบินลั่นวาจาเช่นนี้สิ่งที่จะตามมาคือหายนะของคนๆนั้นอย่างแน่นอน ในตอนนี้ดูเหมือนครูคนนี้ยังไม่รู้จักเขา และไม่รู้ส่ะแล้วว่าดงซูบินนั้นร้ายกาจแค่ไหน ดงซูบินยกเท้าขึ้นและเตะไปข้างหน้าอย่างแรง ทุกคนตะลึงงัน เขาเตะเข้าไปที่ท้องของครูประจำชั้นแล้วทำให้ครูประจำชั้นกระแทกกับโพเดียม โพเดียมไม้ถึงกับพังในทันที และดงซูบินก็ทุบแผ่นหลังของครูประจำชั้น ตอนนี้ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง!

“อ๊ะ!”

“คุณ...!”

“ผั่ว! ผั่ว...!” เสียงกระแทกหลังได้ยินออกมาชัดเจน

ตอนนี้ทุกอย่างภายในห้องเรียนนั้นวุ่นวายไปหมด!

เหล่ยจือ และ เสี่ยวฟางก็มองหน้ากัน  หวางถิงถิงเธอก็ดูสับสนเล็กน้อยนี่ใครกัน?

หยูเซียวเซียวก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ตรงหน้าของเธอ  เธอไม่คิดว่าลุงของเธอจะทำร้ายครูคนนั้นเช่นนี้!

ครูประจำชั้นถึงกับกุมท้องของเขาและเกือบจะอาเจียนเนยและชี้ไปที่ ดงซูบินอย่างสั่น ๆ "แกทำร้ายฉัน"

ใครจะไปรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ ดงซูบิน ก้าวขึ้นด้วยการก้าวเท้าและเตะอีกครั้ง, "ถูกต้องแล้วฉันนี้แหละทำร้ายแก!"

ในที่สุดครูประจำชั้นก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขณะมือกุมไปที่ซี่โครงของเขา เขาเองเคยผ่านผู้ปกครองโมโหร้ายมาหลายคนแต่เขาไม่เคยเจอใครที่จะกล้าลงมือทำร้ายเขาเช่นนี้มาก่อน

อันที่จริง ดงซูบินมองเห็นเรื่องนี้ชัดเจนมาก การที่เด็กทำไม่ดี แต่คนที่อยู่ในฐานะครูกับทำตัวละเลยไม่สนใจ เช่นนี้มันถูกต้องแล้วหรอ? พฤติกรรมของหวางถิงงถิงที่โรงเรียนเป็นไปไม่ได้ที่จะมองไม่เห็น และเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ชัดเจนเลย แต่คุณจะจัดการกับมันอย่างไร? หากคุณเพิกเฉย แสดงว่าคุณจงใจที่สนับสนุนเธอ และกำลังช่วยแก๊งค์ที่ไปทำร้ายผู้อื่น! หวางถิงถิงและพวกจึงก่อเรื่องร้ายแรงมาถึงวันนี้! และแน่นอนว่ามันคือความรับผิดชอบของครูประจำชั้น! และสิ่งที่ฉันทำมันก็สมควรแล้วถูกไหม? การที่ครูปล่อยให้นักเรียนในการดูแลออกไปทำร้ายนักเรียนคนอื่นเพียงเพราะนักเรียนคนนั้นเป็นลูกของผู้อำนวยการที่เป็นผู้บังคัญบัญชาสิ่งนี้ถือว่าถูกต้องแล้วอย่างงั้นหรอ ? คุณมันน่าไม่อาย!

“คุณลุงค่ะ!” หยูเซียวเซียวดูกังวลและอยากจะร้องไห้อีกครั้ง

ดงซูบินลูบหัวของเธอ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว วันนี้ลุงของเธออยู่ที่นี้แล้ว! ต่อไปนี้จะไม่มีใครรังแกเธอได้อีก ! ปิดตาส่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหยูเซียวเซียวก็อบอุ่นมาก และดวงตาของเธอก็สงบลงโดยไม่กลัว

ปาน กุ้ยเหรินเขาถูกทำร้าย นักเรียนทุกคนลุกออกจากที่นั่งด้วยความตื่นตระหนกและก้าวออกไปข้างนอกห้อง

มีเพียงหวางถิงถิงเท่านั้นที่นั่งนิ่ง เธอหัวเราะเยาะหยูเซียวเซียว และพูดว่า: "โอ้นี้เธอถึงเรียกลุงให้มาช่วยเลยอย่างงั้นหรอ เธอนี้มันลูกแหง่ชะมัด!"

หยูเซียวเซียว ก้มศีรษะและกัดริมฝีปากของเธอ

ดงซูบินยิ้มออกมาทันทีเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น "เธอใช่ไหมที่เป็นคนทำร้ายหยูเซียวเซียว"

หวางถิงถิงกล่าวอย่างมั่นใจ: "ฉันเอง แล้วจะทำไม" เมื่อได้ยินเช่นนั้นดงซูบินพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาหวางถิงถิงอย่างช้าๆ

หวางถิงถิงแสดงสีหน้าเย็นชาออกมาก่อนที่จะเตือนดงซูบินว่า“ฉันบอกไว้เลยนะ! ถ้าคุณกล้าที่จะแตะต้องเพียงผมของฉัน! เชื่อหรือไม่ฉันสามารถสั่งให้ลูกสาวของคุณออกจากโรงเรียนได้เลยตอนนี้! ฉันจะปล่อยเธอไป ...” ก่อนที่

เธอจะพูดจบ ดงซูบินคว้าผมของหวางถิงถิงและดึงเธอขึ้นจากที่นั่ง!

หวางถิงถิงอุทานออกมา: "แกจะทำอะไร! ปล่อยฉัน!"

ดงซูบิน ยกมือขึ้นและตบหน้าหวางถิงถิงเข้าอย่างแรง!

“อา!” หวางถิงถิงเองเธอก็ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น!

ดงซูบินมองไปที่เธอและพูดว่า: "??? นั่นคือสิ่งที่เธอทำกับหยูเซียวเซียว"

หวางถิงถิงพยายามจะดิ้นก่อนที่จะดุด่าว่า "ไอ้เวรนี้แก ...... "

ดงซูบินตะคอกออกมาเสียงดังก่อนที่ใบหน้าของดงซูบินจะแสดงให้เห็นถึงแววตาที่โมโหอย่างสุดขีด "หวางจือหลง นั้นไม่เคยสั่งสอนลูกเลยหรือยังไงกัน ! ถ้าอย่างงั้นฉันจะเป็นคนสั่งสอนให้เอง!"

ตอนนี้ใบหน้าของหวางถิงถิงเต็มไปด้วยน้ำตา "แก!แกรู้ไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร!?"

"ฉันไม่รู้จักพ่อของเธอหรอก!" ดงซูบิน กล่าวว่า: "แต่เหลียงเฉินเผิงนั้นเป็นเจ้านายของพ่อเธอ!!"

เหลียงเฉินเผิงคือใคร นักเรียนหลายคนที่อยู่ข้างๆเขาไม่รู้ แต่คุณครูที่นอนอยู่บนพื้นรู้ว่าเป็นผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงสาธารณะของมณฑลหยานไท!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คุณครูก็รู้สึกหนาวขึ้นมาในใจ!

ตอนนี้พวกเขาเจอตอเขาส่ะแล้ว!